Week 19

Inmiddels is mijn tweede werkweek alweer voorbij (week is trouwens een ruim begrip, want ik werk immers niet fulltime en nu is het dan ook nog eens Hemelvaartsweekend, maar je snapt hoe ik het bedoel). Het is zo grappig hoe snel je aan dingen went. Dat is ook iets waar ik mezelf heel vaak aan probeer te herinneren. Zeker toen ik net ging beginnen, want ik was ontzettend zenuwachtig. Het hielp om dan tegen mezelf te zeggen: geef het twee of drie weken en je zult zien, het voelt alsof je het al jaren doet. Dit had ik ook toen ik ging studeren in Zweden (veel mensen zeiden dat ze het zo dapper vonden, maar geloof me, na drie weken heb je amper door dat je in een ander land op je fietsje naar de supermarkt of college gaat) en het is iets wat zich iedere keer weer bewijst.

Niet dat ik nu alles weet natuurlijk. Ik leer iedere dag nog bij en de pandemie maakt het uiteraard nog wat uitzonderlijker. De werkzaamheden zijn nu bijvoorbeeld heel anders dan als er klanten komen. En we dachten dat we halverwege juni open mochten, maar nu wordt het waarschijnlijk toch volgende week. Ach, we zien het allemaal wel, ik laat het maar gewoon over me heen komen. Het is immers altijd goedgekomen.

Werken doet me echt ONTZETTEND goed. Ja, ik ben moe en soms ben ik bang dat ik het niet volhoud, maar dan kom ik er achter dat ik mezelf echt onderschat. Ik kan het wél en ik vind het leuk. Het is zo fijn om weer mee te draaien en onder de mensen te zijn. Verder kan ik soms nog steeds niet geloven dat ik echt zo’n leuke baan heb gevonden. Heel de dag met boeken werken? In een leuk team? Op een fantastische plek? Lopend of op de fiets naar m’n werk? En dan ook nog eens parttime? Ik durf het ergens bijna niet te geloven en betrap mezelf soms op wachten tot er iets misgaat (een trekje dat ik graag afleer). Ik probeer mezelf toe te staan er van te genieten. Nu is het leuk en dat is genoeg.

Ik merk trouwens dat ik nog wel naar de balans aan het zoeken ben. Ik wil natuurlijk alles zo goed mogelijk blijven doen en dan frustreert het me dat ik niet ook nog eens iedere avond kook en boodschappen doe en sociaal ben en alles tip top in orde heb. Maar ik ben me er nu van bewust dat ik dat aan het doen ben (en dat het nergens voor nodig is), wat me denk ik wel gaat helpen om mijn gedrag aan te passen en uiteindelijk niet super gestrest te raken. Het mag allemaal een tandje langzamer. Voor wie haasten we ons immers?

Goed, dit is dan al mijn tweede post over mijn werk, maar zoals ik hierboven al schreef: alles went. Ik ga er dan ook vanuit dat er na een tijdje wel weer een balans ontstaat en ik het over andere dingen kan hebben. Dan merken jullie het hier vanzelf, haha.

Bedankt trouwens, voor al jullie leuke berichtjes op mijn vorige post! Ik vond het zo lief! ♥

Fijn weekend allemaal.
Liefs,
Ash

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

Week 16

Van mijn vriend kreeg ik vorige week voor mijn verjaardag deze gedichtenbundel van Mary Oliver. Haar gedichten kwam ik steeds vaker tegen en iedere keer raakten ze me weer. Wat ik mooi vind aan haar woorden is dat ze vaak over de natuur gaan en over kleine observaties, die ze vervolgens weet te plaatsen in een veel groter kader. Ze lijkt er troost uit te halen, of soms zelfs een levensles. Oliver schrijft hele toegankelijke teksten; ze voelen absoluut niet te geknutseld. Klinkt dat logisch? Ik ben geen taalkundige, maar ik weet wel dat ik het mooi vind. De afgelopen week heb ik het boek iedere dag even opengeslagen op een willekeurige tekst en iedere keer haalde ik er weer iets anders uit.

De afgelopen weken voelden af en toe als een achtbaan. Ik heb zelf de woorden nog niet om het mooi te omschrijven. Mijn therapiesessies zijn echt pittig, maar ik heb wel het gevoel dat ik tot een kern aan het komen ben. Het is lastig en eng en vermoeiend, maar ergens voelt het ook als een opluchting allemaal. Ik voel dat er iets aan het veranderen is.

Ik blijf een beetje vaag, ik weet het. Sommige dingen zijn misschien te persoonlijk om openbaar over te schrijven. Wat ik wel durf te zeggen: het voelt alsof er na al die jaren een barst komt in die glazen stolp en ik verder kan kijken. Een opening, niet alleen voor de fijne dingen, maar ook voor al het andere. (Ik weet het, ik ben vaag. Het is even zo.)

Yes, yes! We are the lucky ones.

Fijne week!

Liefs,
Ash

14 april 2021

Als ik een youtuber was dan zou ik nu een “Where have I been? LIFE UPDATE” video maken. En als ik aan clickbait deed: “MY WHOLE LIFE CHANGED IN A SECOND!! OMG!”. Maar de waarheid is dat ik geheel onbedoeld bijna vier weken niet heb gepost en er eigenlijk niet zoveel is gebeurd in de tussentijd. Ja, mijn laptop ging stuk (is nog niet gemaakt, maar met een muis kan ik het gelukkig toch gebruiken), ik werd een jaartje ouder én ik vond een leuke baan. Dat is dan natuurlijk wel hartstikke leuk nieuws! Voor mij dan, voor jullie maakt het niet zoveel uit.

Ik heb dus niet echt en goed reden voor het niet updaten. Iedere keer als er weer wat tijd tussen zit, dan vind ik het lastiger worden om een nieuw stukje achter te laten. De drempel wordt steeds hoger, de motivatie steeds minder en ik weet dan niet meer waar ik moet beginnen. Gisteren spraken Kim en ik af en dat we elkaar zouden gaan motiveren. Aan de andere kant van de Skype-lijn zit Kim nu dus te studeren en ik gebruik de tijd om eindelijk eens te updaten. Teamwork!

Ik heb nog steeds geen idee waar ik nou precies moet beginnen, dus ik dacht maar gewoon een stukje te schrijven aan de hand van wat foto’s. Komen ze!

read more…

Gelezen: Ghosts – Dolly Alderton

Ghosts gaat over Nina, een 32 jarige culinair journaliste uit Londen, die na het verbreken van een lange relatie besluit zich toch maar eens aan te melden bij een datingapp. Ze heeft er weinig zin in, maar zou het ergens wel fijn vinden om alle dingen in het leven met iemand anders te kunnen delen. De leuke dingen, maar ook de lastige dingen. Dat haar vader aan het dementeren is bijvoorbeeld, of hoe haar onderbuurman de hele tijd harde muziek draait en de vuilnis niet goed opruimt. En wat ook niet helpt is dat bijna al haar vriendinnen ook een relatie hebben of er naar op zoek zijn. Ze kan toch niet achterblijven? Kortom, ze meldt zich aan en bij de eerste date is het direct raak. Max is sexy, aardig en geeft haar het gevoel dat ze weer in de liefde mag geloven. Hij praat zelfs over hun toekomst. Maar dan… ja, je ziet het al aankomen natuurlijk, dan ghost hij haar en is hij opeens verdwenen. Waarom doet iemand zoiets? En hoe ga je daar mee om?

Toen mijn vriend en ik begonnen met “daten” (groot woord, want we zaten bij elkaar in de klas) was er niet zoiets als Tinder. Volgens mij bestond de smartphone nog niet eens! Als we al digitaal communiceerden, dan was dat via MSN, waar ik in het begin vooral zijn aandacht probeerde te trekken door een paar keer on- en offline te gaan (als iemand van je contactlijst online kwam dan schoot er namelijk met veel bombarie en geluid een pop-up tevoorschijn, rechtsonder in je scherm). Het klinkt misschien absurd, zeker als je van een andere generatie bent en nog nooit van MSN hebt gehoord, maar hey, het heeft gewerkt! Inmiddels zijn we ruim dertien jaar verder en hebben we het nog altijd heel gezellig.

Alles bij elkaar opgeteld zorgt het er voor dat ik dus niet kan zeggen dat ik zelf veel ervaring heb met modern dating. Goed, ik ken uiteraard wel verhalen van vriendinnen en vriendinnen en ik scroll ook heel wat op twitter, dus helemaal onbekend ben ik er niet mee, maar een ervaringsdeskundige? Nee, dat ben ik niet. Toch heb ik het boek Ghosts van Dolly Alderton met veel plezier gelezen.

Anders dan de titel misschien doet vermoeden gaat Ghosts namelijk lang niet alleen over ghosting, maar heeft het veel meer lagen. Naast de liefdesrelatie spelen de andere relaties in Nina’s leven in dit boek een grote rol. Die met haar ouders en haar vriendinnen zijn minstens zo belangrijk. Hoe is het om je vader te verliezen aan dementie? En hoe ga je om met het verdriet van je moeder? En dan hebben we het nog niet gehad over je beste vriendin, met wie het contact steeds meer onder spanning komt te staan, omdat jullie levens flink van elkaar verschillen. Nina probeert continu de balans te vinden, maar simpel is het niet. Al met al zou ik zeggen dat die stukken in het boek me veel meer zijn bijgebleven. Max was slechts op bezoek.

“I’m fascinated with memory and how much it forms our relationships and the way we love each other. And weirdly, I think dementia teaches us a lot about identity, about what makes us who we are.” – Dolly Alderton in dit interview

Dat Alderton al jaren als columnist voor The Sunday Times schrijft over liefde en relaties, zie je trouwens ook duidelijk terug in het verhaal. De personages vond ik levensecht en de relaties en dialogen heel geloofwaardig en genuanceerd. Ze weet het leven van de moderne vrouw goed te vatten. Dat durf zelfs ik, iemand zonder Tinder ervaring, te concluderen. Ik vond het een fijn boek!

Heb jij het al gelezen, en zo ja, wat vond jij er van?

Liefs,
Ash

Week 11 – Ga stemmen!

We mogen weer naar de stembus! Ik ga even iets heel geprivilegieerds zeggen: ik ben blij als de verkiezingen weer voorbij zijn. Ik vind het namelijk heel belangrijk dat ik kan stemmen en ik ga ook altijd naar de stembus, maar het hele (media)circus er omheen vind ik vooral vermoeiend en vermijd ik dan ook zoveel mogelijk. Is dat slecht? Moet ik dat misschien voor mezelf houden? Het is in ieder geval beter voor mijn bloeddruk en zolang ik nog steeds mijn burgerlijke plicht doe, vind ik dat ik er wel mee wegkom.

Na het invullen van meerdere stemwijzers met verschillende uitslagen ben ik er trouwens nog steeds niet helemaal over uit wat ik ga stemmen. Op dit moment ben ik dus een zwevende kiezer (in de progressief linkse hoek) en twijfel ik tussen drie partijen. Morgen ga ik nog even in de verkiezingsprogramma’s duiken. Wat ik wel al zeker weet is dat ik op een vrouw ga stemmen. Hier lees je waarom dit belangrijk is en hoe je dit het best kunt doen.

Mocht je trouwens ook nog zweven, dan heb ik nog wat tips voor stemwijzers:

  • De Feministische Stemwijzer van ActionAid. Vind jij dat gendergelijkheid, een gezond klimaat en eerlijke machtsstructuren centraal moeten staan in het Nederlandse beleid? Dit is een partijwijzer die je op je gemak kunt doorlezen om er achter te komen welke partijen hier ook achterstaan.
  • De Ongemakkelijke kieswijzer is een kieswijzer van het Humanistisch Verbond met vragen over de belangrijke onderwerpen op het gebied van zelfbeschikking, gelijkheid en religie.
  • De Politieke Sekswijzer geeft stemadvies m.b.t. de politiek die invloed heeft op je seksuele gezondheid (denk bijvoorbeeld aan de vergoeding van anticonceptie)
  • Het Kieskompas is wat algemener (enige minpunt is dat hier niet alle politieke partijen in staan – maar je komt er wel achter in welke hoek je je min of meer bevindt ten opzichte van links/recht progressief /conservatief).
  • De Jongerenkieswijzer is een stemwijzer voor de kwesties die vooral belangrijk zijn voor de jongeren onder ons (waar ik helaas niet meer onder val, haha). Handig als je zelf nog jong bent, maar ook als je graag met jongeren in het achterhoofd wil gaan stemmen.

Wat ik zelf heel behulpzaam vind is om de standpunten/antwoorden van de partijen per stelling of vraag nog eens goed door te lezen, om er zo achter te komen of je daadwerkelijk op één lijn zit. Soms zitten er vragen tussen waar ik nog nooit over heb nagedacht en dan helpen de antwoorden van de partijen mij de kwestie beter te begrijpen.

Zijn jullie er al over uit of en op wie je gaat stemmen? Ik merk dat er in mijn vriendenkring steeds meer over gepraat wordt en dat vind ik echt een goede ontwikkeling. Praten jullie er over, bijvoorbeeld met vrienden/familie/collega’s?

Ok, rest mij nog één ding: ga, als je kunt, stemmen! :)

Liefs,
Ash

Dingen die ik even kwijt wil

Soms kun je de woorden niet vinden en dat is waar ik de afgelopen twee weken een beetje last van had. Veel ideeën, veel om over te schrijven, maar hoe ik moet beginnen? Geen idee. En dan gaat er zo weer een week voorbij en baal ik er van dat ik niet drie keer per week heb geüpdatet, zoals ik eigenlijk van plan was. Maar hier ben ik weer! En daar gaat het om, toch? Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik nou moet schrijven, maar ik weet wel dat het vaak een kwestie is van gewoon maar beginnen. Hoe langer ik wacht, hoe hoger de drempel wordt. Daarom hier een stukje met allemaal dingen die ik wil delen (ik ga even lekker braindumpen, zoals ze dat zo mooi zeggen).

Het nieuws over Sarah Everard maakte me deze week zo verdrietig (en boos). Ik merk dat het me nog steeds niet loslaat. Ik schreef er gisteren een stuk over, maar publiceerde het niet. Omdat ik me er niet klaar voor voel. Omdat mijn eigen schaamte al genoeg is en de angst voor “maar in hoeverre was het je eigen schuld”-reacties te pijnlijk is. Het was ook zo’n boos stuk en ik voel(de) me zo gefrustreerd. Ik schreef over hoe je als jong meisje al leert op te passen, over de keren dat ik me zelf in onveilige situaties heb bevonden met mannen en over de schaamte en tegelijkertijd woede en verdriet die ik daar nog steeds over voel. Dat zij waarschijnlijk geen idee hebben dat het niet ok was, hoe ik degene was die zelfs sorry zei, maar hoe wij vrouwen het altijd meedragen (en er heel wat uren therapie voor nodig hebben). Hoe er altijd een zwijgende vrouw is, dichterbij dan je denkt. Ik ben woedend voor mezelf, maar ook voor mijn vriendinnen en alle andere vrouwen. Not all men, nee. Maar het waren wel allemaal mannen.

Iedere vrouw (of man) die een vorm van seksueel geweld en/of seksueel overschrijdend gedrag heeft meegemaakt: I see you, I feel you, I got you. Wees even extra lief voor jezelf deze week.

♥ Nog even in lijn met mijn vorige stukje: dit artikel, ‘Britney Spears was never in control – How Could I ever believe a teen girl could hold all the power?‘, vond ik zó sterk.

♥ Waar zouden we toch zijn zonder boeken? Heerlijk om er even in te verdwijnen, vooral als het “echte” leven (of het nieuws) af en toe wat pittiger is. Ik las weer een paar fijne de afgelopen weken. Bij het uitlezen van de Harry Potter reeks jankte ik deze keer tranen met tuiten (ik vermoed dat PMS hier wat mee te maken had), daarna las ik Ghosts van Dolly Alderton (zal er nog een stukje over schrijven) en nu ben ik bezig in The Gifts of Imperfection van Brené Brown. Wat een boek! Waarom had ik het nog niet eerder gelezen? Ik ben er aardig wat van aan het overschrijven in mijn journal. Super leerzaam.

Ook bestelde ik het boek Klara and The Sun van Kazuo Ishiguro. Daar was ik namelijk echt super benieuwd naar, vooral omdat ik zijn andere boeken Never Let Me Go and The Remains of the Day ook zo goed vond. Ik zal laten weten of ik Klara and The Sun ook een aanrader vind. Hebben jullie het toevallig al gelezen?

♥ De afgelopen twee maanden ging ik weer op een paar sollicitatiegesprekken. Uiteraard kan ik er niet al te diep op ingaan (lijkt me niet zo netjes), dus ik houd het vaag. De één was leuker dan de ander, maar allemaal waren ze leerzaam. Het heeft me geleerd dat ik op mezelf kan vertrouwen en op mijn gevoel kan en mag afgaan. Eerst dacht ik dat ik iedere baan zou aannemen, als ik maar iets had, maar ik zie nu in dat deze instelling me niet verder gaat helpen. Dat klinkt natuurlijk absurd, want natúúrlijk mag je eisen stellen aan een baan en natúúrlijk hoef je geen baan aan te nemen die ruk vind. Maar als je al een paar jaar werk zoekt en druk bezig bent met het loskoppelen van je eigenwaarde aan het hebben van een baan, dan is dat een vooruitgang. In plaats daarvan probeer ik in te zien dat ik prima ben zoals ik nú ben (met of zonder baan) en dat ik zelf mag bepalen waar ik happy van word, of dat nou een drukke baan is of niet. (Even een disclaimer: als ik mijn huur niet zou kunnen betalen of mijn kinderen te eten moet geven, dan zou ik uiteraard minder kieskeurig zijn) Of ik nu een baan heb weet ik overigens nog niet (ik moet van één gesprek nog iets terughoren *duimt*), maar ik ben in ieder geval weer wat ervaringen rijker.

♥ Vorige weekend zag ik op Netflix de film Moxie. Deze film is geregisseerd door Amy Poehler (love her!) en gaat over de 16-jarige Vivan. De synopsis: “Inspired by her mom’s rebellious past and a confident new friend, a shy teenager publishes an anonymous zine calling out sexism at her school.” Ik vond het een schattige film en hoewel er genoeg op aan te merken valt, vond ik het prima voor een zaterdagavond.

♥ In mijn omgeving krijgen inmiddels gelukkig steeds meer mensen het vaccin. Merken jullie het ook? Vermoedelijk duurt het voor ons zelf nog wel even, maar het idee dat zij in ieder geval minder kwetsbaar zijn geeft al heel veel lucht. We zijn bijna een heel jaar verder sinds het begin van de pandemie en eindelijk durf ik een beetje optimistisch te zijn. Voelt goed!

♥ Vandaag is mijn vriend jarig en dus maakte ik op zijn verzoek gisteravond weer eens een Blueberry Cheesecake. Mijn moeder heeft het recept op haar instagram staan, en je kunt het recept hier vinden. Het is echt héél lekker, dus je bent gewaarschuwd.

♥ Als laatste nog een Podcast tip: de podcast All The Small Things van Venetia La Manna. Ik luisterde de eerste aflevering met Rina Sawayama tijdens een wandeling en dat was echt heel gezellig. Ik had nog nooit van Rina gehoord, maar blijkbaar is ze een bekende Britse artieste (en haar laatste album is zelfs genoemd door Elton John als het beste album van 2020). Ik snap niet hoe ik het gemist heb! Eenmaal thuis heb ik meteen haar muziek opgezocht en het is echt super tof. STFU bijvoorbeeld, of het nummer Lucid en XS (over het kapitalisme).  Ze gaan in ieder geval direct op mijn hardloopplaylist!

Fijne weekend ♥

Liefs,
Ash

Random posts

Een lijstje met 10 tips voor een fijne herfst

Nu de herfst dan toch echt in volle gang is en ook de volgende lockdown een soort van is begonnen, kan het soms moeilijk zijn om er optimistisch in te staan. Natuurlijk, je jaarlijkse Christmas playlist doet een heleboel, maar om nou alvast drie maanden in de...