Ok, dat liep even anders dan verwacht

Ok, dat liep even anders dan verwacht

Comments to this post

Nu ik mijn vorige stukje terug lees moet ik er een beetje om lachen: oh sweet innocent summer child, if you only knew! Kon ik weten dat ik al een stuk sneller terug zou zijn in Nederland dan verwacht? Nee, natuurlijk niet, maar het blijft grappig dat ik schreef dat ik verwachtte dat mijn tijd in Zweden kort zou voelen en dat ik er zoveel mogelijk van moest proberen te genieten. Nog geen twee weken na het posten van dat stukje zat ik in het vliegtuig.

Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen waarom ik weer terug ben in Nederland, want we ondervinden allemaal de gevolgen van dat verrekte virus. Ik heb nog geluk: ik kon makkelijk naar huis, mijn colleges kan ik online volgen en ook mijn werk gaat gewoon door, veilig van uit mijn eigen huis. Maar hey, even heel eerlijk: ik vind het stiekem ontzettend jammer dat mijn tijd in Zweden zo eindigde.

Toen de universiteit maandag 16 maart “dicht” ging en ook omringende landen hun grenzen gingen sluiten, heb ik eigenlijk halsoverkop besloten om terug naar huis te komen. De sfeer was al een week grimmig (niemand wist wat er ging gebeuren) en ik wilde gewoon heel graag naar huis. Ik boekte een ticket voor de volgende ochtend, gooide wat spullen in een koffer, bracht m’n plantjes naar beneden (waar mijn huisgenoten gelukkig wel voor wilden zorgen), deed natuurlijk geen oog dicht en zat om vijf uur ‘s ochtends in de bus naar het station om vervolgens de trein te pakken naar het vliegveld. Wat was ik opgelucht toen ik eenmaal op Schiphol stond!

Achteraf was ik ook hierin weer heerlijk naïef, want ik dacht dat ik met een week of drie wel weer terug in Zweden zou zijn. Inmiddels zijn we een maand verder en ik heb nog geen idee waneer ik weer die kant op kan om mijn spulletjes op te halen. Er ligt niets kostbaars, maar ja, de kamer moet toch leeg en ik zou ook graag nog een paar laatste dagen daar doorbrengen. Mijn vrienden zijn ook bijna allemaal weg gegaan uit Uppsala of vertrekken binnenkort, dus ik verwacht niet dat ik ze dit jaar nog ga zien of dat ik gedag kan zeggen (dat vind ik eigenlijk nog wel het vervelendste van dit alles!), maar een laatste rondje lopen of nog een keertje een koffie halen bij m’n stamkroeg (de Espresso House) zou al leuk zijn. Het is zo triviaal natuurlijk en er zijn zoveel meer dingen veel belangrijker, maar als het zou kunnen dan zou het best leuk zijn.

MAAR, wat heb ik een mooie tijd gehad in Zweden. Ik kijk met zoveel plezier en dankbaarheid terug. Dat klinkt een beetje suf, maar dat is wel wat ik voel als ik er aan terug denk. Ik heb zoveel leuke en bijzondere mensen ontmoet (gisteren was ik jarig en toen ik ook berichtjes van hun kreeg vond ik het echt leuk om weer wat van ze te horen!), heb echt gave en interessante colleges gevolgd, keihard gewerkt en ook veel over mezelf geleerd. En vooral ook herontdekt dat er daarbuiten een hele wereld is om te verkennen en je voor in te zetten. Bijzonder gevoel. Achteraf gezien had ik niet durven hopen dat ik er zo blij van zou worden.

Dus ja, ik ben weer terug in Nederland. Wat ook absoluut niet verkeerd is, want ik heb genoeg heimwee gehad en dat heb ik nu niet meer (alleen een beetje nostalgische gevoelens over Uppsala natuurlijk). Het is super fijn om weer naast mijn vriend wakker te worden, in de buurt van familie te zijn, in mijn eigen huisje te wonen en de zee weer te kunnen ruiken.

Ik heb geen idee hoe de komende maanden er uit komen te zien, eigenlijk niet eens hoe de komende weken zullen zijn (afgezien van het schrijven van mijn scriptie, wish me luck), maar dat weten we nu natuurlijk allemaal niet.

Hang in there! Ik hoop dat jullie allemaal gezond zijn.

Liefs,
Ash