my spy day

my spy day

Comments to this post

Vorige week vrijdag (note: ok, inmiddels twee weken geleden, want ik kreeg deze post maar niet af) had ik een dagje vrij genomen en besloot ik dat het tijd was voor een een zogenaamde “spionnen dag”. Die term heb ik niet zelf verzonnen, maar haalde ik uit een filmpje van Leena Norms. Het filmpje ging over self care en daarin gaf ze onder andere de tip om af en toe een “spy hour” te nemen. Gewoon, een uurtje voor jezelf, waarin niemand weet waar je bent, niemand je kan storen, en je iets gaat doen waar je zelf zin in hebt. Dat kan een kopje koffie halen zijn, of een museumbezoek, een boek lezen op een bankje in het park… Kortom, wat je maar wilt. Ik had de luxe dat ik een hele dag kon “spionnen”!

‘s Ochtends begon mijn dag met een kop earl grey thee (met een beetje havermelk) op bed. Heerlijk luxe, vind ik dat, als je wekker een keertje niet vroeg gaat en rustig wakker kunt worden.

(more…)

Week 19

Week 19

Comments to this post

Inmiddels is mijn tweede werkweek alweer voorbij (week is trouwens een ruim begrip, want ik werk immers niet fulltime en nu is het dan ook nog eens Hemelvaartsweekend, maar je snapt hoe ik het bedoel). Het is zo grappig hoe snel je aan dingen went. Dat is ook iets waar ik mezelf heel vaak aan probeer te herinneren. Zeker toen ik net ging beginnen, want ik was ontzettend zenuwachtig. Het hielp om dan tegen mezelf te zeggen: geef het twee of drie weken en je zult zien, het voelt alsof je het al jaren doet. Dit had ik ook toen ik ging studeren in Zweden (veel mensen zeiden dat ze het zo dapper vonden, maar geloof me, na drie weken heb je amper door dat je in een ander land op je fietsje naar de supermarkt of college gaat) en het is iets wat zich iedere keer weer bewijst.

Niet dat ik nu alles weet natuurlijk. Ik leer iedere dag nog bij en de pandemie maakt het uiteraard nog wat uitzonderlijker. De werkzaamheden zijn nu bijvoorbeeld heel anders dan als er klanten komen. En we dachten dat we halverwege juni open mochten, maar nu wordt het waarschijnlijk toch volgende week. Ach, we zien het allemaal wel, ik laat het maar gewoon over me heen komen. Het is immers altijd goedgekomen.

Werken doet me echt ONTZETTEND goed. Ja, ik ben moe en soms ben ik bang dat ik het niet volhoud, maar dan kom ik er achter dat ik mezelf echt onderschat. Ik kan het wél en ik vind het leuk. Het is zo fijn om weer mee te draaien en onder de mensen te zijn. Verder kan ik soms nog steeds niet geloven dat ik echt zo’n leuke baan heb gevonden. Heel de dag met boeken werken? In een leuk team? Op een fantastische plek? Lopend of op de fiets naar m’n werk? En dan ook nog eens parttime? Ik durf het ergens bijna niet te geloven en betrap mezelf soms op wachten tot er iets misgaat (een trekje dat ik graag afleer). Ik probeer mezelf toe te staan er van te genieten. Nu is het leuk en dat is genoeg.

Ik merk trouwens dat ik nog wel naar de balans aan het zoeken ben. Ik wil natuurlijk alles zo goed mogelijk blijven doen en dan frustreert het me dat ik niet ook nog eens iedere avond kook en boodschappen doe en sociaal ben en alles tip top in orde heb. Maar ik ben me er nu van bewust dat ik dat aan het doen ben (en dat het nergens voor nodig is), wat me denk ik wel gaat helpen om mijn gedrag aan te passen en uiteindelijk niet super gestrest te raken. Het mag allemaal een tandje langzamer. Voor wie haasten we ons immers?

Goed, dit is dan al mijn tweede post over mijn werk, maar zoals ik hierboven al schreef: alles went. Ik ga er dan ook vanuit dat er na een tijdje wel weer een balans ontstaat en ik het over andere dingen kan hebben. Dan merken jullie het hier vanzelf, haha.

Bedankt trouwens, voor al jullie leuke berichtjes op mijn vorige post! Ik vond het zo lief! ♥

Fijn weekend allemaal.
Liefs,
Ash

Week 18

Week 18

Comments to this post

Deze week ben ik begonnen met mijn nieuwe baan. Ik moet ontzettend wennen, want a) het is al minstens 8 jaar geleden dat ik volle werkdagen draaide (dat was toen in de horeca) en b) ik ben bijna een jaar een soort van (covid) kluizenaar geweest, dus om dan een hele dag op mijn benen te staan en onder de mensen te zijn, dat is opeens een hele verandering. Ik vond het dan ook heel erg spannend om weer aan de slag te gaan (ik heb vannacht geen oog dichtgedaan, haha), maar nu na één dag vind ik het al ZO leuk. Vermoeiend, maar leuk.

Het is misschien wat voorbarig om dat te zeggen na één dag, maar ja, ik ga er ook niet minder enthousiast over doen. Nu is het ook gewoon heel leuk! De organisatie waar ik ben ga werken is op dit moment nog gesloten voor publiek, dus de werkzaamheden zijn wat anders dan normaal, maar dat geeft ook direct de gelegenheid om alles rustig te leren en op het gemak alles te ontdekken. Van een stressgevoel is dus geen sprake. Daarnaast merk ik dat ik het heel fijn vind om weer een beetje onder de mensen te zijn.

Vandaag was ik boeken aan het terugzetten en had ik echt even een momentje. Ik keek om me heen en dacht: wie had dit een jaar geleden gedacht? Ik niet! Maar zo zie je maar: het leven kan gek lopen. En vooral ook heel leuk lopen. Misschien moet ik daar toch eens wat meer op durven leren vertrouwen.

Goed, zoals jullie weten ben ik niet zo van de blogjes vooruit schrijven. Aangezien mijn “eerste werkweek” nu even prioriteit heeft, kan het hier daarom wat stiller zijn. Ik wil mezelf de tijd en ruimte geven om een nieuw ritme te vinden. Komt vast helemaal goed (zie, ik leer het al!) en dan zien jullie me vanzelf weer verschijnen.

Liefs,
Ash

PS Als je op zoek bent naar boekentips, dan nodig ik je uit om een kijkje te nemen op mijn wittybooks instagram account! Die update ik nog wel eens tussendoor :)

Social Media?

Social Media?

Comments to this post

No worries, dit wordt geen stukje van een Millennial die beschrijft hoe ze veertig dagen zonder Social Media heeft geleefd en hoe verschrikkelijk het was. Ik merk dat ik het er gewoon over wil hebben, dus hier gaan we dan.

In mijn stukje van maandag beschreef ik het al even kort, over hoe ik dingen aan het veranderen ben in mijn leven. Ik voel me een beetje Kylie Jenner wanneer ik zeg dat ik een fase van “realizing things” zit, maar weet je, opeens heb ik wel begrip voor dat gekke filmpje van haar, want ik heb er ook even geen betere benaming voor. Ik realiseer me namelijk opeens een heleboel dingen. Geen gigantische openbaringen ofzo, maar er zijn wat dingen aan het verschuiven.

Nu denk je misschien: ok, dit is er zo eentje die nu denkt dat ze alle antwoorden heeft. Eh, nee. Naast “realising things” ben ik ook nog volop in de “figuring it out” fase, dus vraag het me niet. Ik doe ook maar wat! Ik heb de afgelopen jaren heel hard aan mezelf gewerkt (met hulp) en man, dat was allemaal geen pretje, maar wel heel leerzaam. Wat ik ook heb geleerd is om weer meer op mijn intuïtie te vertrouwen en naar mezelf te luisteren. En toen merkte ik dat ik al een tijdje een stemmetje aan het negeren was: die over social media.

De laatste paar weken houdt het thema “social media” me dus nogal bezig. Niet eens zozeer over hoe verslavend het is (want ja, dat is het), maar ook welke rol het inneemt in mijn leven, hoe gelukkig ik er wel (of niet) van word en wáárom ik er eigenlijk aan deelneem.

Ik begon met bloggen en “online zijn” toen ik elf jaar was. Dat is dus ruim twintig jaar geleden. Als tiener overzie je nog vrij weinig, dus ik gooide aardig wat informatie het internet op. Toen ongeveer tien jaar later de social media ontstond ben ik daar gewoon in meegegaan. Instagram, Facebook, Twitter. Ik weet nog dat ik, buiten school en werk, héél veel online was. Grenzen waren er bijna niet meer. En hoewel ik wel wat pauzes heb gehad (vooral omdat ik me er af en toe niet goed meer bij voelde) bleef ik er altijd mee bezig. Met name Instagram speelde een grote rol. Ik vond het echt een heel leuk platform en had er, vooral in het begin, voornamelijk plezier in.

Instagram is na tien jaar echter enorm veranderd. Ik zie ontzettend veel reclame, zowel van accounts die ik niet volg als bij “influencers”. Ik heb daar geen problemen mee, want ook zij moeten ergens hun geld mee verdienen om content te kunnen blijven maken zonder een bijbaan te moeten nemen. Wel heb ik moeite met de hoeveelheid content die ik te zien krijg waar ik eigenlijk niet van te voren toestemming voor heb gegeven (of over heb kunnen nadenken of ik het wel wil zien). Als Instagram in die tien jaar zoveel is veranderd, net zoals ikzelf overigens, zou het dan niet slim zijn om ook eens bij die gewoonte stil te staan? Om het eens onder de loep te nemen?

Als ik naar mezelf kijk, dan durf ik met zekerheid te zeggen dat ik, zeker de laatste jaren, na een scrollsessie op Instagram nog nooit een fijn gevoel heb gehad. Ja, soms tijdelijk, vooral als ik mijn telefoon er bijpak om een moeilijk gevoel te ontwijken. Voorheen (en zelfs nu) wimpelde ik mijn bezwaren af met dat ik er gewoon wat losser in moest staan. “Joh, maak het niet zo serieus, zie het als iets leuks, dat doet de rest toch ook, dan is het ok”. Maar het is niet dat ik elke keer tijdens het scrollen nare dingen over mezelf denk of dat ik mijn leven bewust vergelijk met dat van anderen. Het is meer dat de bezigheid me gewoon geen geluk brengt. Als ik een lijstje moest maken van fijne bezigheden, dan stond Instagram daar zeker niet op. Dus, waarom zou ik er dan mee doorgaan?

“Maar, als je je werk wil laten zien, als je een creatieveling bent of echt “iemand wil zijn”, dan moet je online zichtbaar zijn!” Is dat echt zo? Hoewel Instagram vast voor enorm veel werk zorgt in sommige sectoren, is het volgens mij de grootste leugen dat je een grote aanwezigheid moet hebben op dat platform (waarvoor je iedere dag zou moeten posten) om succesvol te zijn. Het beste werk wordt niet gemaakt in één dag. Waarom mogen we niet meer tijd hebben? Waarom moet alles visueel aantrekkelijk zijn? WAAROM LEVEN WE NAAR EEN ALGORITME? Ik heb er gewoon geen zin meer in.

Daarnaast denk ik de laatste tijd ook steeds vaker: waarom zou ik dit delen? Ik voel de behoefte vrijwel niet echt meer. En, niet onaardig bedoeld, maar ik voel ook niet meer de behoefte om van anderen continu te weten wat ze aan het doen zijn. Zelfs van vrienden zie ik immers maar een “losse” goed uitgekozen foto. Liever spreek ik ze en hoor ik van ze wat ze allemaal gedaan hebben, hoe ze zich voelden, of het eten lekker was, etc. Kortom, het hele verhaal. Wat dat betreft voelt Social Media namelijk helemaal niet zo sociaal.

Ook ging ik eens kritisch naar mezelf kijken. Is het beeld dat ik van mezelf presenteer op Instagram wel helemaal eerlijk? Doe ik mezelf niet beter voor dan ik daadwerkelijk ben? En waarom vond ik het belangrijk om goedkeuring te krijgen van anderen? Hoewel ik niet iedere dag een selfie plaatste om complimentjes te krijgen, merkte ik wel dat ik steeds aardig lang nadacht over wat ik precies online plaatste. Was het wel leuk genoeg? Kwam ik wel positief over? Ik zou willen dat ik niet zo ijdel was, maar hey, ik ben ook maar een mens. Het is ook niet iets wat je helemaal kunt voorkomen, denk ik. Maar toch, ik heb niet echt het gevoel dat Instagram het beste in mij naar boven haalde en daar ben ik nog altijd zelf bij. Kortom, ik kan daar wel degelijk zelf iets aan veranderen.

Ok, Ash, so you have ~ realized things ~, maar nu? Goede vraag. Wat ga ik veranderen? Ik ga niet direct verdwijnen van social media. Facebook gebruik ik voor mijn werk en verder eigenlijk niet (als ik er per dag vijf minuten te vinden ben dan is het veel). Twitter gebruik ik min of meer als nieuwsbron (uiteraard wel kritisch). Wel heb ik vanmiddag mijn ashleylynn.nl instagram account verwijderd. Dat deed even zeer, want ik gebruikte het account al sinds 2014, maar jeetje, ergens luchtte het ook enorm op. Zo succesvol was mijn account niet eens (ik had nog geen 500 volgers), maar toch voel(de) ik blijkbaar die druk.

Mijn andere twee instagram accounts wil ik voor nu wel graag blijven gebruiken. Op @wittybooks deel ik alles wat ik gelezen heb en het lijkt me leuk om dat bij te blijven houden, zeker met mijn nieuwe baan. Ook houd ik (voor nu) nog mijn privé account aan, voornamelijk voor vrienden uit het buitenland. Ik sluit echter niet uit dat ik ook ooit met dat privé account stop. En verder? Verder wil ik gewoon op “mijn” eigen stukje op het internet posten, hier op ashleylynn.nl. Dan bepaal ik zelf wat ik zie, wat ik deel en maken likes totaal niet uit.

Zoals ik al schreef: ik doe ook allemaal maar wat. Voel je vrij om te vertellen hoe jij er instaat. Heb jij social media? Vind jij het wél daadwerkelijk leuk? Ben ik een dinosaurus? Let me know!

Liefs,
Ash

Week 17

Week 17

Comments to this post

Gisteren heb ik me uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel. Het was tijd: ik had al een paar keer een (fotografie)opdracht afgeslagen en merkte dat ik me dan iedere keer weer een beetje meer opgelucht voelde. Nu ik (genoeg) in loondienst ga vond ik dat ik me met een goed geweten kon uitschrijven. Al vind ik het wel een ding. Net zoals deze blog een deel van mij is, voelde fotografie dat ook. En ik weet dat ik nu niet voor altijd afscheid neem van fotografie natuurlijk, maar toch. Vijf jaar lang noemde ik mezelf fotografe en nu ga ik daarmee stoppen.

Het deed me weer even nadenken over de dingen die we over onszelf denken of zeggen. “Ik ben dit” of “ik kan dit wel/niet”. Dat is overigens iets heel menselijks denk ik. Het is een manier om alles op een rijtje te zetten en houvast te hebben. Voor iemand die van controle houdt is het een tweede natuur. Ik denk ook niet dat er per se iets mis mee hoeft te zijn, maar soms heb je misschien niet eens door dat, naast het gevoel van veiligheid, die aannames je ook kunnen hinderen. Je kunt ergens volledig van overtuigd zijn en daarmee oogkleppen op hebben voor alle andere mogelijkheden.

In meditatie leer je om je nergens aan vast te houden en je met niets te identificeren. Alles is continu in beweging. De enige constante is verandering. Mij helpt het om te denken: ik hoef niet precies dezelfde persoon te zijn als vijf minuten geleden. Ik mag vandaag een andere keuze maken. Het hoeft niet, maar het mag wel. Dat klinkt natuurlijk veel simpeler dan het is, want in de werkelijkheid maak je op een dag zoveel keuzes, waarvan een heleboel ook onbewust. Het kan echter best een goed idee zijn om al die dingen eens onder de loep te nemen.

Wie ben ik zonder (vul maar in)? Wie ben ik als ik iets anders doe? Wie ben ik als ik dit geloof over mezelf los laat?

Na vijf jaar is het loslaten van de “identificatie” als fotografie best spannend, vooral omdat ik niet zo goed weet wat er allemaal voor in de plaats gaat komen. Daarnaast voelt het ook ENORM bevrijdend. En geloof me, als je eenmaal met zo’n proces begonnen bent, dan is het moeilijk om te stoppen.

Liefs,
Ash