Naar aanleiding van één van mijn vorige posts vroeg Niya mij:

Ik ben wel benieuwd hoe jij met druk (vanuit de maatschappij of zelf opgelegd) omgaat om erbij te horen en ‘dingen doen zoals het hoort’ (bijvoorbeeld met carriere, relaties, leven in het algemeen).

Het heeft meer dan een jaar geduurd (sorry!), maar ik ga nu dan ein-de-lijk eens antwoord geven.

Niya, ik zou willen dat ik je kon zeggen: “daar heb ik dus helemaal geen last van en dit is hoe je het doet”, maar dan zou ik liegen. Dit is namelijk iets waar ik de afgelopen jaren heel erg mee heb geworsteld en wat nog steeds af en toe een dingetje blijft. Ik vind (vond??) het erg lastig om mijn eigenwaarde niet te koppelen aan dingen zoals het hebben van een carrière en een koophuis en “succes”. Dat is denk ik ook niet zo gek, want zeker in onze huidige maatschappij lijken je carrière, je kapitaal en je identiteit met elkaar verbonden te zijn. Maar zeg nou zelf, als je het hardop zegt, dan klinkt het toch eigenlijk absurd? Mijn vrienden waardeer ik bijvoorbeeld totaal niet op die manier! Het kan me daadwerkelijk niets schelen wat voor werk ze hebben of waar ze wonen. Er zijn zoveel belangrijkere dingen.


Maar ja, dat kun je natuurlijk wel “weten”, maar dat wil niet zeggen dat het soms niet lastig blijft. Vooral als je mensen in je leven hebt die hier vocaal over zijn (en dat zou ook jijzelf kunnen zijn!). Voor iemand die dingen graag “goed doet” (hoi, hallo, aangenaam) kan het erg lastig zijn om het leven op zijn of haar manier te willen leven als dit indruist tegen “de norm”, want het kan nogal eens voelen alsof je jezelf constant moet verdedigen (wederom, ook naar jezelf toe).

Er zijn momenten waarop je wrijving of conflict ervaart. Van buuf Thea die je tegenkomt in de supermarkt maakt je dat waarschijnlijk minder uit, maar als het je ouders zijn of je partner of je beste vriend, dan ligt het toch wat anders. “Oh, werk je maar 24 uur? Waarom niet fulltime?” “Waarom ga jij niet stappen? Waarom drink je niet? Waarom vier jij je verjaardag niet?” En soms zijn het ook grote dingen, zoals mensen die misschien niet begrijpen waarom je geen kinderen wilt of liever in een stacaravan gaat wonen in plaats van een huis in een Vinexwijk.

Wat mij helpt is om te beseffen dat dit er nou eenmaal bij hoort in het leven. Conflict is er altijd wel en grenzen aangeven moet je blijven je doen. Maar hoe vaker je dat doet, hoe gewoner het wordt. Daarnaast denk ik het ook heel belangrijk is om te bedenken dat: a) er geen goede of slechte manier is van leven (lees deze zin nog een keer), b) dat iedereen, werkelijk IEDEREEN, blij wordt van andere dingen en dus ook een unieke manier van willen leven heeft, c) dat uiteindelijk jij degene bent die je leven moet leven (jij moet iedere dag je wekker zetten) en dat d) de rest toch voornamelijk met zichzelf bezig is.

Het hardnekkigst blijft bij mij echter de innerlijke stem. De stem in mij die zegt: “doe je dit wel goed?” Nou kan een beetje zelfreflectie volgens mij helemaal niets kwaad (we moeten ook weer geen sociopaat worden natuurlijk), maar als het je dwars gaat zitten dan werkt het averechts. Volgens mij komt dit in de kern neer op zelfvertrouwen hebben.

Op basis van het afgelopen jaar blijken er drie dingen te zijn die mij hierbij hebben geholpen:
1) Iets vinden waar ik blij van word en er vervolgens op durven te vertrouwen dat dit dus het juiste pad voor me is, zodat ik mezelf niet constant afvraag of ik wel het juiste doe.
2) Mezelf omringen met meer(dere) mensen die min of meer hetzelfde in het leven staan als ik. Of me in ieder geval accepteren zoals ik ben.
3) Minder oordelen. Nu vind ik mezelf aardig openminded, maar naar mezelf toe kan ik ontzettend veroordelend zijn. Zodra ik dat stemmetje voel opkomen probeer ik me ervan bewust te zijn dat ik oordeel. Dat is dan de eerste stap. In plaats van oordelen probeer ik nu nieuwsgierig te zijn en dat werkt.

Ligt je probleem trouwens meer in dat je er voor jezelf probeert te bedenken wat je nou eigenlijk wil in het leven (ik besef me nu dat je je jouw vraag ook zo kunt interpreteren), dan heb ik daar maar 1 tip voor: door na te denken kom je hier niet achter. Je komt er alleen achter door dingen te gaan doen. Daarmee bedoel ik niet dat je dan maar gewoon kinderen moet krijgen zonder er over na te denken (voor zover je dat kunt bepalen), maar meer: als je twijfelt, zet dan een eerste stapje. Gewoon een kleintje, om te kijken hoe het voelt. Ik geloof dat je dan vanzelf aanvoelt wat voor jou persoonlijk de juiste keuze en volgende stap is. En zo zijn er natuurlijk ook dingen die minder definitief zijn. Heb je het privilege om te kijken of je liever in een andere stad woont? Of dat je zestig uur per week wilt werken? Probeer het uit.

Heb ik nu megaveel zelfvertrouwen en heb ik altijd het gevoel dat ik het gewoon goed doe? Ach welnee, maar misschien is de truc ook om te accepteren dat het nu eenmaal zo is. We proberen het toch allemaal maar uit te vogelen op deze planeet. Wie er ook iets anders beweert: niemand heeft immers een handleiding gekregen. En misschien ligt daar ook wel het avontuur! We mogen helemaal zelf weten hoe we onze tijd hier doorbrengen en (ik spreek hier voor mezelf:) we zitten in een enorm geprivilegieerde positie waarin we het dus zelf kunnen vormgeven. The world is your oyster.

Heb jij nog goede raad of tips op dit gebied? Voel je vrij om het in de comments achter te laten! <3

Liefs,
Ashley