Vier maanden later…

Hoi! Daar ben ik dan weer. Ik heb geen idee of er nog mensen meelezen, maar ik had zomaar behoefte om hier even te schrijven. Ik mis het om lekker creatief bezig te zijn, zonder doel, gewoon voor mezelf. En, ik mis jullie eigenlijk ook!

read more…

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

Week 17

Gisteren heb ik me uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel. Het was tijd: ik had al een paar keer een (fotografie)opdracht afgeslagen en merkte dat ik me dan iedere keer weer een beetje meer opgelucht voelde. Nu ik (genoeg) in loondienst ga vond ik dat ik me met een goed geweten kon uitschrijven. Al vind ik het wel een ding. Net zoals deze blog een deel van mij is, voelde fotografie dat ook. En ik weet dat ik nu niet voor altijd afscheid neem van fotografie natuurlijk, maar toch. Vijf jaar lang noemde ik mezelf fotografe en nu ga ik daarmee stoppen.

Het deed me weer even nadenken over de dingen die we over onszelf denken of zeggen. “Ik ben dit” of “ik kan dit wel/niet”. Dat is overigens iets heel menselijks denk ik. Het is een manier om alles op een rijtje te zetten en houvast te hebben. Voor iemand die van controle houdt is het een tweede natuur. Ik denk ook niet dat er per se iets mis mee hoeft te zijn, maar soms heb je misschien niet eens door dat, naast het gevoel van veiligheid, die aannames je ook kunnen hinderen. Je kunt ergens volledig van overtuigd zijn en daarmee oogkleppen op hebben voor alle andere mogelijkheden.

In meditatie leer je om je nergens aan vast te houden en je met niets te identificeren. Alles is continu in beweging. De enige constante is verandering. Mij helpt het om te denken: ik hoef niet precies dezelfde persoon te zijn als vijf minuten geleden. Ik mag vandaag een andere keuze maken. Het hoeft niet, maar het mag wel. Dat klinkt natuurlijk veel simpeler dan het is, want in de werkelijkheid maak je op een dag zoveel keuzes, waarvan een heleboel ook onbewust. Het kan echter best een goed idee zijn om al die dingen eens onder de loep te nemen.

Wie ben ik zonder (vul maar in)? Wie ben ik als ik iets anders doe? Wie ben ik als ik dit geloof over mezelf los laat?

Na vijf jaar is het loslaten van de “identificatie” als fotografie best spannend, vooral omdat ik niet zo goed weet wat er allemaal voor in de plaats gaat komen. Daarnaast voelt het ook ENORM bevrijdend. En geloof me, als je eenmaal met zo’n proces begonnen bent, dan is het moeilijk om te stoppen.

Liefs,
Ash

23 april 2021

Dit is echt zo’n week waarin niets afkomt. Ken je dat? Projecten die liggen te wachten om afgemaakt te worden, teksten die maar niet geschreven willen worden, berichtjes of mails die ik nog moet beantwoorden, een belastingaangifte die nog op me ligt te wachten… Het ligt deels aan mijn motivatie, maar voor die (werk)projecten ben ik bijvoorbeeld afhankelijk van anderen en dan loopt het ook vertraging op. Vind ik wel eens lastig, want ik houd er van om lekker dingen te kunnen afstrepen.

Wat de teksten betreft ben ik al een tijdje bezig met een post over “dingen doen zoals ze moeten” (als antwoord op een vraag van Niya bij één van mijn posts). Ik heb ruim 1100 woorden, maar het staat nog allemaal door elkaar heen en ik kom maar niet tot een kern. Kortom, het is niet perfect genoeg, en het is lastig, dus dan is m’n motivatie zoek. Ja, ik zit volledig mezelf in de weg.

Achja, ik ben ook maar een mens. Soms heb je dat he? Ik weet zeker dat er een punt komt waarop ik de motivatie weer vind en er uiteindelijk toch wat dingen van mijn lijstje kunnen worden afgestreept. Tot die tijd ben ik even wat extra lief voor mezelf en leg ik de lat eens wat lager (zoals met dit stukje). Kijken of het helpt.

Ik wilde voor het weekend toch nog even een berichtje achterlaten, zo blijf ik in het schrijfritme. En om de lat voor mezelf laag te leggen, hier wat losse observaties/gedachten/gebeurtenissen/dingen die ik wil delen:

read more…

Week 16

Van mijn vriend kreeg ik vorige week voor mijn verjaardag deze gedichtenbundel van Mary Oliver. Haar gedichten kwam ik steeds vaker tegen en iedere keer raakten ze me weer. Wat ik mooi vind aan haar woorden is dat ze vaak over de natuur gaan en over kleine observaties, die ze vervolgens weet te plaatsen in een veel groter kader. Ze lijkt er troost uit te halen, of soms zelfs een levensles. Oliver schrijft hele toegankelijke teksten; ze voelen absoluut niet te geknutseld. Klinkt dat logisch? Ik ben geen taalkundige, maar ik weet wel dat ik het mooi vind. De afgelopen week heb ik het boek iedere dag even opengeslagen op een willekeurige tekst en iedere keer haalde ik er weer iets anders uit.

De afgelopen weken voelden af en toe als een achtbaan. Ik heb zelf de woorden nog niet om het mooi te omschrijven. Mijn therapiesessies zijn echt pittig, maar ik heb wel het gevoel dat ik tot een kern aan het komen ben. Het is lastig en eng en vermoeiend, maar ergens voelt het ook als een opluchting allemaal. Ik voel dat er iets aan het veranderen is.

Ik blijf een beetje vaag, ik weet het. Sommige dingen zijn misschien te persoonlijk om openbaar over te schrijven. Wat ik wel durf te zeggen: het voelt alsof er na al die jaren een barst komt in die glazen stolp en ik verder kan kijken. Een opening, niet alleen voor de fijne dingen, maar ook voor al het andere. (Ik weet het, ik ben vaag. Het is even zo.)

Yes, yes! We are the lucky ones.

Fijne week!

Liefs,
Ash

14 april 2021

Als ik een youtuber was dan zou ik nu een “Where have I been? LIFE UPDATE” video maken. En als ik aan clickbait deed: “MY WHOLE LIFE CHANGED IN A SECOND!! OMG!”. Maar de waarheid is dat ik geheel onbedoeld bijna vier weken niet heb gepost en er eigenlijk niet zoveel is gebeurd in de tussentijd. Ja, mijn laptop ging stuk (is nog niet gemaakt, maar met een muis kan ik het gelukkig toch gebruiken), ik werd een jaartje ouder én ik vond een leuke baan. Dat is dan natuurlijk wel hartstikke leuk nieuws! Voor mij dan, voor jullie maakt het niet zoveel uit.

Ik heb dus niet echt en goed reden voor het niet updaten. Iedere keer als er weer wat tijd tussen zit, dan vind ik het lastiger worden om een nieuw stukje achter te laten. De drempel wordt steeds hoger, de motivatie steeds minder en ik weet dan niet meer waar ik moet beginnen. Gisteren spraken Kim en ik af en dat we elkaar zouden gaan motiveren. Aan de andere kant van de Skype-lijn zit Kim nu dus te studeren en ik gebruik de tijd om eindelijk eens te updaten. Teamwork!

Ik heb nog steeds geen idee waar ik nou precies moet beginnen, dus ik dacht maar gewoon een stukje te schrijven aan de hand van wat foto’s. Komen ze!

read more…

Gelezen: Ghosts – Dolly Alderton

Ghosts gaat over Nina, een 32 jarige culinair journaliste uit Londen, die na het verbreken van een lange relatie besluit zich toch maar eens aan te melden bij een datingapp. Ze heeft er weinig zin in, maar zou het ergens wel fijn vinden om alle dingen in het leven met iemand anders te kunnen delen. De leuke dingen, maar ook de lastige dingen. Dat haar vader aan het dementeren is bijvoorbeeld, of hoe haar onderbuurman de hele tijd harde muziek draait en de vuilnis niet goed opruimt. En wat ook niet helpt is dat bijna al haar vriendinnen ook een relatie hebben of er naar op zoek zijn. Ze kan toch niet achterblijven? Kortom, ze meldt zich aan en bij de eerste date is het direct raak. Max is sexy, aardig en geeft haar het gevoel dat ze weer in de liefde mag geloven. Hij praat zelfs over hun toekomst. Maar dan… ja, je ziet het al aankomen natuurlijk, dan ghost hij haar en is hij opeens verdwenen. Waarom doet iemand zoiets? En hoe ga je daar mee om?

Toen mijn vriend en ik begonnen met “daten” (groot woord, want we zaten bij elkaar in de klas) was er niet zoiets als Tinder. Volgens mij bestond de smartphone nog niet eens! Als we al digitaal communiceerden, dan was dat via MSN, waar ik in het begin vooral zijn aandacht probeerde te trekken door een paar keer on- en offline te gaan (als iemand van je contactlijst online kwam dan schoot er namelijk met veel bombarie en geluid een pop-up tevoorschijn, rechtsonder in je scherm). Het klinkt misschien absurd, zeker als je van een andere generatie bent en nog nooit van MSN hebt gehoord, maar hey, het heeft gewerkt! Inmiddels zijn we ruim dertien jaar verder en hebben we het nog altijd heel gezellig.

Alles bij elkaar opgeteld zorgt het er voor dat ik dus niet kan zeggen dat ik zelf veel ervaring heb met modern dating. Goed, ik ken uiteraard wel verhalen van vriendinnen en vriendinnen en ik scroll ook heel wat op twitter, dus helemaal onbekend ben ik er niet mee, maar een ervaringsdeskundige? Nee, dat ben ik niet. Toch heb ik het boek Ghosts van Dolly Alderton met veel plezier gelezen.

Anders dan de titel misschien doet vermoeden gaat Ghosts namelijk lang niet alleen over ghosting, maar heeft het veel meer lagen. Naast de liefdesrelatie spelen de andere relaties in Nina’s leven in dit boek een grote rol. Die met haar ouders en haar vriendinnen zijn minstens zo belangrijk. Hoe is het om je vader te verliezen aan dementie? En hoe ga je om met het verdriet van je moeder? En dan hebben we het nog niet gehad over je beste vriendin, met wie het contact steeds meer onder spanning komt te staan, omdat jullie levens flink van elkaar verschillen. Nina probeert continu de balans te vinden, maar simpel is het niet. Al met al zou ik zeggen dat die stukken in het boek me veel meer zijn bijgebleven. Max was slechts op bezoek.

“I’m fascinated with memory and how much it forms our relationships and the way we love each other. And weirdly, I think dementia teaches us a lot about identity, about what makes us who we are.” – Dolly Alderton in dit interview

Dat Alderton al jaren als columnist voor The Sunday Times schrijft over liefde en relaties, zie je trouwens ook duidelijk terug in het verhaal. De personages vond ik levensecht en de relaties en dialogen heel geloofwaardig en genuanceerd. Ze weet het leven van de moderne vrouw goed te vatten. Dat durf zelfs ik, iemand zonder Tinder ervaring, te concluderen. Ik vond het een fijn boek!

Heb jij het al gelezen, en zo ja, wat vond jij er van?

Liefs,
Ash

Week 11 – Ga stemmen!

We mogen weer naar de stembus! Ik ga even iets heel geprivilegieerds zeggen: ik ben blij als de verkiezingen weer voorbij zijn. Ik vind het namelijk heel belangrijk dat ik kan stemmen en ik ga ook altijd naar de stembus, maar het hele (media)circus er omheen vind ik vooral vermoeiend en vermijd ik dan ook zoveel mogelijk. Is dat slecht? Moet ik dat misschien voor mezelf houden? Het is in ieder geval beter voor mijn bloeddruk en zolang ik nog steeds mijn burgerlijke plicht doe, vind ik dat ik er wel mee wegkom.

Na het invullen van meerdere stemwijzers met verschillende uitslagen ben ik er trouwens nog steeds niet helemaal over uit wat ik ga stemmen. Op dit moment ben ik dus een zwevende kiezer (in de progressief linkse hoek) en twijfel ik tussen drie partijen. Morgen ga ik nog even in de verkiezingsprogramma’s duiken. Wat ik wel al zeker weet is dat ik op een vrouw ga stemmen. Hier lees je waarom dit belangrijk is en hoe je dit het best kunt doen.

Mocht je trouwens ook nog zweven, dan heb ik nog wat tips voor stemwijzers:

  • De Feministische Stemwijzer van ActionAid. Vind jij dat gendergelijkheid, een gezond klimaat en eerlijke machtsstructuren centraal moeten staan in het Nederlandse beleid? Dit is een partijwijzer die je op je gemak kunt doorlezen om er achter te komen welke partijen hier ook achterstaan.
  • De Ongemakkelijke kieswijzer is een kieswijzer van het Humanistisch Verbond met vragen over de belangrijke onderwerpen op het gebied van zelfbeschikking, gelijkheid en religie.
  • De Politieke Sekswijzer geeft stemadvies m.b.t. de politiek die invloed heeft op je seksuele gezondheid (denk bijvoorbeeld aan de vergoeding van anticonceptie)
  • Het Kieskompas is wat algemener (enige minpunt is dat hier niet alle politieke partijen in staan – maar je komt er wel achter in welke hoek je je min of meer bevindt ten opzichte van links/recht progressief /conservatief).
  • De Jongerenkieswijzer is een stemwijzer voor de kwesties die vooral belangrijk zijn voor de jongeren onder ons (waar ik helaas niet meer onder val, haha). Handig als je zelf nog jong bent, maar ook als je graag met jongeren in het achterhoofd wil gaan stemmen.

Wat ik zelf heel behulpzaam vind is om de standpunten/antwoorden van de partijen per stelling of vraag nog eens goed door te lezen, om er zo achter te komen of je daadwerkelijk op één lijn zit. Soms zitten er vragen tussen waar ik nog nooit over heb nagedacht en dan helpen de antwoorden van de partijen mij de kwestie beter te begrijpen.

Zijn jullie er al over uit of en op wie je gaat stemmen? Ik merk dat er in mijn vriendenkring steeds meer over gepraat wordt en dat vind ik echt een goede ontwikkeling. Praten jullie er over, bijvoorbeeld met vrienden/familie/collega’s?

Ok, rest mij nog één ding: ga, als je kunt, stemmen! :)

Liefs,
Ash

Random posts

Een lijstje met 10 tips voor een fijne herfst

Nu de herfst dan toch echt in volle gang is en ook de volgende lockdown een soort van is begonnen, kan het soms moeilijk zijn om er optimistisch in te staan. Natuurlijk, je jaarlijkse Christmas playlist doet een heleboel, maar om nou alvast drie maanden in de...