Schrijftherapie

Schrijftherapie

Iets dat voor mij echt fantastisch werkt als ik me slecht voel? Schrijven! En dan heb ik het niet zozeer over een blogje typen, maar wel over daadwerkelijk een pen op het papier zetten. Het gaat er hierbij niet om of het mooi is wat je opschrijft, maar om het gevoel dat je er van krijgt. Zo’n leeg vel is best intimiderend, maar je zult zien dat als je eenmaal begonnen bent, het steeds makkelijker gaat.

Toen het echt heel slecht met me ging en iedere dag als een strijd voelde (omg, GEEF om dit kind, giro 555- SORRY, een poging tot humor is mijn manier om hier mee om te gaan), schreef ik iedere dag van me af. Het was niet heel boeiend ofzo, want het was alleen maar een opsomming van mijn dag. “Gisteren heb ik (wel of niet) lekker geslapen, vandaag heb ik dit en dit en dat gedaan. Ook at ik dit en dit en dat. Morgen ga ik dit en dit doen”. En dan ging het echt om simpele dingen, zoals douchen, de afwas of boodschappen of yoga, of een stukje lezen. Die dingen kostten me toen zóveel energie (lang leven een burn-out) en ik had eigenlijk altijd het gevoel dat ik niets deed, of op z’n minst niet genoeg. Afwassen kan toch bijna ieder gezond mens? Nou, het is ook niet echt baanbrekend natuurlijk, maar als je ziek bent dan kan het een hele opgave zijn. Een lijstje van dingen me die dag toch gelukt waren hielp mij echt in te zien dat ik wel mijn best deed én dat ik dus ook goede momenten had. En was mijn lijstje heel kort? Dan leerde ik daar op den duur ook vrede mee te hebben en schreef ik op dat het misschien een wat minder goede dag was, maar dat ik me daar niet voor hoefde te schamen. Morgen weer een dag.

Een ander iets dat ik geleerd heb in therapie is het invullen van G-schema’s. Met name in groepstherapie hebben we hier veel aandacht aan besteed. Je omschrijft een situatie waarin je je heel erg rot voelt, wat je denkt, wat je voelt en wat je gewenste reactie is. Doel is om afstand te krijgen tot de situatie én je negatieve gevoel proberen te vervangen voor een positief gevoel. Eventuele psychologen die meelezen zitten nu misschien met hun hoofd te schudden, maar eh, ja dit is gewoon wat ik er van heb gemaakt. Misschien kan ik beter dit linkje geven, dan kun je het zelf lezen, ik wil ook geen foutieve informatie verstrekken, haha.

Hoe ik dit zelf aanpak? Wanneer ik paniek voel opkomen of angst, dan kijk ik gelijk objectief naar mijn situatie (tijger in de kamer? Is er echt gevaar? Welnee!) en probeer ik mij bewust te worden van mijn gedachten. Ook koppel ik mijn lichamelijke klachten gelijk aan een stressreactie (dus niet aan een hartaanval bijvoorbeeld) en aangezien ik inmiddels weet dat ik dit met mijn gedachten zelf veroorzaak, weet ik ook hoe ik hier mee kan omgaan. Dat het wel overgaat. Just ride it out en keep on keepin’ on. Inmiddels doe ik dit in mijn hoofd en héél soms op papier. Als het echt zo erg is dat ik er in mijn hoofd niet uitkom, ga ik schrijven. Daarin ga ik in gesprek met mezelf (“ok, wat is er aan de hand?”) en spreek ik mezelf toe als vriendin. Werkt perfect!

Nog een mooie schrijfoefening is het schrijven van een brief. Wanneer je bijvoorbeeld heel erg gekwetst bent door iemand, kan het helpen om een brief te schrijven aan deze persoon. Daarin mag je zo gemeen zijn als je wilt, je hoeft geen rekening met de ander te houden of met eventuele consequenties, want versturen doe je het niet. Wanneer je alles van je hebt afgeschreven (hoeft niet in één keer), dan kun je de brief verbranden. Of versnipperen, wat jij fijn vindt.

Tegenwoordig schrijf ik nog steeds heel veel to-do lijstjes, maar een dagelijkse opsomming van mijn dag noteer ik niet meer in mijn dagboek. Ik heb daar (voor nu) even geen behoefte aan. Wel schrijf ik wat vaker “stream of thought”. Ik ben een echte piekeraar en kan soms vast zitten in een negatieve denkcirkel. Afleiding zoeken helpt, maar soms pak ik liever mijn dagboek erbij en begin ik met schrijven. Het is geen mooie proza ofzo. Het zijn gewoon puur mijn gedachten. “Vandaag voel ik me opgejaagd en verdrietig, omdat ik het gevoel heb dat ik niet genoeg doe. Dit moet nog en dat moet nog, en ik moet die nog terug-appen en eigenlijk ligt dat klusje ook al zolang te wachten. Ik voel me een slechte vriendin.” Dit is slechts een voorbeeld, maar je snapt wat ik bedoel. Ik schrijf gewoon alles op wat er in mij opkomt en lees het daarna terug. Klopt het wel? Doe (ben) ik echt niet genoeg? Ben ik een slechte vriendin? Die zinnen kun je eigenlijk gelijk weerleggen! De kunst is om hierbij heel lief voor jezelf te zijn en het negatieve stemmetje stil proberen te krijgen. Je bent toch niet gelijk een slechte vriendin als je wat later reageert op een appje… Dat is belachelijk.

Het schrijven vergt wat oefening, want in het begin zul je misschien nog alles geloven wat je opschrijft en dan voelt het vooral als herkauwen en het herbeleven van je shit, omdat je zo ook nog eens over je eigen ellende moet lezen. En hallo, je hebt er ook al de hele dag over nagedacht, poeh. Maar houd vol. Je wordt je met deze schrijfoefening heel erg bewust van je gedachten en je denkpatronen (die dus niet altijd kloppen…). En als er je in het begin zelf niet uitkomt, vraag dan om hulp. Als je durft, lees het dan voor aan een vriend of vriendin en dan zul je zien dat zij bij vrijwel alles zullen zeggen dat het niet klopt. Ook een therapeut kan je hier natuurlijk super goed bij helpen.

Schrijven zorgt er voor, samen met yoga, mediteren en wandelen, dat ik in balans blijf en me fijn voel. En het fijne is: het enige dat je nodig hebt is een pen en papier (of een mooi notitieboekje). Ik kan het in iedereen aanraden ♥

Liefs!
Ash

Over angst en zomerleven en micro-avonturen

Over angst en zomerleven en micro-avonturen

Zoals jullie weten (als je al een tijdje meeleest ten minste) zat ik er vorige zomer een beetje doorheen. Of ja, zo noem ik het, maar eigenlijk was ik ziek en worstelde ik heel erg met een angststoornis. Dat is iets wat ik heel lang als een persoonlijk falen heb gezien (hoe kun je nou zomaar opeens bang zijn voor zoveel dingen?!), maar gelukkig begrijp ik nu dat het een ziekte is. Iets waar je zelf gewoon niet zoveel aan kan doen, dat je dat krijgt. Sommige dagen ben ik wat harder (ahem) voor mezelf en vind ik mezelf nog steeds een aanstellerige basic bitch hoor, dat wel. Maar met gemeen zijn tegen jezelf schiet je dus echt niks op.

Met veel therapie en goed voor mezelf zorgen en heel veel geduld (en liefde) van de mensen om mij heen, is het gelukkig iets geworden waar ik goed mee om kan gaan. Zomaar een weekendje naar Zeeland? Of een avond naar Texel of Gent? Vorige zomer, of zelfs begin dit jaar, had ik dat echt NIET gedurfd. Geen denken aan. Nu lukt dat gelukkig weer en ik ben daar zo blij mee (ok ok, ik geef het toe, spannend vind ik het vaak nog wel). Ik heb zelfs een bruiloft gefotografeerd! Dat had ik vorig jaar echt niet geloofd.

Maar hoe blij ik ook ben, ik weet ook dat het anders kan en dat er vast momenten zullen komen dat ik het weer wat lastiger vind. En dat er heel veel mensen zijn die hier ook mee worstelen of om andere redenen niet zo, HUP, op avontuur kunnen gaan.

Een paar dagen geleden las ik een artikel over micro-avonturen (in de nieuwste Flow). Dat vond ik ZO inspirerend! Natuurlijk is het gaaf om naar de andere kant van de wereld te reizen, maar je kunt je dagelijks leven ook al leuker maken met kleine avonturen die je dagelijkse routine doorbreken. Als je een gezondheidsprobleem hebt of misschien geen geld (tja, dat is ook lastig) OF je bent gewoon niet zo avontuurlijk aangelegd, dan is een micro-avontuur volgens mij een super leuk idee.


♥ Zomaar wat ideetjes voor een micro-avontuur ♥

♥ Er op uit gaan om eindelijk die mooie foto te gaan maken
♥ Bramen (of andere vruchten) plukken en jam maken
♥ Een nieuw bordspelletje leren
♥ Met een vriendin jullie lievelingsboeken uitwisselen
♥ De tent opzetten in iemands achtertuin en daar een nachtje doorbrengen
♥ Een film of serie marathon, met uiteraard iets lekkers!
♥ Daarover gesproken: een nieuw recept proberen.
♥ Een nieuw koffietentje ontdekken. Of eens iets anders van de menukaart bestellen.
♥ Een nieuwe wandelroute ontdekken, gewoon in jouw dorp of stad (lopen keeps me sane!)



(Kim)

Deze avonturen kun je in je eentje doen, maar als je wat hulp en gezelschap kunt gebruiken, vraag daar dan wel om! Ik weet zeker dat je vrienden (of familie) je daar graag bij helpen en het is ook nog eens een stuk gezelliger.

Ok, nu denk je misschien: Ash, leuk, zo’n spreekbeurt, but why? Nou, ik wilde hierover vertellen, want ik keek naar mijn instagram en zag dat het er allemaal leuk uitzag, maar het is gewoon niet het hele verhaal. En ik vind het belangrijk om er open over te zijn.

(bovenstaande post komt van mijn instagram maar wilde ik ook graag hier delen! Meer fijne ideeën voor micro-avonturen zijn altijd welkom ♥).

Liefs x

‘Dit is geen normaal zelfhulpboek’

‘Dit is geen normaal zelfhulpboek’


Als we allemaal een euro zouden krijgen wanneer er in een zelfhulpboek staat dat “dit geen normaal zelfhulpboek is, want daar houd de auteur niet zo van”, dan zouden we inmiddels aardig wat avocado’s op toast kunnen kopen. Om nog maar niet te spreken over alle “stoere” titels die de zelfhulpboeken tegenwoordig moeten hebben. Zit er een “beetje stout” woord in, waar soms zelfs een sterretje ter censuur voor nodig is? Check! Bestaat de cover uit een grote schreeuwerige titel, zonder afbeelding? Check! Belooft het gouden bergen? Check! Niet erg natuurlijk, ik snap dat het verkoopt, want het klinkt best wel aantrekkelijk om eindelijk ergens geen f*ck meer om te geven of om een badass te zijn. Toch moeten we ons zelf niet voor de gek houden: dit zijn wél zelfhulpboeken. En waarom zouden we doen alsof dat niet zo was? Er is toch helemaal niets mis mee om wat over jezelf te willen leren?

Ok, even serieus. Ik begrijp uiteraard dat dit een marketingtool is om de boeken bij het grote publiek aan de man te brengen en daar vind ik helemaal niets mis mee. Als het iemand overhaalt om toch eens zo’n boek te lezen en het boek vervolgens een positieve invloed heeft, dan is dat natuurlijk fantastisch. De kwaliteit van de boeken vind ik echter vaak nogal uiteen lopen. Bij veel van dit soort boeken denk ik: ok, dit had (voor mij) ook in één a4tje gekund. (“Sparken” deze sokken nog  “joy”?).

Vandaag bespreek ik drie van dit soort zelfhulpboeken (ja, sorry hoor, auteurs, maar dat zijn het gewoon), waarvan de één wat beter is dan de ander.

Jij bent een badass – Jen Sincero

‘Met alle wildgroei aan inspirerende zelfhulpboeken is het Jen Sincero gelukt om een verfrissend, goudeerlijk boek te schrijven waarin ze je met hilarische en inspirerende verhalen levensveranderende inzichten geeft. In hoofdstukken als

‘Je brein is je bitch’, ‘Angst is voor losers’ en ‘Het was de schuld van mijn onderbewustzijn’ neemt Sincero je mee op een transformerende tour. Ze laat je zien hoe je je financiën, relaties en carrière een boost geeft en eigenlijk alle geweldige dingen kunt krijgen waar je naar verlangt.’
Bron: Goodreads.com

Dit boek staat vol met oneliners en adviezen die vooral van pas komen als je al best prima in je vel zit. Ik weet nog dat ik dit boek voor het eerst las toen ik net aan het begin van mijn burn-out stond en ik lichtelijk hysterisch werd toen ik het las. “Ik doe nog veel meer niet goed dan ik al dacht!” Ik heb het toen na twee hoofdstukken weggelegd, want ik voelde me er alleen maar ellendiger door. Niet zozeer de schuld van het boek natuurlijk, dat had veel meer te maken met hoe ik me op dat moment voelde. Maar ik vertel het toch, want mocht jij in hetzelfde schuitje zitten, dan raad ik je aan om nog even met dit boek te wachten.

Jen Sincero hanteert in dit boek de tough love methode. Er is een hoofdstuk dat heet “Angst is voor losers” en dat geeft voor mij wel een beetje de toon van dit boek weer. Er staan heel veel goede adviezen in en het is heel duidelijk geschreven, maar ik denk dat je er wel een beetje tegen moet kunnen. Deze methode werkt niet voor iedereen. Mijn advies: pak het eens op en lees de inleiding, dan weet je al snel of het je aanspreekt of niet.

De Edele kunst van Not Giving A F*ck – Mark Manson

Van populair weblog naar New York Times-bestseller is dit hét boek voor zelfhulphaters! Stop met altijd maar positief zijn, en leer in plaats daarvan om te gaan met je tekortkomingen en de tegenslagen in het leven. Zodra je niet meer wegrent voor je angsten, fouten en onzekerheden maar de pijnlijke waarheid onder ogen durft te zien, vind je de moed en het zelfvertrouwen waar je in deze tijd zo’n behoefte aan hebt. Mark Manson geeft je de tools om te kiezen waar jij om geeft, en dus ook waar je niet om geeft. Dat idee omarmen werkt bevrijdend. Humoristisch en vol goede grappen, maar bovenal ondersteund door wetenschappelijk onderzoek.’
Bron: Goodreads.com

Ok, ik ga het alvast verklappen: dit vond ik de beste van de drie die ik hier bespreek. Mark Manson schrijft op een verhalende en tegelijkertijd informatieve manier over zijn levenswijze en hoe hij daarin omgaat met tegenslagen. Het is dus niet zozeer geschreven als een handleiding, maar meer als een overpeinzing, met hier en daar een tip of wat feiten waardoor je anders tegen dingen aan gaat kijken. Wanneer hij schrijft over positief denken illustreert hij aan de hand van voorbeelden wat voor verschillende uitwerkingen dit kan hebben op iemands leven.

Hij heeft me echt doen nadenken over hoe ik zelf over mijn leven nadenk en hoe sommige gedachten mij daar in tegenhouden. Éen van de belangrijkste lessen van dit boek vind ik dat pijn, verdriet, angst en tegenslagen nu eenmaal bij het leven horen. Daar heb je niet altijd controle over en nee, het is ook niet altijd je eigen schuld (vaak niet zelfs). Het leven is maakbaar, maar tot op zekere hoogte en bovendien: tegen welke kosten? Als je dit leest zul je nu misschien denken: “Ja, Ash, dat wist ik allemaal allang hoor, dat is toch logisch?”. Nouja, dat wist ik natuurlijk ook allemaal wel, maar Mark Manson zet het nog eens op een heldere en fijne manier op een rijtje. Zelf worstel ik wel eens met ontdekken wat ik nou écht zelf wil of waarvan ik vind dat ik het zou moeten willen (ja, snap je ‘m nog?). Dit boek heeft me daar weer een beetje bij geholpen.

De Edele kunst van Not Giving A F*ck leest echt lekker weg. Ideaal voor een middagje selfhelp!

Get Your Sh*t Together – Sarah Knight

‘Get your sh*t together van Sarah Knight gaat over uitvinden waar je wel f*cks om wil geven, de kracht van negatief denken, minder uitgeven en meer besparen, je angsten managen, tools om je sh*t op orde te krijgen, een einde aan de bullshitcyclus maken, vermijdingsgedrag voorkomen en megaveel andere goeie sh*t. Een krachtige, grappig geschreven, nuttige gids om eindelijk je doelen te bereiken door te focussen op waar je echt om geeft.’
Bron: Goodreads.com

Als ik eerlijk ben vond ik dit nou zo’n boek waarvan ik denk: dit had ook best wat korter gekund. Achteraf gezien denk ik dat ik andere verwachtingen had van dit boek en dat je dit er meer als naslagwerk bij moet pakken. Get Your Sh*t Together is het boek voor jou als je worstelt met bepaalde zaken in je leven, zoals je financiën, efficiënt werken of het waarmaken van je droom (ja, heb je ‘m weer- ben ik nou de enige zonder vastomlijnde DROOM? Haha). Het boek is duidelijk ingedeeld op de verschillende “aandachtsgebieden” en Sarah Knight biedt voor alles een stappenplan. Handig als je niet weet wat je met die volle inbox aanmoet. Ik heb niet echt baanbrekende tips gelezen, maar soms is het al genoeg om alles even duidelijk op een rijtje te hebben.

Lees jij veel zelfhulpboeken? En zou je dat in het openbaar doen, of vind je dat toch nog een beetje ongemakkelijk? Als jij nog tips hebt voor een fijn zelfhulpboek, dan houd ik me aanbevolen! :)

Liefs,
Ash

Reasons To Stay Alive – Matt Haig

Reasons To Stay Alive – Matt Haig


Vorige zomer op vakantie vond ik in een charityshop heel veel fijne boeken. Mijn twee favoriete vondsten? Amaricanah van  Chimamanda Ngozi Addictie (best find ever!) én dit boek van Matt Haig, Reasons to Stay Alive. Matt Haig volgde ik al een tijdje op twitter, met name vanwege zijn openheid over mental health en natuurlijk omdat hij boeken schrijft. Aangezien hij een Britse schrijver is, leek het me wel leuk om één van zijn boeken ook daadwerkelijk in Groot-Brittannië te kopen. Ik was voornamelijk op zoek naar zijn nieuwste boek, How To Stop Time, maar voordat ik die vond stuitte ik dus op Reasons To Stay Alive en ik denk dat het zo heeft moeten zijn. Benieuwd wat ik er zo fijn aan vond?

Toen Matt 24 was kreeg hij voor eerst een paniekaanval en wist hij niet wat hem overkwam. Hij wist echt niet hoe hij verder moest met z’n leven nu hij continu voor alles bang was. Als gevolg kreeg hij een depressie en heeft hij er zelfs aan gedacht om een eind aan zijn leven te maken. Dat is gelukkig niet gebeurd en tegenwoordig is hij getrouwd, heeft hij twee kinderen en is hij een succesvol schrijver. In dit boek vertelt hij het verhaal over hoe hij deze crisis te boven is gekomen en hoe hij zijn leven nóg fijner heeft gemaakt, ondanks dat hij nooit helemaal van zijn angstgevoelens af zal komen.

Het klinkt als een heel deprimerend verhaal, maar al met al is dit een realistisch en tegelijkertijd heel hoopvol en positief boek. Er zit een klein stukje wetenschappelijke achtergrond in, samen met wat cijfers over depressie, maar het is voornamelijk een persoonlijk verhaal. Matt vertelt ons over zijn ervaringen en gedachten (de niet-leuke van als hij ziek is) en daarnaast geeft hij een heleboel hoopvolle informatie en lijstjes om je een goed gevoel te geven. Als je een beetje thuis bent in de cognitieve gedragstherapie dan zou je misschien wel kunnen stellen dat dit boek vol staat met helpende gedachten.

Waarom ik Reasons To Stay Alive nog meer zo fijn vind:

    1. Ja, dit is een zelfhulpboek, máár absoluut niet preachy of TSJAKKA-achtig. Daar houd ik namelijk gewoon niet zo van, dus dat komt goed uit.
    2. Matt Haig heeft zelf (helaas) ervaring met depressie, paniekaanvallen en anxiety en hij kan dat allemaal zo goed omschrijven. Het is heel fijn om zoveel herkenbaars te lezen. Je weet dat hij het zelf ook heeft meegemaakt en daardoor wordt het extra geloofwaardig wanneer hij advies geeft. Ik kan me voorstellen dat het voor iemand die niet weet wat er met hem of haar aan de hand is, ook heel geruststellend kan zijn om te lezen dat je niet de enige bent en dat je dus niet gek aan het worden bent (toen ik dit boek las had ik al een diagnose, maar desalniettemin vond ik het fijn).
    3. De lijstjes in dit boek zijn echt heel handig om er af en toe bij te pakken. Natuurlijk staat er niets baanbrekends in (het advies om voor 12 uur te douchen klinkt voor de gemiddelde mens bijvoorbeeld niet heel bijzonder), maar voor iemand met een burn-out, depressie of andere mental health issue is het heel goed om dit zwart op wit te zien en continu te oefenen. Zaken die heel vanzelfsprekend lijken, zijn dat namelijk opeens helemaal niet meer. Ik had grote moeite met eten (nu niet meer gelukkig *klopt af*) en kon voor de kleinste dingen geen energie meer opbrengen. Een structuur voor jezelf aanbrengen heeft voor mij héél veel geholpen (en nog steeds).
    4. Het is met heel veel humor en zelfspot geschreven, iets wat met zo’n zwaar onderwerp best wel welkom is (bij mij althans).
    5. Het is niet heel dik en daarmee makkelijk behapbaar en overzichtelijk. Ideaal als naslagwerk voor jezelf als je je iets minder voelt.
    6. Heel veel liefde voor het laatste hoofdstukje “Things I have enjoyed since the time I thought I would never enjoy anything again” ♥.

Ook fijn is dat er een vervolg komt op Reasons To Stay Alive! Deze zomer (in juli om precies te zijn) komt het boek Notes on a Nervous Planet uit. Nog even wachten dus…

Boekreview: Hope and Help for your Nerves

Boekreview: Hope and Help for your Nerves

Disclaimer: deze post schrijf ik voor mensen met een angst- en/of paniekstoornis. Als je “gezond” bent, dan heb je waarschijnlijk niet zoveel aan dit boek (lucky you! :) )

Als je een angst- of paniekstoornis hebt, dan kan het voelen alsof het NOOIT meer over gaat. Misschien heb je nog niet de diagnose van een angststoornis gekregen of ben je juist al wat verder in je therapie, maar hoe dan ook, je kent vast het gevoel dat je je voor altijd zo vreselijk zult voelen. Ik heb dat sommige dagen ook. Laat ik eerlijk zijn: vanochtend had ik sinds tijden weer een zware paniekaanval en zag ik het echt niet zitten. Wanneer komt hier een einde aan? Alsjeblieft? Ik voel me nog steeds niet helemaal ok, maar ben afleiding gaan zoeken en hopelijk knap ik dan wat op.

Eigenlijk heb ik de regel dat ik NIET schrijf wanneer ik me zo voel. Ik weet immers dat “ik” dan tegen mezelf lieg en dingen denk die niet kloppen. Niemand zal er mee geholpen zijn en beter zal ik me er ook niet door voelen. Want natuurlijk komt er een einde aan dit gevoel! Dit is tijdelijk! En je kunt er ECHT iets aan doen! Hoe vaak mijn hoofd op dit moment ook zegt dat het niet zo is. Vandaag wilde ik echter toch iets schrijven, want ik wil heel graag een boek met jullie delen waar ik zo ontzettend veel aan heb gehad en waarvan ik hoop dat het op z’n minst misschien één van jullie ook zal helpen. Ik pak het er er nog steeds bij als ik me zo voel. Het is een klein Engelstalig boekje, geschreven in de jaren zeventig en heet “Hope and Help for your Nerves” van Dr. Claire Weekes. Ik kocht het voor een paar euro via thebookdepository.com.

Nu heb ik niet heel veel andere boeken gelezen over dit onderwerp, maar ik kan wel vertellen waarom ik juist dit boek zo fijn vond en waarom het me zo heeft geholpen. Het boek is geschreven door dokter Claire Weekes, een vrouw die gespecialiseerd is/was op het gebied van het behandelen van angststoornissen/paniekstoornissen/depressies. Ze schrijft het boek ook vanuit dat perspectief: alsof ze tegen een patiënt aan het praten is. Wat mij erg aanspreekt is dat het lijkt alsof ze je écht begrijpt en dat ze ook meteen zegt waar het op staat. Ze toont begrip, maar is daarnaast van de tough love. Iets wat bij mij erg goed hielp om de situatie te normaliseren en tevens grip te krijgen op wat er allemaal met me gebeurde. Voor m’n gevoel werd het wat gerationaliseerd en daardoor kreeg ik ook het gevoel dat ik er daadwerkelijk iets aan kan doen. Want dat schrijft Dr. Weekes heel duidelijk: je kunt hier vanaf komen, dat kun je helemaal zelf, maar je moet er alleen wat geduld voor hebben.

Het boek bestaat uit 29 korte hoofdstukken, waarin ze onder andere schrijft over hoe zo’n denkpatroon van een angst/paniekstoornis kan ontstaan en wat die “nerves” en stress met je lijf doen. Hierbij haalt ze wetenschappelijke onderzoeken aan en deelt ze anekdotes over haar patiënten. Het boek is absoluut geen droge kost, maar juist super fijn geschreven en het leest lekker weg. Ook geeft ze hele duidelijke tips over hoe je vervolgens zelf aan de slag kunt. Ik heb flink wat stukken onderstreept in mijn boek!

Het enige nadeel van dit boekje is misschien dat het geschreven is in de jaren zeventig en dat daardoor sommige situaties wat ouderwets zijn, haha. Zoals het stuk over huisvrouwen en echtgenoten die vinden dat ze zich niet zo moet aanstellen en maar gewoon weer achter het fornuis moet gaan staan. Althans, voor mij voelde dat nogal achterhaald. Maar even goed kon ik uit die stukken nog lessen halen, dus echt storend vond ik dat niet. Ook is er voor zover ik weet geen vertaling te vinden, dus mocht jouw Engels niet zo top zijn, dan weet ik niet of het je gaat helpen.

boek3

De belangrijkste lessen die ik uit dit boekje heb gehaald: 1. je kunt hier ECHT van genezen en dan maakt het niet uit hoe lang je het al hebt (echt niet!). Dat wil niet zeggen dat je nooit meer in paniekaanval hebt of je zo rot zult voelen, maar wel dat je er mee om kunt gaan en dat je weer verder zult kunnen met je normale leven. 2. Dat ik met mijn gedachten er voor kan zorgen dat een gespannen lijf niet per se hoeft te betekenen dat ik een paniekaanval krijg. In het begin werd ik van het minste of geringste al paniekerig, maar nu weet ik dat een verhoogde hartslag of even een golf van paniek ook gewoon mijn lichaam kan zijn dat ergens kort op reageert. Dat het spanning is en dat ik met een ademhalingsoefening al een flink deel van die spanning kan oplossen. 3. JE BENT NIET ALLEEN. En dat voel je je soms wel, want hoe erg en eenzaam is het om dan zo opgesloten te zitten in je hoofd (zo voelt het bij mij althans)? Blegh. Maar je bent niet alleen. Er zijn heel veel mensen die hier ook meer hebben geworsteld of dat nog steeds doen. En zij kunnen helpen. Nog los van natuurlijk alle artsen en therapeuten!

Dus, mocht jij worstelen met een paniek- of angststoornis, vind je het fijn om te lezen en lijkt het je fijn om naast je therapie (waarvan ik heel erg hoop dat je die krijgt <3 of op z’n minst een andere vorm van hulp) een boek te hebben met daarin wat handvaten om met je stoornis om te gaan? Dan kan ik je dit boek van harte aanbevelen.

Als je nog vragen hebt, let me know! Take care!
Liefs x
Ash

Mijn 11 #lifehacks

Mijn 11 #lifehacks

Not to go all halleluja a whiny millennial cracked the code cliché on you, maar na m’n burn-out van vorig jaar heb ik een heleboel geleerd. Makkelijk was het niet en dat is het nog steeds niet, maar ik ben bijna op het punt waarop ik kan zeggen: ok, dit was een waardevolle ervaring. Het is niet alsof ik nu opeens begrijp hoe het leven in elkaar zit, want daar snap ik nog steeds helemaal niets van, maar ik heb wel wat handvaten onder de knie gekregen die er voor zorgen dat ik me meer in balans voel en ik beter om kan gaan met de mindere momenten.

Hoewel ik zeker geloof dat het kan helpen om letterlijk afstand te nemen van je leven en daardoor een frisse blik te krijgen, denk ik dat het nog veel waardevoller kan zijn om juist tevreden te zijn met je dagelijkse leven. We hebben nou eenmaal niet allemaal de optie om net zoals Elizabeth Gilbert op het vliegtuig te stappen voor een bezinningsreis naar de drie I’s (Indonesië, India en Italië). En al ga je wel op reis, je komt toch altijd weer thuis, terug in het dagelijks leven. Het dagelijks leven is niet ieder moment een prachtig avontuur. Voor mij niet althans! Ik heb rekeningen te betalen, mensen voor wie ik moet zorgen en doelen te bereiken. Op spaghetti-reis gaan naar Italië gaat me daar helaas niet bij helpen, haha. Het implementeren van #lifehacks in mijn dagelijks leven wel. En ja, lifehack is een domme term, maar ik wist even niet hoe ik het anders moet noemen.

In dit stuk staan geen baanbrekende tips. Ja sorry, ik ben maar meteen eerlijk, haha. Wel staan er tips in waarvan ik denk dat ik er misschien iemand mee kan helpen. Als je in de put zit (maakt niet uit hoe diep), een dipje hebt of je leven als een sleur ervaart, dan heb je hier wellicht iets aan. Al is het maar om te weten dat je er niet alleen voor staat. Dit stuk schrijf ik óók voor mezelf, zodat ik het op een minder moment kan teruglezen. Voel je overigens vrij om in de reacties tips toe te voegen, graag zelfs!

1. Accepteer
Toen ik bij mijn eerste therapeut terecht kwam, vertelde hij me iets waar ik niet klaar voor was: dat ik moest accepteren dat ik me zo voelde. Ja hallo, dat wilde ik helemaal niet! Dat kon toch ook niet! Ik durfde niet naar buiten en voelde me ZO ellendig, mijn hele leven stond stil en dan moest ik dat gewoon accepteren? Doei! Ik wilde er vanaf komen, er aan werken, een oplossing vinden. Achteraf begrijp ik wat hij mij probeerde te vertellen, maar toen was ik er nog niet klaar voor. Mijn tweede therapeute vertelde me namelijk precies hetzelfde (zo begrijp ik achteraf), maar verpakte het anders, waardoor ik het beter begreep. Het kwam echter op hetzelfde neer: accepteer je gevoel.

Een groot deel van mijn angst en rotgevoel kwam voort uit het feit dat ik niet accepteerde dat ik me zo voelde. Ik weet dat ik het zo op kan schrijven, maar dat het nog niet wil zeggen dat jij het ook meteen zult voelen of begrijpen. Dit is zoiets wat je zelf moet ervaren. Accepteer hoe jij je voelt, geef jezelf de ruimte om die dingen te voelen en weet bovendien dat het niet voor eeuwig is. Dit gevoel gaat over. Als je stopt met vechten tegen je gevoel, het accepteert, JEZELF accepteert, dan ben je al grotendeels op weg naar geluk – waar nu eenmaal ook verdriet en pijn bij horen (omg, klink ik nu als een guru? Do I make sense?).

Dit accepteren kun je trouwens ook toepassen op een “gewone” rotdag (je hoeft er niet meteen een paniekstoornis voor te hebben, haha). Heb je een rotdag? Je kunt natuurlijk gaan zoeken naar de oorzaak en er wat aan proberen te doen, maar soms is er geen oorzaak of kun je het niet meteen oplossen. Accepteer dan je gevoel en probeer het als iets te zien wat er gewoon “is”. Doe vervolgens met de dag wat jij fijn vindt. Ga een stuk lopen, lees een boek, kijk een film op netflix met een lekkere kop thee… Je dag hoeft niet meteen weggegooid te zijn of volledig in het teken te staan van je rotgevoel. Morgen voel je je waarschijnlijk een stuk beter. Echt!

(more…)