Over falen en (vooral) weer opstaan


Dat je in het leven faalt, dat is een feit. Iederéén faalt wel eens. Over de definitie van falen kun je natuurlijk discussiëren, want er is een grote kans dat wat jij als een persoonlijk falen ziet, een ander niet zo zou omschrijven. Maar iedereen heeft sowieso wel eens het gevoel van falen gehad of kan zich er in herkennen. Je wilde graag iets hebben, graag iets doen, een bepaalde kans krijgen of iets laten slagen, en het is je niet gelukt. Vaak schaam je je een beetje om er over te praten, want wiens schuld is het dat je hebt gefaald? In je hoofd honderd procent die van jezelf.

Als je dit onderwerp een paar jaar geleden met mij zou hebben besproken, dan had ik je tal van voorbeelden kunnen geven waarin ik had gefaald. Een baan vinden in mijn vakgebied na mijn afstuderen bijvoorbeeld: hartstikke gefaald. (Je moet hier even zo’n geluid van zo’n harde toeter bij voorstellen). Überhaupt nominaal afstuderen? Gefaald. (Toet). Voor de vijfde keer niet eens op sollicitatiegesprek mogen komen? (Toet). “Normaal” blijven: hartstikke gefaald, want ik kreeg een soort van zenuwinzinking en pff, waarom kon ik niet gewoon normaal doen? FAAL. (Toet). Nou ja, ik kan wel even doorgaan, maar mijn punt is dat ik een paar jaar geleden veel dacht in falen of slagen. Er zat niets tussenin. Ik had niet alleen gefaald, ik wás gefaald. Een belangrijk verschil.

Inmiddels ben ik heel wat liever voor mezelf en denk ik heel anders over het fenomeen falen of slagen. En dat komt goed van pas.

read more…

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

Feministen dragen geen roze (en andere leugens)

Feministen dragen geen roze

Een van de eerste keren dat ik doorkreeg dat “feminist” of “feminisme” niet voor iedereen positieve begrippen zijn, was toen ik een jaar of dertien was en ik in de klas tegen wat vriendinnen verkondigde dat ik mezelf een feminist vond. Geen idee waar het over ging, of waarom ik dat precies zei, maar ik was er van overtuigd dat ik het was. Gelijke rechten voor mannen én vrouwen? Ja, natuurlijk! Nu was ik wel zo’n vroegwijs irritant betweterig kind, dus ik vind het helemaal niet zo gek dat ik daar geen overwegend positieve reactie op kreeg, maar dat ik werd uitgelachen door een vrouwelijke docent nota bene, heeft me achteraf wel verbaasd. “Nee joh, jij bent helemaal geen feminist!”. De toon waarop ze het zei maakte me duidelijk dat het iets was dat je niet zomaar over jezelf moest zeggen, want feministen waren boze vrouwen, en ik was toch niet zo’n moeilijk mens?

read more…

Maandaglijstje


Ik deed:
In één van mijn vorige post schreef ik al even kort over dat het voor ons spannende weken waren. Er kwamen opeens allemaal nieuwe dingen op ons pad, die we van te voren echt niet hadden verwacht. Zo zaten we bij de hypotheekadviseur, hebben we twee koophuizen bezichtigd en kregen we tegelijkertijd heel onverwachts een (huur)huisje toegewezen via de lokale woningstichting (ik had er op gereageerd, maar nooit verwacht dat we het zouden krijgen). Daar waren we echt super blij mee, maar dat betekende wel dat we daar opeens van alles voor moesten gaan regelen.

Positieve veranderingen dus, maar het is zo’n groot contrast met de maanden hiervoor, dus ik moet er echt wel even aan wennen. Begin januari hadden we nog het plan om voorlopig maar even door te sparen en hopelijk begin 2020 voor een koophuis te kunnen gaan kijken. Dat veranderde eind februari en toen kregen we opeens óók een huurhuis aangeboden. Ik durf het bijna niet te geloven!? Voor 1 mei verhuizen we al naar een super leuk huisje!

read more…

Deel je blog!


Een van mijn favoriete Zweedse bloggers postte vorige week een stukje waarvan ik dacht: oh, dit wil ik ook doen! Ze had even daarvoor aan haar lezers gevraagd of ze hun blog-url achter wilden laten, samen met een korte samenvatting, plus een foto. Ze kreeg ruim 150 reacties (!) en nu komen er dus meerdere posts online met super veel leuke blogtips. Natuurlijk verwacht ik geen 150 reacties (zo populair als die van haar is mijn blog niet, dus laten we even realistisch zijn, haha), maar ik hoop dat toch heel veel van jullie je blog met mij willen delen.

Dus, deel je blog! Laat op deze post een reactie achter met daarin je blogadres, een korte samenvatting (max. 200 woorden) en een afbeelding (max 800px breed en 400px hoog). Mag een collage zijn, maar ook gewoon 1 of 2 foto’s naast elkaar. Doe dit door de url in het berichtje te plakken. Blog je anoniem of met alleen maar tekst? Of kun je geen foto kiezen? Ook geen probleem, dan zoek ik er gewoon een leuk plaatje bij uit. Zie je deze post pas later en denk je, ‘laat nu maar zitten?’ Ik houd de reacties in de gaten, dus voel je vrij jezelf toe te voegen op ieder moment. ♥

Ik zal zelf een voorbeeld geven:

Hi, ik ben Ashley! Op ashleylynn.nl schrijf ik over van alles (eigenlijk gewoon waar ik die dag zin in heb) en krijg je een kijkje in mijn leven. Ik deel er mijn foto’s, boekentips, kijktips, interieur, modernevrouw-struggles en vakanties naar Zweden. O ja, en af en toe schrijf ik eens een verontschuldigend stukje over mijn mentale gezondheid waarbij ik anderen, maar voornamelijk mezelf, er van probeer te overtuigen dat ik niet zo gek ben als dat ik lijk. Hashtag relatable.

Mocht je nou denken: ‘ja Ash, leuk idee hoor, maar dat ga ik zelf toch maar niet doen, want zelfpromo vind ik nogal een ding.’ Stap daar dan alsjeblieft overheen, want ik vind het a) héél erg leuk om te ontdekken wie jullie nou eigenlijk zijn en b) je mag TROTS zijn op wat jij maakt! Lijkt het je dus leuk, maar durf je niet zo goed, luister dan naar de o-zo-wijze Jonathan van Ness:

Liefs,
Ash

Spring has sprung! Dagboek, week 13

Op instagram schreef ik het al: has spring really even sprung zonder tulpen-in-fietsmand foto? Eigenlijk niet! Voor mijn moeder haalde ik in de stad een bosje roze tulpen, want ze heeft een nieuwe baan (bij dezelfde werkgever, maar ze moest er wel intern voor solliciteren) en daar horen bloemen bij, vind ik. Het zag er zo vrolijk uit in mijn fietsmand dat ik er gewoon even een foto van moest nemen. En niet op de foto, maar wel aanwezig: mijn blote enkels! Dat m’n enkels er bijna afvroren op de fiets deerde me niets. Het is lente, yes!

In films zie je tijdens een “verstrijken van tijd”- montage bij de lente vaak bloesem, lammetjes, witte lakens wapperend in de wind en mensen die eens flink het huis doorluchten door de ramen open te gooien. De lente voelt als een nieuw begin. Voor mij (en ons) wordt dat het denk ik ook. De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met dingetjes waar ik niet over kon en wilde schrijven, want ik wist nog eigenlijk helemaal niets zeker en tja, hoeveel nut heeft het dan en wat nou als het allemaal niet door zou gaan? De komende week komen veel van die dingen onbedoeld en geheel toevallig samen, wat aan de ene kant extra spannend is, maar tegelijkertijd ook wel fijn is. Ik weet dat het nu allemaal wel heel erg geheimzinnig klinkt en het is ook allemaal niet zo bijzonder hoor, maar ik zal er volgende week wat over schrijven (of het nou doorgaat of niet) en dan snap je vast waarom ik er niet eerder over heb geschreven.

Maar, voordat deze (voor mij) spannende week begint, eerst nog even terug naar de vorige…

read more…

Mijn favoriete youtubekanalen

Liesbeth (hoi!) zei in een reactie dat ze benieuwd was naar welke youtubers ik volg en dat vond ik eigenlijk wel een leuke vraag! Ik ben geen die-hard youtube kijker, maar kijk denk ik (doordeweeks) toch wel iedere dag minstens twee of drie filmpjes. Vaak tijdens het ontbijt of op de achtergrond, tijdens huishoudelijke taken (dat klinkt een stuk plechtiger dan afwassen, dus ik laat het even staan).

Laatst zag ik op Netflix trouwens een documentaire over “social media stars”, waarbij ze onder andere een meisje interviewden die miljoenen (!) volgers had. Ik had echter nog nooit van haar gehoord! Best een gek idee, dat je al vrij jong heel erg beroemd kunt worden via het internet en dat het dan ook nog eens zo kan zijn dat je een heel eigen publiek hebt van een paar miljoen mensen. Zelf “volg” ik niet zo heel veel mensen online en zeker de nieuwere generatie youtubers kén ik gewoon niet. Niet dat ik ze niet wil kennen (het is niet uit een soort van afkeer ofzo), maar ik kan het gewoon niet bijhouden.

Wel zijn er mensen met wie ik echt al jaren “meekijk” of “meelees”. Van sommigen vind ik de content niet meer zo boeiend (sorry Zoë), maar werp ik toch af en toe een blik om te kijken hoe het met ze gaat. Of kijk ik dan toch wel weer stukjes van de Vlogmas (= iedere dag een blog vanaf 1 december tot Eerste Kerstdag), uit een soort van gevoel voor nostalgie. Het voelt alsof ik ze al jaren “ken” en hoewel veel mensen misschien nog nooit van ze gehoord hebben, maken ze voor mij toch een (klein) deel uit van mijn leven.

Goed, op naar mijn lijstje. Dit zijn de youtubekanalen van wie ik (vrijwel) geen enkel filmpje oversla. Ik volg dus nog wel meer kanalen, maar daar kijk ik af en toe een video van, vaak als ik me verveel (hey, we’ve all been there).

Het kanaal van Jonna heb ik al bij heel wat van mijn vriendinnen aangeraden, want het is gewoon ZO leuk om in haar leven mee te kijken. Jonna woont, samen met haar verloofde Johan en hond Nanook, in het noorden van Zweden. Ze is hier een paar jaar geleden in haar eentje naartoe verhuisd en heeft daar inmiddels een heel leven opgebouwd. Haar filmpjes zitten vol prachtige drone shots van de Zweedse natuur. Als Jonna een filmpje upload ga ik er echt voor zitten. Zo fijn! Ze hebben trouwens net een nieuw huis gekocht en gaan binnenkort verhuizen. Ben heel benieuwd wat voor moois ze er van gaan maken.

Het kanaal van Venetia heb ik nog niet zo lang geleden ontdekt, maar ik ben al fan! Ik word altijd vrolijk van haar videos. Ik zou zeggen dat al haar filmpjes één gemene deler hebben en dat is duurzaamheid. Ze praat veel over plantaardig eten en sustainable fashion. Maar ook andere onderwerpen, zoals mentale gezondheid, komen langs. Ze maakt vrolijke filmpjes met een goede boodschap en het kijkt makkelijk weg.

Fran is een Chileense illustratrice. Toen ik begon met kijken woonde ze in Berlijn, later verhuisde ze naar Londen, vervolgens naar Hastings en inmiddels woont ze met haar man en kat in New York.  In haar videos laat ze onder andere zien hoe zij haar illustraties maakt en hoe haar leven er uitziet. De videos van Fran zijn altijd heerlijk rustig. Ze lijkt me ook super lief!

read more…