Over falen en (vooral) weer opstaan

Over falen en (vooral) weer opstaan

Comments to this post


Dat je in het leven faalt, dat is een feit. Iederéén faalt wel eens. Over de definitie van falen kun je natuurlijk discussiëren, want er is een grote kans dat wat jij als een persoonlijk falen ziet, een ander niet zo zou omschrijven. Maar iedereen heeft sowieso wel eens het gevoel van falen gehad of kan zich er in herkennen. Je wilde graag iets hebben, graag iets doen, een bepaalde kans krijgen of iets laten slagen, en het is je niet gelukt. Vaak schaam je je een beetje om er over te praten, want wiens schuld is het dat je hebt gefaald? In je hoofd honderd procent die van jezelf.

Als je dit onderwerp een paar jaar geleden met mij zou hebben besproken, dan had ik je tal van voorbeelden kunnen geven waarin ik had gefaald. Een baan vinden in mijn vakgebied na mijn afstuderen bijvoorbeeld: hartstikke gefaald. (Je moet hier even zo’n geluid van zo’n harde toeter bij voorstellen). Überhaupt nominaal afstuderen? Gefaald. (Toet). Voor de vijfde keer niet eens op sollicitatiegesprek mogen komen? (Toet). “Normaal” blijven: hartstikke gefaald, want ik kreeg een soort van zenuwinzinking en pff, waarom kon ik niet gewoon normaal doen? FAAL. (Toet). Nou ja, ik kan wel even doorgaan, maar mijn punt is dat ik een paar jaar geleden veel dacht in falen of slagen. Er zat niets tussenin. Ik had niet alleen gefaald, ik wás gefaald. Een belangrijk verschil.

Inmiddels ben ik heel wat liever voor mezelf en denk ik heel anders over het fenomeen falen of slagen. En dat komt goed van pas.

(more…)

5 levenslessen voor m’n 29e

5 levenslessen voor m’n 29e

Comments to this post

Sinds afgelopen zondag hoor ik bij de club van 29! Fijn om weer een jaartje ouder te mogen zijn geworden. Het leek me leuk om wat levenslessen op een rijtje te zetten (ook onder het mom van heart hugs). Deze dingen heb ik niet spontaan dit jaar geleerd natuurlijk. Het zijn eerder van die lessen waar ik al een tijdje mee bezig ben en waaraan ik mezelf steeds weer even opnieuw moet herinneren, want ja, deze ezel stoot zich honderd keer aan dezelfde steen. Ach, maakt niet uit. Ezels zijn best schattig, toch?

1. Jij, en jij alleen, mag voor jezelf bepalen wat de prioriteiten zijn in je leven
Wat is normaal en wat zijn de regels van het leven? Hoe ouder ik word, hoe meer ik weet: er bestaat geen normaal (wel een norm) en er zijn geen regels (afgezien van de wet). Als ik nu terugkijk zie ik dat ik een heleboel dingen heb gedaan die ik zelf eigenlijk helemaal niet per se wilde, maar waarvan ik het gevoel had dat het moest. Een rijbewijs halen bijvoorbeeld, dat vond ik echt vreselijk en ook nu rij ik bijna nooit. Maar ja, het “moest”. En natuurlijk is het handig, ik heb er verder geen spijt van, maar ik had mezelf ook een heleboel ellendige uren bespaard als ik had gewacht totdat IK er klaar voor was.

Verder zie ik dit vooral als een heel positief inzicht. Ik kan zelf bepalen hoe ik mijn leven inricht (wat een luxe) en waar ik aandacht aan wil besteden. Wil ik op een vrijdagavond een boek lezen of op zaterdag een hele dag gaan wandelen? Dan doe ik dat! Wil ik tijd besteden aan fotografie, duurzaam leven of stukjes schrijven? Dan doe ik dat ook! Wil ik geen 40 uur per week werken, maar richt ik mijn eigen werkweek in? Helemaal niets mis mee. Willen mijn vriend en ik op een bepaalde manier een huis opknappen, waar wij ons goed bij voelen? Onze keus! Ik vind het nog niet altijd makkelijk, zeker als er mensen zijn die aangeven dat ze het gek vinden of zelf anders zouden doen. Of als ik het gevoel heb dat ik niet aan een verwachting voldoe. Ik krijg dan toch een schuldgevoel, alsof ik iets “verkeerd” doe. Maar over het algemeen voel ik me zoveel beter als ik iets doe waar ik achter sta en niet omdat het “moet”. Logisch natuurlijk!

(more…)

Schrijftherapie

Schrijftherapie

Comments to this post

Iets dat voor mij echt fantastisch werkt als ik me slecht voel? Schrijven! En dan heb ik het niet zozeer over een blogje typen, maar wel over daadwerkelijk een pen op het papier zetten. Het gaat er hierbij niet om of het mooi is wat je opschrijft, maar om het gevoel dat je er van krijgt. Zo’n leeg vel is best intimiderend, maar je zult zien dat als je eenmaal begonnen bent, het steeds makkelijker gaat.

Toen het echt heel slecht met me ging en iedere dag als een strijd voelde (omg, GEEF om dit kind, giro 555- SORRY, een poging tot humor is mijn manier om hier mee om te gaan), schreef ik iedere dag van me af. Het was niet heel boeiend ofzo, want het was alleen maar een opsomming van mijn dag. “Gisteren heb ik (wel of niet) lekker geslapen, vandaag heb ik dit en dit en dat gedaan. Ook at ik dit en dit en dat. Morgen ga ik dit en dit doen”. En dan ging het echt om simpele dingen, zoals douchen, de afwas of boodschappen of yoga, of een stukje lezen. Die dingen kostten me toen zóveel energie (lang leven een burn-out) en ik had eigenlijk altijd het gevoel dat ik niets deed, of op z’n minst niet genoeg. Afwassen kan toch bijna ieder gezond mens? Nou, het is ook niet echt baanbrekend natuurlijk, maar als je ziek bent dan kan het een hele opgave zijn. Een lijstje van dingen me die dag toch gelukt waren hielp mij echt in te zien dat ik wel mijn best deed én dat ik dus ook goede momenten had. En was mijn lijstje heel kort? Dan leerde ik daar op den duur ook vrede mee te hebben en schreef ik op dat het misschien een wat minder goede dag was, maar dat ik me daar niet voor hoefde te schamen. Morgen weer een dag.

Een ander iets dat ik geleerd heb in therapie is het invullen van G-schema’s. Met name in groepstherapie hebben we hier veel aandacht aan besteed. Je omschrijft een situatie waarin je je heel erg rot voelt, wat je denkt, wat je voelt en wat je gewenste reactie is. Doel is om afstand te krijgen tot de situatie én je negatieve gevoel proberen te vervangen voor een positief gevoel. Eventuele psychologen die meelezen zitten nu misschien met hun hoofd te schudden, maar eh, ja dit is gewoon wat ik er van heb gemaakt. Misschien kan ik beter dit linkje geven, dan kun je het zelf lezen, ik wil ook geen foutieve informatie verstrekken, haha.

Hoe ik dit zelf aanpak? Wanneer ik paniek voel opkomen of angst, dan kijk ik gelijk objectief naar mijn situatie (tijger in de kamer? Is er echt gevaar? Welnee!) en probeer ik mij bewust te worden van mijn gedachten. Ook koppel ik mijn lichamelijke klachten gelijk aan een stressreactie (dus niet aan een hartaanval bijvoorbeeld) en aangezien ik inmiddels weet dat ik dit met mijn gedachten zelf veroorzaak, weet ik ook hoe ik hier mee kan omgaan. Dat het wel overgaat. Just ride it out en keep on keepin’ on. Inmiddels doe ik dit in mijn hoofd en héél soms op papier. Als het echt zo erg is dat ik er in mijn hoofd niet uitkom, ga ik schrijven. Daarin ga ik in gesprek met mezelf (“ok, wat is er aan de hand?”) en spreek ik mezelf toe als vriendin. Werkt perfect!

Nog een mooie schrijfoefening is het schrijven van een brief. Wanneer je bijvoorbeeld heel erg gekwetst bent door iemand, kan het helpen om een brief te schrijven aan deze persoon. Daarin mag je zo gemeen zijn als je wilt, je hoeft geen rekening met de ander te houden of met eventuele consequenties, want versturen doe je het niet. Wanneer je alles van je hebt afgeschreven (hoeft niet in één keer), dan kun je de brief verbranden. Of versnipperen, wat jij fijn vindt.

Tegenwoordig schrijf ik nog steeds heel veel to-do lijstjes, maar een dagelijkse opsomming van mijn dag noteer ik niet meer in mijn dagboek. Ik heb daar (voor nu) even geen behoefte aan. Wel schrijf ik wat vaker “stream of thought”. Ik ben een echte piekeraar en kan soms vast zitten in een negatieve denkcirkel. Afleiding zoeken helpt, maar soms pak ik liever mijn dagboek erbij en begin ik met schrijven. Het is geen mooie proza ofzo. Het zijn gewoon puur mijn gedachten. “Vandaag voel ik me opgejaagd en verdrietig, omdat ik het gevoel heb dat ik niet genoeg doe. Dit moet nog en dat moet nog, en ik moet die nog terug-appen en eigenlijk ligt dat klusje ook al zolang te wachten. Ik voel me een slechte vriendin.” Dit is slechts een voorbeeld, maar je snapt wat ik bedoel. Ik schrijf gewoon alles op wat er in mij opkomt en lees het daarna terug. Klopt het wel? Doe (ben) ik echt niet genoeg? Ben ik een slechte vriendin? Die zinnen kun je eigenlijk gelijk weerleggen! De kunst is om hierbij heel lief voor jezelf te zijn en het negatieve stemmetje stil proberen te krijgen. Je bent toch niet gelijk een slechte vriendin als je wat later reageert op een appje… Dat is belachelijk.

Het schrijven vergt wat oefening, want in het begin zul je misschien nog alles geloven wat je opschrijft en dan voelt het vooral als herkauwen en het herbeleven van je shit, omdat je zo ook nog eens over je eigen ellende moet lezen. En hallo, je hebt er ook al de hele dag over nagedacht, poeh. Maar houd vol. Je wordt je met deze schrijfoefening heel erg bewust van je gedachten en je denkpatronen (die dus niet altijd kloppen…). En als er je in het begin zelf niet uitkomt, vraag dan om hulp. Als je durft, lees het dan voor aan een vriend of vriendin en dan zul je zien dat zij bij vrijwel alles zullen zeggen dat het niet klopt. Ook een therapeut kan je hier natuurlijk super goed bij helpen.

Schrijven zorgt er voor, samen met yoga, mediteren en wandelen, dat ik in balans blijf en me fijn voel. En het fijne is: het enige dat je nodig hebt is een pen en papier (of een mooi notitieboekje). Ik kan het in iedereen aanraden ♥

Liefs!
Ash

Over angst en zomerleven en micro-avonturen

Over angst en zomerleven en micro-avonturen

Comments to this post

Zoals jullie weten (als je al een tijdje meeleest ten minste) zat ik er vorige zomer een beetje doorheen. Of ja, zo noem ik het, maar eigenlijk was ik ziek en worstelde ik heel erg met een angststoornis. Dat is iets wat ik heel lang als een persoonlijk falen heb gezien (hoe kun je nou zomaar opeens bang zijn voor zoveel dingen?!), maar gelukkig begrijp ik nu dat het een ziekte is. Iets waar je zelf gewoon niet zoveel aan kan doen, dat je dat krijgt. Sommige dagen ben ik wat harder (ahem) voor mezelf en vind ik mezelf nog steeds een aanstellerige basic bitch hoor, dat wel. Maar met gemeen zijn tegen jezelf schiet je dus echt niks op.

Met veel therapie en goed voor mezelf zorgen en heel veel geduld (en liefde) van de mensen om mij heen, is het gelukkig iets geworden waar ik goed mee om kan gaan. Zomaar een weekendje naar Zeeland? Of een avond naar Texel of Gent? Vorige zomer, of zelfs begin dit jaar, had ik dat echt NIET gedurfd. Geen denken aan. Nu lukt dat gelukkig weer en ik ben daar zo blij mee (ok ok, ik geef het toe, spannend vind ik het vaak nog wel). Ik heb zelfs een bruiloft gefotografeerd! Dat had ik vorig jaar echt niet geloofd.

Maar hoe blij ik ook ben, ik weet ook dat het anders kan en dat er vast momenten zullen komen dat ik het weer wat lastiger vind. En dat er heel veel mensen zijn die hier ook mee worstelen of om andere redenen niet zo, HUP, op avontuur kunnen gaan.

Een paar dagen geleden las ik een artikel over micro-avonturen (in de nieuwste Flow). Dat vond ik ZO inspirerend! Natuurlijk is het gaaf om naar de andere kant van de wereld te reizen, maar je kunt je dagelijks leven ook al leuker maken met kleine avonturen die je dagelijkse routine doorbreken. Als je een gezondheidsprobleem hebt of misschien geen geld (tja, dat is ook lastig) OF je bent gewoon niet zo avontuurlijk aangelegd, dan is een micro-avontuur volgens mij een super leuk idee.


♥ Zomaar wat ideetjes voor een micro-avontuur ♥

♥ Er op uit gaan om eindelijk die mooie foto te gaan maken
♥ Bramen (of andere vruchten) plukken en jam maken
♥ Een nieuw bordspelletje leren
♥ Met een vriendin jullie lievelingsboeken uitwisselen
♥ De tent opzetten in iemands achtertuin en daar een nachtje doorbrengen
♥ Een film of serie marathon, met uiteraard iets lekkers!
♥ Daarover gesproken: een nieuw recept proberen.
♥ Een nieuw koffietentje ontdekken. Of eens iets anders van de menukaart bestellen.
♥ Een nieuwe wandelroute ontdekken, gewoon in jouw dorp of stad (lopen keeps me sane!)



(Kim)

Deze avonturen kun je in je eentje doen, maar als je wat hulp en gezelschap kunt gebruiken, vraag daar dan wel om! Ik weet zeker dat je vrienden (of familie) je daar graag bij helpen en het is ook nog eens een stuk gezelliger.

Ok, nu denk je misschien: Ash, leuk, zo’n spreekbeurt, but why? Nou, ik wilde hierover vertellen, want ik keek naar mijn instagram en zag dat het er allemaal leuk uitzag, maar het is gewoon niet het hele verhaal. En ik vind het belangrijk om er open over te zijn.

(bovenstaande post komt van mijn instagram maar wilde ik ook graag hier delen! Meer fijne ideeën voor micro-avonturen zijn altijd welkom ♥).

Liefs x

‘Dit is geen normaal zelfhulpboek’

‘Dit is geen normaal zelfhulpboek’

Comments to this post


Als we allemaal een euro zouden krijgen wanneer er in een zelfhulpboek staat dat “dit geen normaal zelfhulpboek is, want daar houd de auteur niet zo van”, dan zouden we inmiddels aardig wat avocado’s op toast kunnen kopen. Om nog maar niet te spreken over alle “stoere” titels die de zelfhulpboeken tegenwoordig moeten hebben. Zit er een “beetje stout” woord in, waar soms zelfs een sterretje ter censuur voor nodig is? Check! Bestaat de cover uit een grote schreeuwerige titel, zonder afbeelding? Check! Belooft het gouden bergen? Check! Niet erg natuurlijk, ik snap dat het verkoopt, want het klinkt best wel aantrekkelijk om eindelijk ergens geen f*ck meer om te geven of om een badass te zijn. Toch moeten we ons zelf niet voor de gek houden: dit zijn wél zelfhulpboeken. En waarom zouden we doen alsof dat niet zo was? Er is toch helemaal niets mis mee om wat over jezelf te willen leren?

Ok, even serieus. Ik begrijp uiteraard dat dit een marketingtool is om de boeken bij het grote publiek aan de man te brengen en daar vind ik helemaal niets mis mee. Als het iemand overhaalt om toch eens zo’n boek te lezen en het boek vervolgens een positieve invloed heeft, dan is dat natuurlijk fantastisch. De kwaliteit van de boeken vind ik echter vaak nogal uiteen lopen. Bij veel van dit soort boeken denk ik: ok, dit had (voor mij) ook in één a4tje gekund. (“Sparken” deze sokken nog  “joy”?).

Vandaag bespreek ik drie van dit soort zelfhulpboeken (ja, sorry hoor, auteurs, maar dat zijn het gewoon), waarvan de één wat beter is dan de ander.

Jij bent een badass – Jen Sincero

‘Met alle wildgroei aan inspirerende zelfhulpboeken is het Jen Sincero gelukt om een verfrissend, goudeerlijk boek te schrijven waarin ze je met hilarische en inspirerende verhalen levensveranderende inzichten geeft. In hoofdstukken als

‘Je brein is je bitch’, ‘Angst is voor losers’ en ‘Het was de schuld van mijn onderbewustzijn’ neemt Sincero je mee op een transformerende tour. Ze laat je zien hoe je je financiën, relaties en carrière een boost geeft en eigenlijk alle geweldige dingen kunt krijgen waar je naar verlangt.’
Bron: Goodreads.com

Dit boek staat vol met oneliners en adviezen die vooral van pas komen als je al best prima in je vel zit. Ik weet nog dat ik dit boek voor het eerst las toen ik net aan het begin van mijn burn-out stond en ik lichtelijk hysterisch werd toen ik het las. “Ik doe nog veel meer niet goed dan ik al dacht!” Ik heb het toen na twee hoofdstukken weggelegd, want ik voelde me er alleen maar ellendiger door. Niet zozeer de schuld van het boek natuurlijk, dat had veel meer te maken met hoe ik me op dat moment voelde. Maar ik vertel het toch, want mocht jij in hetzelfde schuitje zitten, dan raad ik je aan om nog even met dit boek te wachten.

Jen Sincero hanteert in dit boek de tough love methode. Er is een hoofdstuk dat heet “Angst is voor losers” en dat geeft voor mij wel een beetje de toon van dit boek weer. Er staan heel veel goede adviezen in en het is heel duidelijk geschreven, maar ik denk dat je er wel een beetje tegen moet kunnen. Deze methode werkt niet voor iedereen. Mijn advies: pak het eens op en lees de inleiding, dan weet je al snel of het je aanspreekt of niet.

De Edele kunst van Not Giving A F*ck – Mark Manson

Van populair weblog naar New York Times-bestseller is dit hét boek voor zelfhulphaters! Stop met altijd maar positief zijn, en leer in plaats daarvan om te gaan met je tekortkomingen en de tegenslagen in het leven. Zodra je niet meer wegrent voor je angsten, fouten en onzekerheden maar de pijnlijke waarheid onder ogen durft te zien, vind je de moed en het zelfvertrouwen waar je in deze tijd zo’n behoefte aan hebt. Mark Manson geeft je de tools om te kiezen waar jij om geeft, en dus ook waar je niet om geeft. Dat idee omarmen werkt bevrijdend. Humoristisch en vol goede grappen, maar bovenal ondersteund door wetenschappelijk onderzoek.’
Bron: Goodreads.com

Ok, ik ga het alvast verklappen: dit vond ik de beste van de drie die ik hier bespreek. Mark Manson schrijft op een verhalende en tegelijkertijd informatieve manier over zijn levenswijze en hoe hij daarin omgaat met tegenslagen. Het is dus niet zozeer geschreven als een handleiding, maar meer als een overpeinzing, met hier en daar een tip of wat feiten waardoor je anders tegen dingen aan gaat kijken. Wanneer hij schrijft over positief denken illustreert hij aan de hand van voorbeelden wat voor verschillende uitwerkingen dit kan hebben op iemands leven.

Hij heeft me echt doen nadenken over hoe ik zelf over mijn leven nadenk en hoe sommige gedachten mij daar in tegenhouden. Éen van de belangrijkste lessen van dit boek vind ik dat pijn, verdriet, angst en tegenslagen nu eenmaal bij het leven horen. Daar heb je niet altijd controle over en nee, het is ook niet altijd je eigen schuld (vaak niet zelfs). Het leven is maakbaar, maar tot op zekere hoogte en bovendien: tegen welke kosten? Als je dit leest zul je nu misschien denken: “Ja, Ash, dat wist ik allemaal allang hoor, dat is toch logisch?”. Nouja, dat wist ik natuurlijk ook allemaal wel, maar Mark Manson zet het nog eens op een heldere en fijne manier op een rijtje. Zelf worstel ik wel eens met ontdekken wat ik nou écht zelf wil of waarvan ik vind dat ik het zou moeten willen (ja, snap je ‘m nog?). Dit boek heeft me daar weer een beetje bij geholpen.

De Edele kunst van Not Giving A F*ck leest echt lekker weg. Ideaal voor een middagje selfhelp!

Get Your Sh*t Together – Sarah Knight

‘Get your sh*t together van Sarah Knight gaat over uitvinden waar je wel f*cks om wil geven, de kracht van negatief denken, minder uitgeven en meer besparen, je angsten managen, tools om je sh*t op orde te krijgen, een einde aan de bullshitcyclus maken, vermijdingsgedrag voorkomen en megaveel andere goeie sh*t. Een krachtige, grappig geschreven, nuttige gids om eindelijk je doelen te bereiken door te focussen op waar je echt om geeft.’
Bron: Goodreads.com

Als ik eerlijk ben vond ik dit nou zo’n boek waarvan ik denk: dit had ook best wat korter gekund. Achteraf gezien denk ik dat ik andere verwachtingen had van dit boek en dat je dit er meer als naslagwerk bij moet pakken. Get Your Sh*t Together is het boek voor jou als je worstelt met bepaalde zaken in je leven, zoals je financiën, efficiënt werken of het waarmaken van je droom (ja, heb je ‘m weer- ben ik nou de enige zonder vastomlijnde DROOM? Haha). Het boek is duidelijk ingedeeld op de verschillende “aandachtsgebieden” en Sarah Knight biedt voor alles een stappenplan. Handig als je niet weet wat je met die volle inbox aanmoet. Ik heb niet echt baanbrekende tips gelezen, maar soms is het al genoeg om alles even duidelijk op een rijtje te hebben.

Lees jij veel zelfhulpboeken? En zou je dat in het openbaar doen, of vind je dat toch nog een beetje ongemakkelijk? Als jij nog tips hebt voor een fijn zelfhulpboek, dan houd ik me aanbevolen! :)

Liefs,
Ash

Reasons To Stay Alive – Matt Haig

Reasons To Stay Alive – Matt Haig

Comments to this post


Vorige zomer op vakantie vond ik in een charityshop heel veel fijne boeken. Mijn twee favoriete vondsten? Amaricanah van  Chimamanda Ngozi Addictie (best find ever!) én dit boek van Matt Haig, Reasons to Stay Alive. Matt Haig volgde ik al een tijdje op twitter, met name vanwege zijn openheid over mental health en natuurlijk omdat hij boeken schrijft. Aangezien hij een Britse schrijver is, leek het me wel leuk om één van zijn boeken ook daadwerkelijk in Groot-Brittannië te kopen. Ik was voornamelijk op zoek naar zijn nieuwste boek, How To Stop Time, maar voordat ik die vond stuitte ik dus op Reasons To Stay Alive en ik denk dat het zo heeft moeten zijn. Benieuwd wat ik er zo fijn aan vond?

Toen Matt 24 was kreeg hij voor eerst een paniekaanval en wist hij niet wat hem overkwam. Hij wist echt niet hoe hij verder moest met z’n leven nu hij continu voor alles bang was. Als gevolg kreeg hij een depressie en heeft hij er zelfs aan gedacht om een eind aan zijn leven te maken. Dat is gelukkig niet gebeurd en tegenwoordig is hij getrouwd, heeft hij twee kinderen en is hij een succesvol schrijver. In dit boek vertelt hij het verhaal over hoe hij deze crisis te boven is gekomen en hoe hij zijn leven nóg fijner heeft gemaakt, ondanks dat hij nooit helemaal van zijn angstgevoelens af zal komen.

Het klinkt als een heel deprimerend verhaal, maar al met al is dit een realistisch en tegelijkertijd heel hoopvol en positief boek. Er zit een klein stukje wetenschappelijke achtergrond in, samen met wat cijfers over depressie, maar het is voornamelijk een persoonlijk verhaal. Matt vertelt ons over zijn ervaringen en gedachten (de niet-leuke van als hij ziek is) en daarnaast geeft hij een heleboel hoopvolle informatie en lijstjes om je een goed gevoel te geven. Als je een beetje thuis bent in de cognitieve gedragstherapie dan zou je misschien wel kunnen stellen dat dit boek vol staat met helpende gedachten.

Waarom ik Reasons To Stay Alive nog meer zo fijn vind:

    1. Ja, dit is een zelfhulpboek, máár absoluut niet preachy of TSJAKKA-achtig. Daar houd ik namelijk gewoon niet zo van, dus dat komt goed uit.
    2. Matt Haig heeft zelf (helaas) ervaring met depressie, paniekaanvallen en anxiety en hij kan dat allemaal zo goed omschrijven. Het is heel fijn om zoveel herkenbaars te lezen. Je weet dat hij het zelf ook heeft meegemaakt en daardoor wordt het extra geloofwaardig wanneer hij advies geeft. Ik kan me voorstellen dat het voor iemand die niet weet wat er met hem of haar aan de hand is, ook heel geruststellend kan zijn om te lezen dat je niet de enige bent en dat je dus niet gek aan het worden bent (toen ik dit boek las had ik al een diagnose, maar desalniettemin vond ik het fijn).
    3. De lijstjes in dit boek zijn echt heel handig om er af en toe bij te pakken. Natuurlijk staat er niets baanbrekends in (het advies om voor 12 uur te douchen klinkt voor de gemiddelde mens bijvoorbeeld niet heel bijzonder), maar voor iemand met een burn-out, depressie of andere mental health issue is het heel goed om dit zwart op wit te zien en continu te oefenen. Zaken die heel vanzelfsprekend lijken, zijn dat namelijk opeens helemaal niet meer. Ik had grote moeite met eten (nu niet meer gelukkig *klopt af*) en kon voor de kleinste dingen geen energie meer opbrengen. Een structuur voor jezelf aanbrengen heeft voor mij héél veel geholpen (en nog steeds).
    4. Het is met heel veel humor en zelfspot geschreven, iets wat met zo’n zwaar onderwerp best wel welkom is (bij mij althans).
    5. Het is niet heel dik en daarmee makkelijk behapbaar en overzichtelijk. Ideaal als naslagwerk voor jezelf als je je iets minder voelt.
    6. Heel veel liefde voor het laatste hoofdstukje “Things I have enjoyed since the time I thought I would never enjoy anything again” ♥.

Ook fijn is dat er een vervolg komt op Reasons To Stay Alive! Deze zomer (in juli om precies te zijn) komt het boek Notes on a Nervous Planet uit. Nog even wachten dus…