Dingen die ik even kwijt wil

Dingen die ik even kwijt wil

Comments to this post

Soms kun je de woorden niet vinden en dat is waar ik de afgelopen twee weken een beetje last van had. Veel ideeën, veel om over te schrijven, maar hoe ik moet beginnen? Geen idee. En dan gaat er zo weer een week voorbij en baal ik er van dat ik niet drie keer per week heb geüpdatet, zoals ik eigenlijk van plan was. Maar hier ben ik weer! En daar gaat het om, toch? Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik nou moet schrijven, maar ik weet wel dat het vaak een kwestie is van gewoon maar beginnen. Hoe langer ik wacht, hoe hoger de drempel wordt. Daarom hier een stukje met allemaal dingen die ik wil delen (ik ga even lekker braindumpen, zoals ze dat zo mooi zeggen).

Het nieuws over Sarah Everard maakte me deze week zo verdrietig (en boos). Ik merk dat het me nog steeds niet loslaat. Ik schreef er gisteren een stuk over, maar publiceerde het niet. Omdat ik me er niet klaar voor voel. Omdat mijn eigen schaamte al genoeg is en de angst voor “maar in hoeverre was het je eigen schuld”-reacties te pijnlijk is. Het was ook zo’n boos stuk en ik voel(de) me zo gefrustreerd. Ik schreef over hoe je als jong meisje al leert op te passen, over de keren dat ik me zelf in onveilige situaties heb bevonden met mannen en over de schaamte en tegelijkertijd woede en verdriet die ik daar nog steeds over voel. Dat zij waarschijnlijk geen idee hebben dat het niet ok was, hoe ik degene was die zelfs sorry zei, maar hoe wij vrouwen het altijd meedragen (en er heel wat uren therapie voor nodig hebben). Hoe er altijd een zwijgende vrouw is, dichterbij dan je denkt. Ik ben woedend voor mezelf, maar ook voor mijn vriendinnen en alle andere vrouwen. Not all men, nee. Maar het waren wel allemaal mannen.

Iedere vrouw (of man) die een vorm van seksueel geweld en/of seksueel overschrijdend gedrag heeft meegemaakt: I see you, I feel you, I got you. Wees even extra lief voor jezelf deze week.

♥ Nog even in lijn met mijn vorige stukje: dit artikel, ‘Britney Spears was never in control – How Could I ever believe a teen girl could hold all the power?‘, vond ik zó sterk.

♥ Waar zouden we toch zijn zonder boeken? Heerlijk om er even in te verdwijnen, vooral als het “echte” leven (of het nieuws) af en toe wat pittiger is. Ik las weer een paar fijne de afgelopen weken. Bij het uitlezen van de Harry Potter reeks jankte ik deze keer tranen met tuiten (ik vermoed dat PMS hier wat mee te maken had), daarna las ik Ghosts van Dolly Alderton (zal er nog een stukje over schrijven) en nu ben ik bezig in The Gifts of Imperfection van Brené Brown. Wat een boek! Waarom had ik het nog niet eerder gelezen? Ik ben er aardig wat van aan het overschrijven in mijn journal. Super leerzaam.

Ook bestelde ik het boek Klara and The Sun van Kazuo Ishiguro. Daar was ik namelijk echt super benieuwd naar, vooral omdat ik zijn andere boeken Never Let Me Go and The Remains of the Day ook zo goed vond. Ik zal laten weten of ik Klara and The Sun ook een aanrader vind. Hebben jullie het toevallig al gelezen?

♥ De afgelopen twee maanden ging ik weer op een paar sollicitatiegesprekken. Uiteraard kan ik er niet al te diep op ingaan (lijkt me niet zo netjes), dus ik houd het vaag. De één was leuker dan de ander, maar allemaal waren ze leerzaam. Het heeft me geleerd dat ik op mezelf kan vertrouwen en op mijn gevoel kan en mag afgaan. Eerst dacht ik dat ik iedere baan zou aannemen, als ik maar iets had, maar ik zie nu in dat deze instelling me niet verder gaat helpen. Dat klinkt natuurlijk absurd, want natúúrlijk mag je eisen stellen aan een baan en natúúrlijk hoef je geen baan aan te nemen die ruk vind. Maar als je al een paar jaar werk zoekt en druk bezig bent met het loskoppelen van je eigenwaarde aan het hebben van een baan, dan is dat een vooruitgang. In plaats daarvan probeer ik in te zien dat ik prima ben zoals ik nú ben (met of zonder baan) en dat ik zelf mag bepalen waar ik happy van word, of dat nou een drukke baan is of niet. (Even een disclaimer: als ik mijn huur niet zou kunnen betalen of mijn kinderen te eten moet geven, dan zou ik uiteraard minder kieskeurig zijn) Of ik nu een baan heb weet ik overigens nog niet (ik moet van één gesprek nog iets terughoren *duimt*), maar ik ben in ieder geval weer wat ervaringen rijker.

♥ Vorige weekend zag ik op Netflix de film Moxie. Deze film is geregisseerd door Amy Poehler (love her!) en gaat over de 16-jarige Vivan. De synopsis: “Inspired by her mom’s rebellious past and a confident new friend, a shy teenager publishes an anonymous zine calling out sexism at her school.” Ik vond het een schattige film en hoewel er genoeg op aan te merken valt, vond ik het prima voor een zaterdagavond.

♥ In mijn omgeving krijgen inmiddels gelukkig steeds meer mensen het vaccin. Merken jullie het ook? Vermoedelijk duurt het voor ons zelf nog wel even, maar het idee dat zij in ieder geval minder kwetsbaar zijn geeft al heel veel lucht. We zijn bijna een heel jaar verder sinds het begin van de pandemie en eindelijk durf ik een beetje optimistisch te zijn. Voelt goed!

♥ Vandaag is mijn vriend jarig en dus maakte ik op zijn verzoek gisteravond weer eens een Blueberry Cheesecake. Mijn moeder heeft het recept op haar instagram staan, en je kunt het recept hier vinden. Het is echt héél lekker, dus je bent gewaarschuwd.

♥ Als laatste nog een Podcast tip: de podcast All The Small Things van Venetia La Manna. Ik luisterde de eerste aflevering met Rina Sawayama tijdens een wandeling en dat was echt heel gezellig. Ik had nog nooit van Rina gehoord, maar blijkbaar is ze een bekende Britse artieste (en haar laatste album is zelfs genoemd door Elton John als het beste album van 2020). Ik snap niet hoe ik het gemist heb! Eenmaal thuis heb ik meteen haar muziek opgezocht en het is echt super tof. STFU bijvoorbeeld, of het nummer Lucid en XS (over het kapitalisme).  Ze gaan in ieder geval direct op mijn hardloopplaylist!

Fijne weekend ♥

Liefs,
Ash

Playlist: lovely covers

Playlist: lovely covers

Comments to this post

Er zitten weinig dingen in mijn irritatiezone. Nee, wacht, dat neem ik terug, er zitten aardig wat dingen in mijn irritatiezone (hey, ik ben ook maar een mens), maar ik kan ook aardig wat dingen tolereren, dus ik heb gelukkig nog best een leuk leven. Dingen die ik wel moeilijk te verdragen vind hebben vaak met muziek te maken. Zo zet ik de zender altijd over als ik Ed Sheeran hoor én kan ik heel slecht tegen melige covers. Dan zit je lekker van je koffie te genieten in een caféetje (weet je nog?) en dan hoor je op de achtergrond zo’n cd met indie covers… Een slow motion versie van een Fleetwood Mac nummer bijvoorbeeld (echt, wáárom moet iedereen Dreams opnieuw uitvinden met een tokkelgitaar en een semi-dramatisch kreuntje? Just don’t do it).

Je begrijpt het: dit is een heel groot probleem. Als je je afvraagt waarom ik in therapie zit… het is ALLEMAAL Ed Sheeran’s schuld.

He, dat voelde goed, even lekker zeuren.

(In Uppsala is er een studentenwijk die Flogsta heet. Ik woonde daar zelf niet, maar een paar mensen uit mijn klas wel en ik ben er dus wel eens geweest op feestjes. Het is een verzameling van hopeloos verouderde flats, waar voornamelijk internationale studenten wonen. En ik zweer het, hand op mijn hart: iedere avond om 22:00 schreeuwen ze er met z’n allen heel hard uit het raam. Volgens één van mijn vrienden was dit allemaal uit pure frustratie en deed ze zelf vaak mee. Zeker na afgelopen jaar begin ik dat steeds meer te begrijpen. Lekker schreeuwen dus! Of in mijn geval, even zeuren).

Maar dan nu door naar de playlist, want ik begin op zo’n kookboek te lijken waar je eerst een heel essay voorgeschoteld krijgt voor ieder recept. Ik weet dat ik net driehonderd woorden heb besteed aan het afkraken van covers, maar soms worden er natuurlijk ook goede geschreven. Het leek me leuk om daar een playlist van te maken. Trouwens, als je streng zou zijn, dan zou je sommige van de covers in de lijst misschien als “melig” kunnen bestempelen. Ik weet zelf ook niet precies wanneer het bij mij van “ja, leuk” naar de irritatiezone verschuift, maar bij deze versies heb ik daar dus geen last van.

Niet in de lijst (omdat ik ‘m niet op spotify kan vinden), maar wel de moeite waard: Chiquitita door First Aid Kit.

Ik heb de playlist zo gemaakt dat je eerst de lijst van covers krijgt en dan de originelen. Veel luisterplezier!

Liefs,
Ash

Tarot, taart, tv (vijf)

Tarot, taart, tv (vijf)

Comments to this post

Goedemiddag! Vandaag heb ik weer een post met vijf dingetjes die ik graag met jullie wil delen. Misschien zou ik ze eigenlijk over vijf losse stukjes moeten verdelen, maar volgens mij is het veel leuker om lekker te kunnen scrollen.

1. The Harmony Tarot: A deck for growth and healing

Dit is misschien niet iets wat jullie direct van mij zouden verwachten, maar ik heb dus een tarotdeck gekocht. Ik zou mezelf niet per se een spiritueel mens noemen (niet dat er iets mis mee is, overigens), maar er zijn dingen die ik dan wel weer interessant vind en die wellicht onder die noemer vallen. Tarot zie ik echter zelf niet als iets spiritueels, maar eerder als een vorm van mindfulness. Ik geloof niet dat de kaarten je toekomst voorspellen of dat er een verborgen betekenis in ligt. In plaats daarvan gebruik ik het meer als een tool om mijn gedachten te ordenen. Als ik ergens mee zit, dan trek ik wat kaarten (bij het deck kwam ook een handig boekje overigens) en dan denk ik er aan de hand van de betekenis van de kaarten over na. Het klinkt een beetje vaag, maar ik vind het tot nu toe wel fijn.

Dit tarotdeck komt van een meisje dat ik volg op Youtube (Harmony Nice) en ik vind het echt zo mooi! Ik bestelde het via The Book Depository.

(more…)

Vijf

Vijf

Comments to this post

1. Nieuw in huis


Als je mij vraagt welke winkel(s) ik het meest mis, dan denk ik meteen aan de kringloop. Ik vind het heerlijk om daar rond te lopen en ideetjes op te doen voor ons interieur (en om natuurlijk even tussen de boeken te snuffelen- een echte boekenwinkel mis ik ook, maar die hadden we hier toch al niet meer helaas). Interieur is één van mijn hobby’s, voor zover het een hobby kan zijn. Misschien meer een passie? Nu we allemaal thuis zitten denk ik dat we allemaal nog meer beseffen hoe belangrijk het is om een fijne plek te hebben.

Maar de kringloop is natuurlijk gesloten, net zoals de bouwmarkt, dus ik probeerde te kijken naar dingen die ik misschien al wel kon aanpakken tijdens deze lockdown. Lang verhaal kort: vorige week bestelden we eindelijk wat dingen voor aan de muur, waaronder deze poster. Het is een print van een werk van de Zweedse kunstenaar Anders Zorn. Ik had nog nooit van deze man gehoord, maar mijn vriend ontdekte zijn werk en toen ik dit schilderij zag leek het me perfect voor onze eethoek. Ik vind de kleuren echt heel mooi en het doet me direct denken aan een Zweedse zomer.

Het was lastig om een goede foto te maken, want het is donker binnen en de hoek is wat raar, maar hier zie je het originele werk. Wij hebben een poster van 70x100cm.

(more…)

7 onderschatte (serie)parels op Netflix

7 onderschatte (serie)parels op Netflix

Comments to this post

Wat zouden Lorelai en Rory graag kijken? Volgens mij houden ze wel van reality tv, dus ik denk dat ze zouden smullen van Selling Sunset!

Ooit hoorde ik iemand zeggen: “Als je het met je vrienden over series gaat hebben, dan heb je echt niets meer om over te praten, zo wil ik niet zijn!”. Hoewel ik begrijp wat ze bedoelde, ben ik het er totaal niet mee eens. Als iemand ergens enthousiast over is dan vind ik het áltijd leuk, wat het ook is. En hoewel er over de ene serie misschien meer te zeggen is dan over de ander, is het toch altijd leuk om enthousiasme te delen? Mocht je het wel met haar eens zijn (mag ook natuurlijk), dan is deze post waarschijnlijk niets voor jou. Maar als je nog iets zoekt om de lange (lockdown)avonden mee te vullen, dan hoop ik dat ik je met deze post een beetje op weg kan helpen.

Hier is mijn lijstje van zeven series die gewoon op Netflix staan en die in mijn ogen hartstikke fijn zijn, maar die tot nu toe misschien aan je aandacht zijn ontsnapt:

(more…)

Gelezen

Gelezen

Comments to this post

Ik ben weer even helemaal verliefd op lezen. Net zoals met alles in het leven gaat die liefde soms even weg en dan krijgen andere dingen meer aandacht, maar de liefde komt altijd weer terug. Nu zit ik dus in een liefdesfase: give me all the books! Het is nog maar de derde week van januari en ik heb al vier boeken uitgelezen.

Trouwens even een opmerking tussendoor: ik merkte dat ik soms de neiging had om meer bezig te zijn met het aantal boeken dat ik had gelezen dan daadwerkelijk de boeken zelf. In december zat ik bijvoorbeeld op 48 gelezen boeken en iets in mij wilde heel graag de 50 boeken aantikken, zodat ik mijn Goodreads challenge zou halen. Waarom eigenlijk? Het bleek een lesje in loslaten, want ik kon er de tijd niet voor vinden en besloot mezelf uiteindelijk niet dwingen. En guess what: de wereld is niet vergaan! Het voelde eigenlijk wel goed! Dus, als je me ziet schrijven dat ik “al vier boeken heb gelezen”, dan bedoel ik het niet alsof dat een enorme prestatie is, maar meer om aan te geven dat ik veel lees (zonder normatief bezig te zijn- het is dus niet per se goed of slecht).

Het eerste boek dat ik dit jaar las heb ik al even kort besproken (Snowdrift, van Helene Tursten), maar ik las nog drie andere boeken die ik graag even wil noemen. Komen ze:

The Queen’s Gambit door Walter Tevis

The Queen's Gambit review

Je hebt deze titel vast al een keer voorbij zien komen, want in 2020 kwam op Netflix de gelijknamige mini-serie van dit boek uit en die was super populair. Ook ik heb de serie gezien en was direct benieuwd naar het boek.

The Queen’s Gambit gaat over Beth, een meisje dat opgroeit in een kindertehuis en er bij toeval achterkomt dat ze een groot talent heeft voor schaken. Al snel heeft ze een levensdoel gevonden: de beste schaakspeler ter wereld worden.

Ik wist natuurlijk al hoe het verhaal zou verlopen, maar dat deed helemaal niets af aan mijn leesplezier. Het boek leest heerlijk weg en ik vond het wel interessant om zo nog een extra laag aan het verhaal te kunnen toevoegen.

Als je de Netflixserie nog niet gezien hebt, dan raad ik je bij deze aan om The Queen’s Gambit te gaan kijken. Mocht je geen seriekijker zijn en liever lezen, dan kom je echter met het boek ook heel goed uit de voeten. De verfilming en het boek zijn bijna 1 op 1 aan elkaar gelijk (zeker de grote lijnen) en je mist dus vrijwel niets. Bovendien had ik dit boek sowieso ook heel graag gelezen, het is namelijk heel goed. Wat mij betreft een echte aanrader!

We were liars door E. Lockhart

We Were Liars Review

Het verhaal van We Were Liars wordt verteld door Cadance, een tiener uit een rijke familie van WASPS die na een ongeluk gezondheidsklachten heeft en niets meer weet van wat er zich heeft afgespeeld. Ze herinnert zich voornamelijk de fijne zomers op het eiland samen met haar familie en wil niets liever dan die zomers weer herbeleven. Als ze weer terug is op het eiland plakt ze langzaam maar zeker de stukjes van wat er gebeurd is weer aan elkaar. Hoe perfect was die familie eigenlijk?

Dit boek wilde ik héél graag leuk vinden en ik vond het ook niet slecht, maar toch dacht ik achteraf niet: wauw, deze moet je gelezen hebben! Ik kan er niet zo goed de vinger op leggen. Ik had bepaalde dingetjes al heel snel door (ik zal geen spoilers geven) en hoewel het dan alsnog niet vervelend om te lezen is, was de spanning er wel een beetje af. Als ik het moet omschrijven dan zou ik zeggen dat dit wel een fijn boek is voor op een ligbedje op het strand: niet te ingewikkeld en het leest lekker weg, maar je bent het ook weer zo vergeten.

Mexican Gothic van Sylvia Moreno-Garcia

Mexican Gothic review

Mexican Gothic, kreeg ik getipt op instagram (ik kan niet meer terugvinden door wie, want ik kan niks meer vinden in mijn instagram app sinds de update, sorry, maar dankjewel!) en daar ben ik super blij mee, want ik heb het echt verslonden. Na het lezen van Rebecca was ik helemaal fan geworden van het gothic genre. Het recept: een spookachtig huis, (rijke) goedgeklede vrouwen in nood, nare bediendes, een heleboel anxiety en ook een beetje liefde. Dit boek voldoet daar volledig aan, plus nog een beetje meer.

Waar het boek over gaat: in Mexican Gothic reist Noemi af naar een Engels landgoed op het Mexicaanse platteland om daar haar pasgetrouwde nicht Catalina te bezoeken. Haar vader heeft haar gevraagd om polshoogte te gaan nemen, nadat hij van Catalina een verontrustende brief had ontvangen. Eenmaal aangekomen op het landgoed ontdekt Noemi dat het inderdaad niet zo goed gaat met haar nicht, maar ze vertrouwt ze de verklaring van de huisdokter dat het tuberculose zou zijn niet. Daar doet iedereen namelijk net iets te geheimzinnig voor… Ze besluit langer te blijven en te proberen of ze kan ontdekken wat er aan de hand is.

Ik wil geen spoilers geven, dus verder ga ik niets verklappen. Ik vond het in ieder geval een fijn boek, waarbij er genoeg te griezelen viel en het tegelijkertijd niet al te horrorachtig werd. Het is vergelijkbaar met Rebecca, maar toch ook weer totaal anders, gezien de wat meer fantasierijke invulling van de auteur. Als je het leest zul je begrijpen wat ik bedoel.

Nu op mijn lijstje: Mythos van Stephen Fry en Untamed van Glennon Doyle. Wat ben jij nu aan het lezen?

Liefs,
Ash