‘Vannacht droomde ik dat we een schattige peuter hadden en dat J. tegen mij zei dat hij even langs de winkel ging voor groente en fruit, want dat was ik vergeten. Ik was vergeten dat we een kind hadden! En het eten te geven!’ Ik moet er een beetje om lachen als ik dit verhaal vertel, maar terwijl ik een slok van mijn koffie neem herinner ik mij het gevoel dat ik vanochtend had toen ik wakker werd en terugdacht aan die droom. M’n tafelgenote lacht en zegt dat het vast niet zover komt. ‘En joh, anders zijn er genoeg kinderen die nooit groente of fruit eten, en die leven toch ook nog?’

Natúúrlijk zou ik mijn kind niet vergeten te voeden, ik ben geen monster. Bovendien is er helemaal geen kind (#ooknietzwanger), dus het heeft ook geen nut om erbij stil te staan. Maar dat gevoel van falen, dat deed echt een beetje zeer. Ik denk dat het een van mijn angsten is: niet goed genoeg zijn, iets verkeerd doen, nee, zelfs iets héél erg verkeerd doen.

Inmiddels werk ik bijna een jaar bij mijn nieuwe werkgever en ik heb het ontzettend naar mijn zin. Bovendien heb ik heel veel geleerd, op werkgebied natuurlijk en over het werken bij een organisatie, maar ook over mezelf. Er zijn nog steeds dingen waar ik moeite mee heb (hoe graag ik ook zou willen kunnen zeggen dat mijn angst- en paniekklachten helemaal over zijn), maar mijn werk heeft ervoor gezorgd dat ik me zelfverzekerder voel, dat ik dingen wat meer kan en durf te relativeren, dat ik het gevoel heb dat er een plekje voor mij is en dat ik er mag zijn zoals ik ben. Met veel van mijn collega’s heb ik een heleboel gemeen en de dingen die ik van mezelf altijd een beetje gek vond (zoals dat ik niet zo van de grote sociale bijeenkomsten ben) vinden zij de normaalste zaak van de wereld. Ik wist niet dat dát nou was wat ik miste.

En nu zijn we bijna een jaar verder. Ik werk inmiddels 32 uur per week, waarvan de helft in de bibliotheek en de andere helft op kantoor. Die combinatie vind ik erg leuk. Het blijft wel oppassen voor de bekende valkuil: te veel willen doen en over m’n grenzen gaan. Soms snap ik niet hoe anderen het doen. Werken, een sociaal leven hebben, gezond eten, bewegen en ook nog een beetje kunnen relaxen. Afgelopen maandagavond was ik voor het eerst in drie jaar weer eens naar de sportschool en ik moet er nog steeds van bijkomen!

Ik zit denk ik midden in het proces van accepteren dat je nu eenmaal niet altijd alles goed kunt doen en dat dát ook prima is. De perfecte balans bestaat niet. Er zal altijd wel iets te wensen blijven. Dat klinkt een beetje alsof ik me erbij neer heb gelegd en nou ja, misschien is dat ook wel zo? Ik hoef niet zo nodig “mijn beste leven te leven”. Als het gemiddelde gevoel maar in de plus staat, dan is het toch ok? Als ik alles zo op een rijtje zie dan denk ik alleen maar: wat heb ik een geluk. Als ik terugdenk aan hoe ontzettend slecht ik me een paar jaar geleden dagelijks voelde, dan ben ik intens dankbaar. Gezond, fijne relatie, leuke baan, niet de hele dag in angst leven. Dan maar geen perfect sportritme of iedere dag bloggen of een fantastisch gezond eetschema. En bovendien krijg ik toch geen sticker als ik alles perfect doe. NOBODY CARES.

Dit hierboven kan ik dan heel mooi opschrijven, maar mijn gevoel is er nog niet helemaal hoor. Als dat er wel was, dan had ik me ook niet zo rot gevoeld over mijn droom. Dan had ik er hard om kunnen lachen. Nu zit er nog wat vertraging op, zullen we maar zeggen. Misschien was de droom wel de laatste stuiptrekking, haha (I wish).

Hoe gaat het met jullie? Over een paar dagen word ik 32 (!). Jeetje, wanneer is dat gebeurd? Ik vind het totaal niet erg om ouder te worden (ik zou voor geen goud meer 22 willen zijn, tenzij ik mijn opgedane kennis mag meenemen!), maar soms verbaas ik me er wel over hoe snel de jaren voorbij vliegen. Echt vieren ga ik het trouwens niet. Ik denk dat ik wat schuif met m’n werkdagen zodat ik vrij ben, een fijne wandeling ga maken (misschien wel langs een boekhandel… beroepsdeformatie) en dat we ‘s avonds lekker sushi bestellen ofzo. Klinkt heerlijk.

Eind april gaan we naar Zweden om daar te gaan uitwaaien aan de Zuidwestkust. Een stapel boeken mee, wandelschoenen in de koffer en een Zweeds boodschappenlijstje mee; ik heb er al super veel zin in. Maar voor die tijd heb ik nog een berg werk te verzetten, dus zover is het nog niet. En nu ik toch heel eerlijk ben: stiekem vind ik op vakantie gaan ook altijd spannend… De OCD wordt aardig aangezwengeld. Maar dat komt goed!

Het leek me leuk om nog wat fotootjes te delen van de afgelopen tijd. Komen ze:

Een foto van mijn favoriete bezigheid aller tijden: wandelen.

We hebben een nieuwe boekenkast gemaakt, en daar moet ik natuurlijk even over opscheppen, want ik ben er heel blij mee. Voor de boekfanaten onder ons: mijn boeken staan nu op alfabetische volgorde en ik moet zeggen dat dit me tot nu toe héél goed bevalt. Waarom heb ik dit niet eerder gedaan?! Het viel me eigenlijk ook nog wel mee hoeveel werk dit uiteindelijk was.

Nog een favoriet: tulpen. Ik koop ze voor anderen en natuurlijk ook voor mezelf. Treat yourself!

En dan nog even vier boeken…

Hier kwam ik helaas niet doorheen. Nu moet ik toegeven dat ik het ook niet heel veel pagina’s heb gegeven. Heeft iemand het gelezen en zo ja, wordt het beter?

Deze las ik afgelopen weekend: Luster van Raven Leilani. Hier kan ik kort over zijn: goed boek. Grappig, gevat, intelligent. Heb het met veel plezier gelezen.


Deze ben ik nu aan het lezen. Ik ben nog maar bij hoofdstuk drie, maar ik vind het nu al een aanrader. Het wordt gepromoot als een feministische western en daar merk ik nu nog niet zoveel van (het doet me nu vooral nog aan The Handmaid’s Tale denken), maar het boek begint wel veelbelovend. Volgens mij wordt dit een aanrader!

Onze bibliotheek werkt samen met een lokale boekhandel, dus ik besloot daar een bestelling te plaatsen. Gisteren kreeg ik dus mijn bestelling binnen op mijn werk. Hoe luxe! Ik kocht een kraamcadeau (niet op de foto) en het nieuwste boek van Lianne. Ik heb het natuurlijk ook direct gepromoot voor aanschaf in onze collectie ;)

En nog wat tips die ik graag met jullie wil delen:

Deze grappige samenvattingen van de And Just Like that… afleveringen (vervolg op Sex and the City). In het Zweeds, maar prima te vertalen met google translate.
Dit filmpje van Leena Norms, over hoe zij denkt over manifesteren (en hoe ik er eigenlijk ook over denk).
♥ En dan nog dit filmpje van Mina Le, over het tweede seizoen van Bridgerton (en een beetje over andere kostuumdrama’s). Hebben jullie seizoen twee al gekeken? Ik heb het echt verslonden. Héérlijk.
Dit artikel over Bend it like Beckham op Gal-dem vond ik leuk en interessant. Het is blijkbaar al twintig jaar geleden dat de film uitkwam. Ik voel me oud! (Ik moet ‘m echt weer een keer gaan kijken trouwens, van de soundtrack krijg ik ook gelijk nostalgische vibes).

Ok, dit was echt een zeer onsamenhangende post, maar zoals ze dat zeggen: het is wat het is.

Hoop dat alles goed met jullie gaat! Liefs! x