Even van me afschrijven

Comments to this post

Goed, ik heb geen idee hoe ik dit stukje moet beginnen (hoe blog je eigenlijk??), maar ik wil toch wel even van me afschrijven, dus hier gaan we dan.

Hoe gaat het met het Zweden avontuur? Nou, de afgelopen twee weken ben ik vooral bezig geweest met het zoeken van een kamer. Ik had me onder andere ingeschreven bij een soort woningstichting van Uppsala, maar dat bleek al snel niet echt op te schieten. Verreweg het meeste geluk heb ik tot nu toe gehad met het typen van een advertentie op een facebook-pagina. Ik moest wel even een drempel over, want ja, wat moet je dan schrijven en welke foto moet erbij? Petje af voor de mensen met een datingprofiel! Maar ik deed het toch en was echt verrast door het aantal reacties. Hoewel ik er een heleboel kreeg van eh, bijzondere mannen die wel een kamer voor me hadden (zullen vast niet allemaal viezeriken geweest zijn hoor, maar toch), kreeg ik gelukkig ook een paar serieuze reacties met opties die er echt leuk uitzagen. Ik durf nog geen definitieve uitspraken te doen, want wat nou als het uiteindelijk toch niet doorgaat, maar ik dénk dat ik wel een kamer heb gevonden. YES! Ik dacht van tevoren echt dat het een ramp zou worden, maar dat valt toch nog best mee.

Ook wel spannend, want dat betekent dat het nu allemaal écht gaan gebeuren. Echt beseffen doe ik dat trouwens nog steeds niet hoor. Normaal ben ik een enorme denker (‘s ochtends als ik m’n ogen open doe hoor je zo’n opstart-geluidje), maar ik probeer nu juist niet teveel te gaan nadenken over wat er allemaal gaat komen en kan gebeuren. Vind het wel moeilijk om echt in het moment te leven nu (merk aan mezelf dat ik gewoon vaak afgeleid ben- soms sta ik in een kamer en dan denk ik, wat kwam ik hier ook alweer doen?), maar dat geeft ook niet. Hoort er een beetje bij, denk ik dan maar.

(more…)

Ik ga weer studeren…?!

Ik ga weer studeren…?!

Comments to this post

Langzaam komt het besef dat het waarschijnlijk toch echt gaat gebeuren en het moment dat ik echt dingen moet gaan regelen, dus ik vond het tijd om ook hier maar eens een stukje achter te laten: ik ga weer studeren. In Zweden!

Een paar weken geleden schreef ik een stuk over falen, dat vooral ging over hoe ik me had ingeschreven voor een master en ik niet was geselecteerd. In januari had ik me ingeschreven voor een master aan de universiteit van Uppsala. Diploma’s inscannen, motivatiebrief schrijven, kortom: ik had weer de hele papierwinkel bij elkaar geraapt. Eigelijk verwachtte ik dat het niet zou lukken, maar hey, wie niet waagt wie niet wint. De kans was zo klein dat het zou lukken, dat ik er niet teveel bij nadacht. In april kreeg ik bericht dat ik op de wachtlijst stond en dat het daar zeer waarschijnlijk voor mij bij zou blijven. Precies zoals ik het had verwacht. Kortom, ik dacht dat het er niet van zou komen en ging verder met plannen maken voor de rest van het jaar, zoals ik al schreef in mijn stukje.

Totdat ik twee weken geleden opeens een mailtje kreeg dat er toch plek voor me was. Wat?! Huh? Ik moest alleen wel binnen één dag reageren. Ok ok, be cool. Be cool. (Jake Peralta, Brooklyn 99). (Ook al was ik dus totaal niet cool). Na veel praten en nadenken (voorzover je dat kunt doen in één dag), heb ik besloten dat ik het gewoon ga doen! Of op z’n minst ga proberen. Het is zo’n toffe kans en ik heb altijd verder willen studeren. Natuurlijk vind ik het ook super spannend (zeker na m’n burn-out en met m’n angststoornis), maar dat lijkt me logisch. Als je me vorig jaar had verteld dat ik dit soort dingen ooit weer zou durven, dan had ik je echt niet geloofd. Maar ik ga het gewoon proberen!

Als alles goed verloopt, dan zit ik vanaf eind augustus tot volgend jaar juni dus in Uppsala… Bi-zar. (Geloof het zelf ook nog niet helemaal) Dat ik het nu pas deel heeft ook vooral te maken met dat ik zelf nog enorm aan het idee moest wennen. En nog steeds!

Er is nog één obstakel: woonruimte. Dit schijnt net zo lastig te zijn als in Amsterdam, dus ik zet alle zeilen bij. Ik ben nu dus druk op zoek naar een kamer in Uppsala. Vanaf 1 augustus op z’n vroegst. Als iemand tips heeft, laat het me alsjeblieft weten, tack så mycket!

O ja, de vraag die ik tot nu toe het meest krijg als ik het vertel aan mensen: nee, mijn vriend gaat niet mee, en ja, natuurlijk ga ik hem vreselijk missen, maar we hebben geluk dat hij veel naar me toe zal kunnen komen. Bovendien hebben we dit al eens eerder gedaan (ik naar Lund en hij naar Reykjavik), waar we allebei super positief op terugkijken. En in die zin is het een avontuur voor ons beiden.

Bij deze wil ik ook graag de wereld inslingeren dat ik tot halverwege augustus nog wel hartstikke beschikbaar ben voor (betaalde) klussen. (Sorry, even promopraatje). Eenmaal in Zweden kan ik gelukkig gewoon op afstand voor de sportschool blijven werken (echt zo fijn dat mijn werkgever daar totaal niet moeilijk over doet) en ik heb ook wat spaargeld, maar elke extra euro is meegenomen. Dus, wil je graag een shoot bij mij boeken, please hit me up! :) Ik ben nog tot halverwege augustus beschikbaar (afgezien van een weekje Italië tussendoor, want dat hadden we natuurlijk al geboekt, haha). Ook in Zweden kan ik shooten (mocht je in de buurt zijn, of een weekendje Stockholm hebben geboekt… je weet het maar nooit) en in januari ben ik een maand thuis. Daarna ben ik weer beschikbaar vanaf juni. Ga je volgend jaar trouwen? Ben je zwanger? Of wil je “gewoon” mooie foto’s van jezelf of samen met je partner? Vind je mijn foto’s mooi? Mail me! Voorbeelden van mijn foto’s kun je op mijn instagram zien of mijn portfolio. (/Einde promopraatje)

He, zo, het voelt echt goed om dit verteld te hebben. Gisteren heb ik een stukje op instagram gezet en dat was ook een hele opluchting. Voelt namelijk zo gek om dat de hele tijd “geheim” te houden. Nu kan ik weer wat vrijer schrijven. Ook omdat ik m’n grote klussen van de afgelopen tijd heb afgerond, dus ik heb weer wat meer tijd voor blogjes tussendoor. (Deel 2 van de “deel je blog” komt er aan hoor!)

Liefs!
Ash

Dagboek 18 juni

Dagboek 18 juni

Comments to this post

Ken je dat gevoel nog, van hoe je op de laatste schooldag van het jaar je boeken ging inleveren (vaak al in je korte broek en slippertjes) en je daarna met vrienden iets leuks ging doen omdat je álle tijd van de wereld had? Of hoe je, na een druk semester en een nachtje doorhalen, eindelijk het essay in het postvakje van de docent kon doen en je vervolgens brak een terrasje ging doen? Zo voelde het voor mij een beetje na het schieten van de afgelopen bruiloften. Ze stonden al tijden in mijn agenda, ik was druk bezig geweest met de voorbereidingen en ik vond het best wel spannend, but I did it! Nu moet ik alleen alle foto’s nog aanleveren, maar daarvoor heb ik ruim de tijd ingepland (ik wil dat niet overhaasten en wel alle aandacht aan kunnen geven) en dus heb ik nu echt zo’n vakantiegevoel.

Dat komt ook doordat we na een paar weken nadenken eindelijk een vakantie hebben geboekt! Halverwege de zomer gaan we een (lange) week naar Italië en ik heb er echt super veel zin in. Voor de mensen die al een tijdje met mij meelezen zal het misschien als een verrassing komen dat we eens een jaartje niet naar Zweden gaan (om eerlijk te zijn hebben we wel getwijfeld hoor, haha, al ik heb zo het gevoel dat we Zweden nog wel gaan zien dit jaar…), maar we wilden dit jaar echt eens wat anders proberen. Dus nu hebben we een week een huisje geboekt op een landgoed dat een uurtje boven Rome ligt. Misschien dat we er nog wat dagen voor of na aanplakken (sowieso reisdagen, want we gaan met de auto), maar voor nu ben ik al helemaal blij dat we een weekje naar de zon gaan. Een stapel boeken mee, beetje zwemmen, zonnen, wat leuke stadjes bezoeken, ijsjes eten, pizza eten… Nu kan het nog zo zijn dat het weer niet mee zit, maar zelfs dan is de omgeving vast nog wel mooi. Binnenkort maar weer eens wat Italiaanse films kijken om in de stemming te komen.

Maar goed, waar ben ik de afgelopen weken zoal mee bezig geweest? Had ik het echt te druk om te schrijven? Geen idee, maar het is er helemaal bij ingeschoten en voordat ik het door had waren we al een maand verder. Het begon met een bruiloft:

(more…)

Dagboek 17 mei 2019

Dagboek 17 mei 2019

Comments to this post

Ashley Lynn Fotografie

Oh, wat is het nu héérlijk buiten. We kunnen hier in het noorden helaas nog niet echt genieten van zomerse temperaturen, maar dat geeft niets. Ik vind het heerlijk dat het weer allemaal zo groen en fris is. En dan de bloesem en ‘s avonds tijdens onze avondwandelingen die prachtige avondzon. Ik heb al een paar keer heel veel spijt gehad dat ik mijn camera niet mee had genomen. Gelukkig wilde Tara afgelopen dinsdagavond voor mij model staan, dus heb ik er alvast iets van kunnen vastleggen. Deze foto maakte ik aan het eind van onze shoot, toen de zon nét aan het ondergaan was en het licht te mooi was om niet nog even een portret te schieten. Haar pruik was al af en de jas alweer aan, maar ik vind dat het niets afdoet aan de foto. Mooi is ze he? Ik krijg van dit weer en al dat groen zoveel zin om te fotograferen!

(more…)

Over falen en (vooral) weer opstaan

Over falen en (vooral) weer opstaan

Comments to this post


Dat je in het leven faalt, dat is een feit. Iederéén faalt wel eens. Over de definitie van falen kun je natuurlijk discussiëren, want er is een grote kans dat wat jij als een persoonlijk falen ziet, een ander niet zo zou omschrijven. Maar iedereen heeft sowieso wel eens het gevoel van falen gehad of kan zich er in herkennen. Je wilde graag iets hebben, graag iets doen, een bepaalde kans krijgen of iets laten slagen, en het is je niet gelukt. Vaak schaam je je een beetje om er over te praten, want wiens schuld is het dat je hebt gefaald? In je hoofd honderd procent die van jezelf.

Als je dit onderwerp een paar jaar geleden met mij zou hebben besproken, dan had ik je tal van voorbeelden kunnen geven waarin ik had gefaald. Een baan vinden in mijn vakgebied na mijn afstuderen bijvoorbeeld: hartstikke gefaald. (Je moet hier even zo’n geluid van zo’n harde toeter bij voorstellen). Überhaupt nominaal afstuderen? Gefaald. (Toet). Voor de vijfde keer niet eens op sollicitatiegesprek mogen komen? (Toet). “Normaal” blijven: hartstikke gefaald, want ik kreeg een soort van zenuwinzinking en pff, waarom kon ik niet gewoon normaal doen? FAAL. (Toet). Nou ja, ik kan wel even doorgaan, maar mijn punt is dat ik een paar jaar geleden veel dacht in falen of slagen. Er zat niets tussenin. Ik had niet alleen gefaald, ik wás gefaald. Een belangrijk verschil.

Inmiddels ben ik heel wat liever voor mezelf en denk ik heel anders over het fenomeen falen of slagen. En dat komt goed van pas.

(more…)