Ik ga weer studeren…?!

Langzaam komt het besef dat het waarschijnlijk toch echt gaat gebeuren en het moment dat ik echt dingen moet gaan regelen, dus ik vond het tijd om ook hier maar eens een stukje achter te laten: ik ga weer studeren. In Zweden!

Een paar weken geleden schreef ik een stuk over falen, dat vooral ging over hoe ik me had ingeschreven voor een master en ik niet was geselecteerd. In januari had ik me ingeschreven voor een master aan de universiteit van Uppsala. Diploma’s inscannen, motivatiebrief schrijven, kortom: ik had weer de hele papierwinkel bij elkaar geraapt. Eigelijk verwachtte ik dat het niet zou lukken, maar hey, wie niet waagt wie niet wint. De kans was zo klein dat het zou lukken, dat ik er niet teveel bij nadacht. In april kreeg ik bericht dat ik op de wachtlijst stond en dat het daar zeer waarschijnlijk voor mij bij zou blijven. Precies zoals ik het had verwacht. Kortom, ik dacht dat het er niet van zou komen en ging verder met plannen maken voor de rest van het jaar, zoals ik al schreef in mijn stukje.

Totdat ik twee weken geleden opeens een mailtje kreeg dat er toch plek voor me was. Wat?! Huh? Ik moest alleen wel binnen één dag reageren. Ok ok, be cool. Be cool. (Jake Peralta, Brooklyn 99). (Ook al was ik dus totaal niet cool). Na veel praten en nadenken (voorzover je dat kunt doen in één dag), heb ik besloten dat ik het gewoon ga doen! Of op z’n minst ga proberen. Het is zo’n toffe kans en ik heb altijd verder willen studeren. Natuurlijk vind ik het ook super spannend (zeker na m’n burn-out en met m’n angststoornis), maar dat lijkt me logisch. Als je me vorig jaar had verteld dat ik dit soort dingen ooit weer zou durven, dan had ik je echt niet geloofd. Maar ik ga het gewoon proberen!

Als alles goed verloopt, dan zit ik vanaf eind augustus tot volgend jaar juni dus in Uppsala… Bi-zar. (Geloof het zelf ook nog niet helemaal) Dat ik het nu pas deel heeft ook vooral te maken met dat ik zelf nog enorm aan het idee moest wennen. En nog steeds!

Er is nog één obstakel: woonruimte. Dit schijnt net zo lastig te zijn als in Amsterdam, dus ik zet alle zeilen bij. Ik ben nu dus druk op zoek naar een kamer in Uppsala. Vanaf 1 augustus op z’n vroegst. Als iemand tips heeft, laat het me alsjeblieft weten, tack så mycket!

O ja, de vraag die ik tot nu toe het meest krijg als ik het vertel aan mensen: nee, mijn vriend gaat niet mee, en ja, natuurlijk ga ik hem vreselijk missen, maar we hebben geluk dat hij veel naar me toe zal kunnen komen. Bovendien hebben we dit al eens eerder gedaan (ik naar Lund en hij naar Reykjavik), waar we allebei super positief op terugkijken. En in die zin is het een avontuur voor ons beiden.

Bij deze wil ik ook graag de wereld inslingeren dat ik tot halverwege augustus nog wel hartstikke beschikbaar ben voor (betaalde) klussen. (Sorry, even promopraatje). Eenmaal in Zweden kan ik gelukkig gewoon op afstand voor de sportschool blijven werken (echt zo fijn dat mijn werkgever daar totaal niet moeilijk over doet) en ik heb ook wat spaargeld, maar elke extra euro is meegenomen. Dus, wil je graag een shoot bij mij boeken, please hit me up! :) Ik ben nog tot halverwege augustus beschikbaar (afgezien van een weekje Italië tussendoor, want dat hadden we natuurlijk al geboekt, haha). Ook in Zweden kan ik shooten (mocht je in de buurt zijn, of een weekendje Stockholm hebben geboekt… je weet het maar nooit) en in januari ben ik een maand thuis. Daarna ben ik weer beschikbaar vanaf juni. Ga je volgend jaar trouwen? Ben je zwanger? Of wil je “gewoon” mooie foto’s van jezelf of samen met je partner? Vind je mijn foto’s mooi? Mail me! Voorbeelden van mijn foto’s kun je op mijn instagram zien of mijn portfolio. (/Einde promopraatje)

He, zo, het voelt echt goed om dit verteld te hebben. Gisteren heb ik een stukje op instagram gezet en dat was ook een hele opluchting. Voelt namelijk zo gek om dat de hele tijd “geheim” te houden. Nu kan ik weer wat vrijer schrijven. Ook omdat ik m’n grote klussen van de afgelopen tijd heb afgerond, dus ik heb weer wat meer tijd voor blogjes tussendoor. (Deel 2 van de “deel je blog” komt er aan hoor!)

Liefs!
Ash

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

Even een kleine update

Hello, this is Ashley reporting from her bed. Ik zit na een paar lange drukke dagen even rustig op bed te schrijven en dit hierboven in mijn uitzicht. Ik vind dit zo’n fijn kamertje. Als ik uit mijn raam kijk zit ik met een beetje fantasie in een Zweeds bos (zoveel groen!) en onze vloeren zijn ook zo mooi gelukt. Het is nog veel mooier geworden dan ik had verwacht.

De afgelopen dagen waren super hectisch, maar het is allemaal goedgekomen. Had ook niet anders verwacht hoor, maar je moet het natuurlijk nog wel allemaal even doen. Vrijdag zijn we officieel verhuisd en vanochtend hebben we de sleutels ingeleverd van ons vorige appartement. Nu wonen we hier ECHT!

En nu? Het voelt alsof ik echt een paar weken in een alternatieve realiteit heb geleefd. Mijn dagelijkse routine is ver te zoeken. Werk heb ik veel “even tussendoor” gedaan en er moest zoveel geregeld worden voor de verhuizing. We hebben eigenlijk geen moment stilgezeten. Gisteravond kwamen we thuis na alles in onze oude appartement geregeld te hebben, zijn we als zombies met pizza op de bank gaan zitten voor de nieuwe Game of Thrones (OH YES!) en konden we allebei amper praten van de vermoeidheid. Voelde echt heel fijn om eventjes als “vanouds” lekker voor de televisie te hangen. Het was niet eens zo lang geleden, maar zo voelde het wel! Ik kan me niet voorstellen hoeveel vermoeider we nog waren geweest zonder alle hulp van iedereen. Zo lief, dat iedereen ons zo goed heeft geholpen.

Na vandaag, met het inleveren van de sleutels, kunnen we eindelijk een beetje relaxen en meedraaien met de normale wereld. Er is immers meer dan verhuizen! Vanavond heb ik een werkvergadering, morgenavond (als het weer een beetje mee zit) een shoot en donderdag gaan we even naar de Ikea voor wat laatste dingetjes. Er moet nog genoeg gedaan worden in huis, maar de tijdsdruk is weg. Nu is het tijd om stil te staan bij ons fijne huis en hoeveel geluk we hebben gehad! ♥

Liefs,
Ash

Dagboek 23 april

Ons appartement wordt steeds leger en ons huisje begint na ieder likje verf steeds meer van ons te voelen. Eerst had ik best wel moeite met het idee wat we weg zouden gedaan. Het was zo plotseling en ik moest echt even aan het idee wennen. Het voelde nogal onwerkelijk. Nu zijn we bijna twee weken verder, zit bijna alles in dozen, heb ik bijna iedere dag geverfd, gaan we bijna verhuizen (nog een paar nachten slapen) en heb ik er héél veel zin in. Gisteren stond ik in onze nieuwe slaapkamer en besefte ik weer even hoeveel geluk we hebben gehad! Beseffen dat we er straks echt wonen doe ik het nog steeds niet helemaal, maar dat komt vast goed als we er eenmaal ons bed hebben staan.

De afgelopen 1,5 week stond dus voornamelijk in het teken van klussen, maar tussendoor heb ik ook nog veel leuks gedaan! Hier een dagboekje.

read more…

5 levenslessen voor m’n 29e

Sinds afgelopen zondag hoor ik bij de club van 29! Fijn om weer een jaartje ouder te mogen zijn geworden. Het leek me leuk om wat levenslessen op een rijtje te zetten (ook onder het mom van heart hugs). Deze dingen heb ik niet spontaan dit jaar geleerd natuurlijk. Het zijn eerder van die lessen waar ik al een tijdje mee bezig ben en waaraan ik mezelf steeds weer even opnieuw moet herinneren, want ja, deze ezel stoot zich honderd keer aan dezelfde steen. Ach, maakt niet uit. Ezels zijn best schattig, toch?

1. Jij, en jij alleen, mag voor jezelf bepalen wat de prioriteiten zijn in je leven
Wat is normaal en wat zijn de regels van het leven? Hoe ouder ik word, hoe meer ik weet: er bestaat geen normaal (wel een norm) en er zijn geen regels (afgezien van de wet). Als ik nu terugkijk zie ik dat ik een heleboel dingen heb gedaan die ik zelf eigenlijk helemaal niet per se wilde, maar waarvan ik het gevoel had dat het moest. Een rijbewijs halen bijvoorbeeld, dat vond ik echt vreselijk en ook nu rij ik bijna nooit. Maar ja, het “moest”. En natuurlijk is het handig, ik heb er verder geen spijt van, maar ik had mezelf ook een heleboel ellendige uren bespaard als ik had gewacht totdat IK er klaar voor was.

Verder zie ik dit vooral als een heel positief inzicht. Ik kan zelf bepalen hoe ik mijn leven inricht (wat een luxe) en waar ik aandacht aan wil besteden. Wil ik op een vrijdagavond een boek lezen of op zaterdag een hele dag gaan wandelen? Dan doe ik dat! Wil ik tijd besteden aan fotografie, duurzaam leven of stukjes schrijven? Dan doe ik dat ook! Wil ik geen 40 uur per week werken, maar richt ik mijn eigen werkweek in? Helemaal niets mis mee. Willen mijn vriend en ik op een bepaalde manier een huis opknappen, waar wij ons goed bij voelen? Onze keus! Ik vind het nog niet altijd makkelijk, zeker als er mensen zijn die aangeven dat ze het gek vinden of zelf anders zouden doen. Of als ik het gevoel heb dat ik niet aan een verwachting voldoe. Ik krijg dan toch een schuldgevoel, alsof ik iets “verkeerd” doe. Maar over het algemeen voel ik me zoveel beter als ik iets doe waar ik achter sta en niet omdat het “moet”. Logisch natuurlijk!

read more…

Feministen dragen geen roze (en andere leugens)

Feministen dragen geen roze

Een van de eerste keren dat ik doorkreeg dat “feminist” of “feminisme” niet voor iedereen positieve begrippen zijn, was toen ik een jaar of dertien was en ik in de klas tegen wat vriendinnen verkondigde dat ik mezelf een feminist vond. Geen idee waar het over ging, of waarom ik dat precies zei, maar ik was er van overtuigd dat ik het was. Gelijke rechten voor mannen én vrouwen? Ja, natuurlijk! Nu was ik wel zo’n vroegwijs irritant betweterig kind, dus ik vind het helemaal niet zo gek dat ik daar geen overwegend positieve reactie op kreeg, maar dat ik werd uitgelachen door een vrouwelijke docent nota bene, heeft me achteraf wel verbaasd. “Nee joh, jij bent helemaal geen feminist!”. De toon waarop ze het zei maakte me duidelijk dat het iets was dat je niet zomaar over jezelf moest zeggen, want feministen waren boze vrouwen, en ik was toch niet zo’n moeilijk mens?

read more…

Maandaglijstje


Ik deed:
In één van mijn vorige post schreef ik al even kort over dat het voor ons spannende weken waren. Er kwamen opeens allemaal nieuwe dingen op ons pad, die we van te voren echt niet hadden verwacht. Zo zaten we bij de hypotheekadviseur, hebben we twee koophuizen bezichtigd en kregen we tegelijkertijd heel onverwachts een (huur)huisje toegewezen via de lokale woningstichting (ik had er op gereageerd, maar nooit verwacht dat we het zouden krijgen). Daar waren we echt super blij mee, maar dat betekende wel dat we daar opeens van alles voor moesten gaan regelen.

Positieve veranderingen dus, maar het is zo’n groot contrast met de maanden hiervoor, dus ik moet er echt wel even aan wennen. Begin januari hadden we nog het plan om voorlopig maar even door te sparen en hopelijk begin 2020 voor een koophuis te kunnen gaan kijken. Dat veranderde eind februari en toen kregen we opeens óók een huurhuis aangeboden. Ik durf het bijna niet te geloven!? Voor 1 mei verhuizen we al naar een super leuk huisje!

read more…