Week 4

Week 4

Comments to this post

Goedemorgen!

Wist je trouwens dat ik dit idee heb “gestolen” van één van mijn favoriete Zweedse bloggers Sandra Beijer? Het is geen baanbrekend idee natuurlijk (sorry Sandra- al ben je het vast met me eens), maar toch heb ik me door iemand anders laten inspireren om dit ook te doen en zoals ze dat zo mooi zeggen: credit where credit is due. Ik vind het altijd fijn om haar “Vecka” stukjes te lezen, zo aan het begin van de week, en hoewel mijn Vecka-stukjes nooit het niveau van dat van haar halen (ik ben dan ook geen professioneel blogger, houd ik mezelf maar voor), vond ik het toch leuk om er zelf mee te beginnen. Gewoon, even kletsen op de maandag.

Als ik nadenk over waarom ik graag een blog lees dan zijn er een paar dingen die er voor mij uitspringen: ik ben ten eerste ontzettend nieuwsgierig naar andermans leven (ja sorry, is gewoon zo). Hoe doen anderen het en kan ik daar misschien wat van leren? Ik voel me al sinds mijn kindertijd chronisch anders dan anderen (let wel hè: anders, niet BETER, geloof me maar) en spiegel mezelf veel. Is wat ik doe, wel goed? Als je in je omgeving voornamelijk mensen heb die het anders aanpakken dan jij misschien zelf zou doen, kan het fijn zijn om jezelf terug te zien in mensen op het internet. Het voelt dan als een fijne verzameling van gelijkgezinde mensen en blijkbaar heb ik dat af en toe even nodig.

Nog los van persoonlijke validatie (oh, dit was vast heerlijk voer voor psychologen), lees ik ook graag om geïnspireerd te raken. Over recepten, interieur, reizen, boeken, dat soort dingen. En over het leven in het algemeen. Als je een stukje leest waarin iemand iets schrijft waar je zelf misschien nog nooit echt bij stil hebt gestaan, bijvoorbeeld. Of wanneer iemand even helemaal eerlijk is over bepaalde gevoelens waar lang niet iedereen over durft te praten. Op dat soort momenten voel ik iets in mijn binnenste roeren, alsof de zeilen worden gehesen en er langzaam een wind begint te waaien. Maar bovenal voel ik dan een connectie, een soort band en het gevoel alsof ik deel uitmaak van iets groters. De bloggers die ik lees zijn daar zo goed in. Niet alle stukjes zijn iedere dag weer goud, dat lijkt me ook onmogelijk, maar zo nu en dan zit er een parel tussen. Ik vind het echt knap (en ben blij dat ik mag meelezen).

Als je denkt: Ash, wat zit je toch allemaal te zemelen, heb je iets gerookt? Welnee, dit is mijn nuchtere ik. Je zou me eens over boeken moeten horen! Wat een rijkdom: zoveel letters, zoveel werelden. Yada, yada.

Gisteren schreef ik in mijn journal (een korte versie van) deze quote van Fran Lebowitz op:

“No. I have no guilty pleasures, because pleasure never makes me feel guilty. I think it’s unbelievable that there’s such a phrase as guilty pleasure. In other words—like, unless your pleasure is killing people! My pleasures are absolutely benign, by which I mean: No one dies. No one is molested. You know? And, I think: No, I don’t feel guilty for having pleasure! We live in a world where people don’t feel guilty for killing people, they don’t feel guilty for, like, putting babies in cages at the border. They don’t feel guilty for this, but I should feel guilty for—what? For having two bowls of spaghetti? For reading a mystery?”

Dat is iets wat ik voor deze week ga proberen te onthouden: ik ga me niet schuldig voelen over of schamen voor dingen waar ik plezier uithaal. Vind je iets leuk? Geniet je ergens van? En lijdt er niemand onder? Doe het dan, geniet ten volle, heb er schuldloos plezier in en schreeuw het van de daken (plezier is aanstekelijk). Dat kunnen we allemaal wel gebruiken, in deze donkere tijden.

Liefs,
Ash

PS Bij deze draag ik Fran Lebowitz aan als vervanger voor Samantha in het nieuwe vervolg op Sex and The City (en ik was zo te zien niet de enige met dit idee).

Week 3

Week 3

Comments to this post

Vanochtend besluit ik direct mijn hardloopkleding aan te trekken en, ondanks de kou en forse zuidwestenwind, naar buiten te gaan. Hardlopen blijft zoiets waarvan je weet dat je er op lange termijn plezier van gaat hebben (of, zoals ze het zo mooi zeggen: “je er de vruchten van kunt plukken”), maar waar je op korte termijn totaal geen zin in hebt. Althans, ik niet. Sta jij ‘s ochtends dansend in je hardlooplegging voor de spiegel te juichen dat je mag gaan hardlopen? Sorry, can’t relate.

Toch ga ik.

Mijn vaste hardlooprondje gaat deels over een pad langs de linie, de waterlinie die vroeger dienst deed als onderdeel van de verdedigingslinie van de stad. Het is een gelukje bij een ongeluk, want door die verdedigingslinie hebben we nu een prachtig stukje groen rondom het stadscentrum liggen. Terwijl Taylor over verloren liefdes zingt (heb ik al gezegd dat ik Evermore grijsdraai?), hoor ik daar vandaag voor het eerst de vogeltjes weer voorzichtig fluiten.

Ik verbaas me er altijd weer over hoe blij ik word van de buitenlucht en bewegen. Het wordt natuurlijk wel vaker gezegd (doktoren vragen steevast of je ook aan sport doet waneer je met psychische klachten op het spreekuur komt), maar blijkbaar moet ik het eerst zelf duizend keer ervaren voordat ik denk: goh, daar zit wat in. Vandaag zet ik mijn muziek iets zachter, blijf ik even staan, draai ik mijn hoofd richting de voorzichtige zon en luister. Daar zijn ze, de gelukshormonen.

Ik las ooit ergens dat mensen na een slechte diagnose door verschillende stadia gaan. Ongeloof, depressie, en ergens achteraan is daar (als je geluk hebt) acceptatie. Totale overgave. Sommige mensen sterven zelfs vredig. Maar wat als niet jijzelf ziek bent en sterft, maar misschien iemand anders? Hoe gaat dat dan? Accepteer je het ooit echt?

Ik loop verder, moet een heuveltje over en struikel bijna over mijn eigen voeten bij het naar beneden lopen. Als ik nadenk over wat ik vandaag eens zal schrijven, hier op dit kleine stukje web, dan moet ik een beetje om mezelf lachen. Ga ik echt weer beschrijven hoeveel ik geniet van de natuur en van frisse lucht en van vogelgeluiden? Heb ik niet nog veertig jaar om daar over te schrijven? Maar ja, wat als het gewoon zo is.

Misschien kan ik er bij schrijven dat ik gewoon een oude ziel heb? Maar nee, dat kan het niet zijn, en ik schud mijn hoofd. Zoals iedere vrouw ooit in haar leven leert wordt die uitspraak slechts door twee type mensen gedaan: de moeder die semi-serieus beweert dat een baby wijs uit de ogen kijkt en de man die voor zichzelf wil goedpraten dat hij een vrouw die bijna de helft jonger is dan hij in zijn bed wil hebben. Wat ben je slim, wat ben je mooi, wat ben je volwassen, goh wist je dat ik al eerder mooie jonge vriendinnen heb gehad?

Ik versnel. Bij iedere uitademing en iedere stap die ik zet moet ik denken aan de woorden van Sylvia Plath: I am, I am, I am.

Beter passend lijkt me de theorie dat ik geen oude ziel ben, maar inmiddels heb geleerd om van de kleine dingen in het leven te genieten. Het is best fijn om jezelf voor te houden dat je toch iets opgestoken hebt, zo door de jaren heen. De diploma’s aan de muur hangen er immers maar ter decoratie.

Voor me razen de auto’s voorbij. Ik steek de straat over en loop langs de vuilniswagen, waar mannen in oranje de bakken voor zich uitduwen. Ze fluiten. Naar mij? Nu, ik, hier? Met bezweten hoofd en bril en ontploft kapsel? Ik irriteer me aan het feit dat ik het bijna vleiend vind. Als reactie op mijn eigen schaamte ren ik nog iets sneller (terwijl ik eigenlijk al had willen stoppen bij die ene straathoek).

Als ik thuis ben word ik gebeld. En de ademteug, waarvan ik niet wist dat ik die al die tijd had ingehouden, laat ik eindelijk los. Het is goed, het is goed, het is goed.

Gelukkig.

Week 2

Week 2

Comments to this post

Je bent een weekje offline en er gebeurt weer van alles. Geheel onverwachts (dit is sarcasme) werd het Capitool bestormd door racisten en mensen die al vijf jaar naar een bepaalde nieuwszender kijken, vervolgens werd de leider van the free world (let op: dit is wederom sarcasme) vier jaar te laat van het internet gebannen wegens opruiende uitspraken en landverraad, in eigen land wordt de lockdown met waarschijnlijk drie weken verlengd, oh en er bereikte ons het belangrijke nieuws dat er een vervolg komt op Sex and The City (een miniserie van tien afleveringen). Verder is mijn halve social media kring iedere ochtend aan het yoga’en met Adriene en lijkt iedereen te trouwen, zwanger te zijn of een huis te kopen. Prima, ik gun het ze van harte (echt!), maar waar halen ze toch allemaal de energie vandaan?

(more…)

Week 1 (Eh, happy new year?)

Week 1 (Eh, happy new year?)

Comments to this post

Na lang wachten is het hier dan eindelijk: 2021! Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Toch? Van te voren had ik helemaal zin in de maandag, want ik zag het al helemaal voor me hoe ik op tijd zou opstaan, m’n dag zou beginnen met een goed ontbijt, een lekker kopje koffie, daarna even boodschappen ging doen (waar ik allemaal gezonde dingen zou kopen natuurlijk) en vervolgens door de rest van mijn to do lijstje zou vliegen. Ik zou een leuke instagrampost maken en een fijn stukje op mijn blog schrijven, wat werk doen, oh en ik zou ook met een cursus beginnen en uiteraard even naar vacatures kijken. Misschien kon ik zelfs nog wel even gaan hardlopen? Had er helemaal zin in!

In werkelijkheid vond ik het erg lastig om op te staan (donker! koud!), at ik pas tegen elf uur een paar stukjes droge duivenkater met boter, en zin om naar buiten te gaan had ik al helemaal niet. Kortom, gisteren voelde ik ‘m even niet. Dat “nieuwjaarsgevoel” is eigenlijk nergens te bekennen. Oudejaarsavond was sowieso een beetje een deceptie natuurlijk, want het voelde als iedere andere avond. Gezellig, dat wel, maar of het nou echt uitmaakte dat om 12 uur de datum versprong? Het is zo erg dat ik bijna heimwee heb naar die periode aan het begin van het nieuwe jaar waarin je mensen (lees: vage kennissen of collega’s) tegenkomt en je niet weet of je ze nou wel een gelukkig nieuwjaar moet wensen met drie zoenen, of maar beter van niet (bijna hoor).

Mijn verwachting kwam dus verre van uit en in plaats daarvan ging het allemaal in een wat tragere versnelling. Halverwege de dag had ik echter besloten dat het helemaal zo erg niet was. Als je de luxe hebt om het wat rustiger aan te doen, waarom zou je jezelf dan gek maken? Zeker in de winter mag het allemaal wel wat trager. Dus ik zat lekker achter de laptop in m’n twee truien en een badjas, besloot dat ik ook prima iets kon koken met de dingen die we al in huis hadden, ik koos ervoor m’n blogpost even door te schuiven en keek in plaats daarvan wat youtubefilmpjes. Ik deed nog wat kleine dingetjes aan een website en scande de vacatures, maar daarna was het klaar. Mijn vriend was rond een uur of vier thuis en toen zijn we, na een kopje koffie, nog even naar het bos gereden voor een wandeling.

Al met al was het uiteindelijk een prima dag. Ik had niet zoveel gedaan als ik wilde, maar omdat ik me er halverwege de dag aan kon overgeven voelde ik veel minder weerstand, waardoor ik me er in ieder geval niet rot over voelde. Uiteindelijk heb ik ook nog aardig wat dingen kunnen doen. Kortom: het voelt veel fijner om verwachtingen los te laten en het maar gewoon op het moment zelf te ervaren. Het ligt uiteraard heel erg voor de hand, maar het lijkt een les die ik steeds weer opnieuw moet leren. Als iemand die nogal behoefte heeft aan controle is dit waarschijnlijk iets wat ik eigenlijk op mijn voorhoofd zou moeten tatoeëren, haha. Vast herkenbaar.

Voor de komende week heb ik welgeteld 0 verwachtingen. Mijn agenda is helemaal leeg. Ik kan me niet meer zo goed herinneren wanneer dat voor het laatst is geweest (zeker als ik het vergelijk met vorig jaar, waarin ik lekker druk bezig was rond deze tijd), maar we gaan er weer iets van maken!

Liefs,
Ash

Looking back (jaaroverzicht 2020)

Looking back (jaaroverzicht 2020)

Comments to this post

Daar zijn we dan, het jaaroverzicht van 2020! Ik heb net even in mijn archieven gegraven en zie dat ik in het verleden ook wel eens zoiets heb gedaan, maar dan aan de hand van een lijstje. Hier vindt je een lijstje van 2015, en hier eentje van 2016 (wees gewaarschuwd, dit was niet mijn jaar, dus het lijstje is ook nogal depri en cynisch, haha. Ik schreef zelfs een post met als titel “2016 was poep”, dus dan weet je het wel.) Het is grappig om het terug te lezen, want ik herken mezelf bijna niet. Niet dat ik zo’n enorme transformatie heb ondergaan, maar gewoon, ik lees er dingen die ik nu nooit meer zo zou schrijven. Gek dat het in vijf/vier jaar zo kan veranderen.

Goed, dit jaar heb ik geen lijstje van vragen, maar per maand een soort opsomming. You’ll see. Bij het maken van dit stukje had ik trouwens in eerste instantie ruim 240 foto’s verzameld, maar dat leek me uiteindelijk toch wat teveel van het goede (ik hoor jullie nu opgelucht ademhalen), dus ik heb geprobeerd om er per maand maximaal 10 te gebruiken. Wat betekent dat er alsnog aardig wat foto’s in deze post staan, dus mocht je op je telefoon meelezen, ye be warned.

(more…)

Christmas 2020

Christmas 2020

Comments to this post

Het zit er weer op, de Kerstdagen zijn voorbij. Het was anders dan voorgaande jaren, maar ik heb eigenlijk hele fijne dagen gehad. Ik heb niet héél veel foto’s gemaakt, maar het leek me toch leuk om ze nog even te delen.

(more…)