Week 11 – Ga stemmen!

Week 11 – Ga stemmen!

Comments to this post

We mogen weer naar de stembus! Ik ga even iets heel geprivilegieerds zeggen: ik ben blij als de verkiezingen weer voorbij zijn. Ik vind het namelijk heel belangrijk dat ik kan stemmen en ik ga ook altijd naar de stembus, maar het hele (media)circus er omheen vind ik vooral vermoeiend en vermijd ik dan ook zoveel mogelijk. Is dat slecht? Moet ik dat misschien voor mezelf houden? Het is in ieder geval beter voor mijn bloeddruk en zolang ik nog steeds mijn burgerlijke plicht doe, vind ik dat ik er wel mee wegkom.

Na het invullen van meerdere stemwijzers met verschillende uitslagen ben ik er trouwens nog steeds niet helemaal over uit wat ik ga stemmen. Op dit moment ben ik dus een zwevende kiezer (in de progressief linkse hoek) en twijfel ik tussen drie partijen. Morgen ga ik nog even in de verkiezingsprogramma’s duiken. Wat ik wel al zeker weet is dat ik op een vrouw ga stemmen. Hier lees je waarom dit belangrijk is en hoe je dit het best kunt doen.

Mocht je trouwens ook nog zweven, dan heb ik nog wat tips voor stemwijzers:

  • De Feministische Stemwijzer van ActionAid. Vind jij dat gendergelijkheid, een gezond klimaat en eerlijke machtsstructuren centraal moeten staan in het Nederlandse beleid? Dit is een partijwijzer die je op je gemak kunt doorlezen om er achter te komen welke partijen hier ook achterstaan.
  • De Ongemakkelijke kieswijzer is een kieswijzer van het Humanistisch Verbond met vragen over de belangrijke onderwerpen op het gebied van zelfbeschikking, gelijkheid en religie.
  • De Politieke Sekswijzer geeft stemadvies m.b.t. de politiek die invloed heeft op je seksuele gezondheid (denk bijvoorbeeld aan de vergoeding van anticonceptie)
  • Het Kieskompas is wat algemener (enige minpunt is dat hier niet alle politieke partijen in staan – maar je komt er wel achter in welke hoek je je min of meer bevindt ten opzichte van links/recht progressief /conservatief).
  • De Jongerenkieswijzer is een stemwijzer voor de kwesties die vooral belangrijk zijn voor de jongeren onder ons (waar ik helaas niet meer onder val, haha). Handig als je zelf nog jong bent, maar ook als je graag met jongeren in het achterhoofd wil gaan stemmen.

Wat ik zelf heel behulpzaam vind is om de standpunten/antwoorden van de partijen per stelling of vraag nog eens goed door te lezen, om er zo achter te komen of je daadwerkelijk op één lijn zit. Soms zitten er vragen tussen waar ik nog nooit over heb nagedacht en dan helpen de antwoorden van de partijen mij de kwestie beter te begrijpen.

Zijn jullie er al over uit of en op wie je gaat stemmen? Ik merk dat er in mijn vriendenkring steeds meer over gepraat wordt en dat vind ik echt een goede ontwikkeling. Praten jullie er over, bijvoorbeeld met vrienden/familie/collega’s?

Ok, rest mij nog één ding: ga, als je kunt, stemmen! :)

Liefs,
Ash

Dingen die ik even kwijt wil

Dingen die ik even kwijt wil

Comments to this post

Soms kun je de woorden niet vinden en dat is waar ik de afgelopen twee weken een beetje last van had. Veel ideeën, veel om over te schrijven, maar hoe ik moet beginnen? Geen idee. En dan gaat er zo weer een week voorbij en baal ik er van dat ik niet drie keer per week heb geüpdatet, zoals ik eigenlijk van plan was. Maar hier ben ik weer! En daar gaat het om, toch? Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik nou moet schrijven, maar ik weet wel dat het vaak een kwestie is van gewoon maar beginnen. Hoe langer ik wacht, hoe hoger de drempel wordt. Daarom hier een stukje met allemaal dingen die ik wil delen (ik ga even lekker braindumpen, zoals ze dat zo mooi zeggen).

Het nieuws over Sarah Everard maakte me deze week zo verdrietig (en boos). Ik merk dat het me nog steeds niet loslaat. Ik schreef er gisteren een stuk over, maar publiceerde het niet. Omdat ik me er niet klaar voor voel. Omdat mijn eigen schaamte al genoeg is en de angst voor “maar in hoeverre was het je eigen schuld”-reacties te pijnlijk is. Het was ook zo’n boos stuk en ik voel(de) me zo gefrustreerd. Ik schreef over hoe je als jong meisje al leert op te passen, over de keren dat ik me zelf in onveilige situaties heb bevonden met mannen en over de schaamte en tegelijkertijd woede en verdriet die ik daar nog steeds over voel. Dat zij waarschijnlijk geen idee hebben dat het niet ok was, hoe ik degene was die zelfs sorry zei, maar hoe wij vrouwen het altijd meedragen (en er heel wat uren therapie voor nodig hebben). Hoe er altijd een zwijgende vrouw is, dichterbij dan je denkt. Ik ben woedend voor mezelf, maar ook voor mijn vriendinnen en alle andere vrouwen. Not all men, nee. Maar het waren wel allemaal mannen.

Iedere vrouw (of man) die een vorm van seksueel geweld en/of seksueel overschrijdend gedrag heeft meegemaakt: I see you, I feel you, I got you. Wees even extra lief voor jezelf deze week.

♥ Nog even in lijn met mijn vorige stukje: dit artikel, ‘Britney Spears was never in control – How Could I ever believe a teen girl could hold all the power?‘, vond ik zó sterk.

♥ Waar zouden we toch zijn zonder boeken? Heerlijk om er even in te verdwijnen, vooral als het “echte” leven (of het nieuws) af en toe wat pittiger is. Ik las weer een paar fijne de afgelopen weken. Bij het uitlezen van de Harry Potter reeks jankte ik deze keer tranen met tuiten (ik vermoed dat PMS hier wat mee te maken had), daarna las ik Ghosts van Dolly Alderton (zal er nog een stukje over schrijven) en nu ben ik bezig in The Gifts of Imperfection van Brené Brown. Wat een boek! Waarom had ik het nog niet eerder gelezen? Ik ben er aardig wat van aan het overschrijven in mijn journal. Super leerzaam.

Ook bestelde ik het boek Klara and The Sun van Kazuo Ishiguro. Daar was ik namelijk echt super benieuwd naar, vooral omdat ik zijn andere boeken Never Let Me Go and The Remains of the Day ook zo goed vond. Ik zal laten weten of ik Klara and The Sun ook een aanrader vind. Hebben jullie het toevallig al gelezen?

♥ De afgelopen twee maanden ging ik weer op een paar sollicitatiegesprekken. Uiteraard kan ik er niet al te diep op ingaan (lijkt me niet zo netjes), dus ik houd het vaag. De één was leuker dan de ander, maar allemaal waren ze leerzaam. Het heeft me geleerd dat ik op mezelf kan vertrouwen en op mijn gevoel kan en mag afgaan. Eerst dacht ik dat ik iedere baan zou aannemen, als ik maar iets had, maar ik zie nu in dat deze instelling me niet verder gaat helpen. Dat klinkt natuurlijk absurd, want natúúrlijk mag je eisen stellen aan een baan en natúúrlijk hoef je geen baan aan te nemen die ruk vind. Maar als je al een paar jaar werk zoekt en druk bezig bent met het loskoppelen van je eigenwaarde aan het hebben van een baan, dan is dat een vooruitgang. In plaats daarvan probeer ik in te zien dat ik prima ben zoals ik nú ben (met of zonder baan) en dat ik zelf mag bepalen waar ik happy van word, of dat nou een drukke baan is of niet. (Even een disclaimer: als ik mijn huur niet zou kunnen betalen of mijn kinderen te eten moet geven, dan zou ik uiteraard minder kieskeurig zijn) Of ik nu een baan heb weet ik overigens nog niet (ik moet van één gesprek nog iets terughoren *duimt*), maar ik ben in ieder geval weer wat ervaringen rijker.

♥ Vorige weekend zag ik op Netflix de film Moxie. Deze film is geregisseerd door Amy Poehler (love her!) en gaat over de 16-jarige Vivan. De synopsis: “Inspired by her mom’s rebellious past and a confident new friend, a shy teenager publishes an anonymous zine calling out sexism at her school.” Ik vond het een schattige film en hoewel er genoeg op aan te merken valt, vond ik het prima voor een zaterdagavond.

♥ In mijn omgeving krijgen inmiddels gelukkig steeds meer mensen het vaccin. Merken jullie het ook? Vermoedelijk duurt het voor ons zelf nog wel even, maar het idee dat zij in ieder geval minder kwetsbaar zijn geeft al heel veel lucht. We zijn bijna een heel jaar verder sinds het begin van de pandemie en eindelijk durf ik een beetje optimistisch te zijn. Voelt goed!

♥ Vandaag is mijn vriend jarig en dus maakte ik op zijn verzoek gisteravond weer eens een Blueberry Cheesecake. Mijn moeder heeft het recept op haar instagram staan, en je kunt het recept hier vinden. Het is echt héél lekker, dus je bent gewaarschuwd.

♥ Als laatste nog een Podcast tip: de podcast All The Small Things van Venetia La Manna. Ik luisterde de eerste aflevering met Rina Sawayama tijdens een wandeling en dat was echt heel gezellig. Ik had nog nooit van Rina gehoord, maar blijkbaar is ze een bekende Britse artieste (en haar laatste album is zelfs genoemd door Elton John als het beste album van 2020). Ik snap niet hoe ik het gemist heb! Eenmaal thuis heb ik meteen haar muziek opgezocht en het is echt super tof. STFU bijvoorbeeld, of het nummer Lucid en XS (over het kapitalisme).  Ze gaan in ieder geval direct op mijn hardloopplaylist!

Fijne weekend ♥

Liefs,
Ash

Week 9

Week 9

Comments to this post

De maand maart is aangebroken. Kunnen jullie het geloven, dat we nu ruim een jaar in een pandemie zitten? Wat een gek idee. Maart is de maand waarin ik vorig jaar terugvloog naar Nederland, maar ook de maand waarin we hopelijk eindelijk écht lente gaan hebben, de klok een uurtje vooruit gaat en mijn vriend toevallig weer een jaartje ouder wordt.

Ik zit er hard over na te denken hoe we dat nou een beetje leuk kunnen gaan vieren. Een paar jaar geleden bestelde ik bij de Hema een taart met zijn gezicht erop (jup, zo ben ik), maar ik vermoed dat we dit jaar heel wat minder visite gaan krijgen, en om nou in ons eentje een hele taart op te gaan eten? Ach, wie houd ik voor de gek, dat zouden we prima kunnen. Maar toch, ik wil niet weer precies hetzelfde doen. Misschien gewoon zelf een taart bakken (niet de mango taart!) en voor de avond een etentje regelen? Als jullie nog leuke lockdown-proof verjaardagsideeën hebben, let me know! :)

(more…)

February diary

February diary

Comments to this post

Februari, de maand die dit jaar perfect op de kalender paste; het is alweer voorbij! Het was zo’n gekke maand eigenlijk. Veel kou en dan aan het eind opeens weer lente. Ik voel dat er nu eindelijk weer een beetje ruimte in mijn hoofd komt om vooruit te durven kijken. Niet zozeer om grootse plannen te maken, hoor. Maar het idee dat er een einde komt aan deze donkere winter is voor nu genoeg.  Voordat we aan maart beginnen, is hier nog even mijn februari dagboekje:

(more…)

Week 8

Comments to this post

Een kwartier geleden dacht ik: vandaag gaat het niet meer lukken om iets te schrijven, en dat is ok. Nu zit ik dan toch weer op bed met mijn laptop op schoot om op de valreep nog even een maandagstukje achter te kunnen laten. De lat ligt trouwens laag (ik zeg het maar alvast), dus doe jezelf een plezier en verwacht er niet teveel van, haha.

Ik wil jullie allereerst heel erg bedanken voor al jullie fijne reacties op mijn “Week 7” stukje van vorige week. Zoals ik al schreef is het altijd spannend om jezelf kwetsbaar op te stellen, maar in dit geval hebben jullie voor mij bevestigd dat het ook heel waardevol kan zijn.

Dat is iets waar ik de afgelopen week op door heb gebouwd- ik ben de afgelopen week heel eerlijk geweest over hoe ik me nou eigenlijk echt voel. Ergens had ik niet eens gemerkt dat ik weer een beetje op slot was gegaan. Dat soort dingen sluipen er in en voordat je het weet ben je zelfs je therapeute aan het ontzien “omdat je haar er niet mee wil belasten” (waarvan ik overigens nu achteraf wel inzie hoe absurd dat is, haha).

Hoewel ik daar een soort van ontlading van merk, voel ik me tegelijkertijd ook heel kwetsbaar en een beetje “wiebelig”. Vandaag voelde ik dat heel sterk en het lukte me maar niet om er een goed stukje uit te krijgen. In plaats daarvan ging ik hardlopen; rende ik als een malloot met mijn armen wijd over de bunkers, terwijl Mick in mijn oren schreeuwde dat zelfs wilde paarden hem niet tegen zouden houden. (Ik keek nog wel even achterom om te checken of niemand me kon zien)

Die zon van de afgelopen dagen, die doet me trouwens echt goed. Ik voelde me gisteren, al liggend in het zonnetje op de dijk, zo licht. Alsof er even geen pandemie was, helemaal geen zorgen. Licht én kwetsbaar, dat wel. Maar weet je, dat mág. En hoewel ik me er nog niet helemaal bij neerleg (mijn eerste instinct is om harder te gaan rennen), voel ik langzaam maar zeker iets in mijn binnenste gebeuren. Wat het is weet ik nog niet precies, maar ik begin de zinnen die ik in mijn dagboek schrijf bijna te geloven. Ik kan het, dat kwetsbaar zijn. Ik kan dat.

Welterusten.

Liefs,
Ash