Ok, dat liep even anders dan verwacht

Nu ik mijn vorige stukje terug lees moet ik er een beetje om lachen: oh sweet innocent summer child, if you only knew! Kon ik weten dat ik al een stuk sneller terug zou zijn in Nederland dan verwacht? Nee, natuurlijk niet, maar het blijft grappig dat ik schreef dat ik verwachtte dat mijn tijd in Zweden kort zou voelen en dat ik er zoveel mogelijk van moest proberen te genieten. Nog geen twee weken na het posten van dat stukje zat ik in het vliegtuig.

Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen waarom ik weer terug ben in Nederland, want we ondervinden allemaal de gevolgen van dat verrekte virus. Ik heb nog geluk: ik kon makkelijk naar huis, mijn colleges kan ik online volgen en ook mijn werk gaat gewoon door, veilig van uit mijn eigen huis. Maar hey, even heel eerlijk: ik vind het stiekem ontzettend jammer dat mijn tijd in Zweden zo eindigde.

Toen de universiteit maandag 16 maart “dicht” ging en ook omringende landen hun grenzen gingen sluiten, heb ik eigenlijk halsoverkop besloten om terug naar huis te komen. De sfeer was al een week grimmig (niemand wist wat er ging gebeuren) en ik wilde gewoon heel graag naar huis. Ik boekte een ticket voor de volgende ochtend, gooide wat spullen in een koffer, bracht m’n plantjes naar beneden (waar mijn huisgenoten gelukkig wel voor wilden zorgen), deed natuurlijk geen oog dicht en zat om vijf uur ‘s ochtends in de bus naar het station om vervolgens de trein te pakken naar het vliegveld. Wat was ik opgelucht toen ik eenmaal op Schiphol stond!

Achteraf was ik ook hierin weer heerlijk naïef, want ik dacht dat ik met een week of drie wel weer terug in Zweden zou zijn. Inmiddels zijn we een maand verder en ik heb nog geen idee waneer ik weer die kant op kan om mijn spulletjes op te halen. Er ligt niets kostbaars, maar ja, de kamer moet toch leeg en ik zou ook graag nog een paar laatste dagen daar doorbrengen. Mijn vrienden zijn ook bijna allemaal weg gegaan uit Uppsala of vertrekken binnenkort, dus ik verwacht niet dat ik ze dit jaar nog ga zien of dat ik gedag kan zeggen (dat vind ik eigenlijk nog wel het vervelendste van dit alles!), maar een laatste rondje lopen of nog een keertje een koffie halen bij m’n stamkroeg (de Espresso House) zou al leuk zijn. Het is zo triviaal natuurlijk en er zijn zoveel meer dingen veel belangrijker, maar als het zou kunnen dan zou het best leuk zijn.

MAAR, wat heb ik een mooie tijd gehad in Zweden. Ik kijk met zoveel plezier en dankbaarheid terug. Dat klinkt een beetje suf, maar dat is wel wat ik voel als ik er aan terug denk. Ik heb zoveel leuke en bijzondere mensen ontmoet (gisteren was ik jarig en toen ik ook berichtjes van hun kreeg vond ik het echt leuk om weer wat van ze te horen!), heb echt gave en interessante colleges gevolgd, keihard gewerkt en ook veel over mezelf geleerd. En vooral ook herontdekt dat er daarbuiten een hele wereld is om te verkennen en je voor in te zetten. Bijzonder gevoel. Achteraf gezien had ik niet durven hopen dat ik er zo blij van zou worden.

Dus ja, ik ben weer terug in Nederland. Wat ook absoluut niet verkeerd is, want ik heb genoeg heimwee gehad en dat heb ik nu niet meer (alleen een beetje nostalgische gevoelens over Uppsala natuurlijk). Het is super fijn om weer naast mijn vriend wakker te worden, in de buurt van familie te zijn, in mijn eigen huisje te wonen en de zee weer te kunnen ruiken.

Ik heb geen idee hoe de komende maanden er uit komen te zien, eigenlijk niet eens hoe de komende weken zullen zijn (afgezien van het schrijven van mijn scriptie, wish me luck), maar dat weten we nu natuurlijk allemaal niet.

Hang in there! Ik hoop dat jullie allemaal gezond zijn.

Liefs,
Ash

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

Jullie blogs (deel 1)

Een paar weken geleden deed ik een oproepje aan al mijn lezers om (als jullie dat hadden) jullie blogs achter te laten. Hoewel volgens mij velen van jullie huiverig zijn (of een stille meelezer, hoi, ook leuk, dank dat ik jouw guilty pleasure mag zijn), waren er toch een aantal van jullie die gehoor gaven aan mijn oproep, yay! Dankjewel! Ik vermoed dat Jonathan daar ook iets mee te maken had ;-)

Ik weet dat zelfpromo een beetje lastig kan zijn, maar misschien moet je het eigenlijk niet zo zien. Ik zie het namelijk zo: ik ben altijd op zoek naar leuke blogs van meiden van mijn leeftijd en dan het liefst ook van meiden met wie ik me kan identificeren. (Meiden? Vrouwen? Je snapt wat ik bedoel.) Misschien zoek ik niet goed, maar ik kan ze moeilijk vinden! De algoritmes zorgen ervoor dat ik op instagram vooral vrouwen te zien krijg die al mega-populair zijn, maar van wie ik de content meestal niet zo heel interessant vind. Ik heb bijvoorbeeld niet zoveel met alleen maar fashion of make-up. Als ik al leuke blogs vind, dan is het meestal door een tipje op een andere blog die ik al leuk vond of door in de reacties eens door te klikken. Met het maken van deze lijst wil ik mijn steentje bijdragen aan het verspreiden van leuke blogs (en ok- het mezelf ook wat makkelijker maken). Dus mocht je het nog niet gedaan hebben, voeg je blog dan toe! :)

Heb je dus nog niet je blog achter gelaten, maar wil je toch nog wel op de lijst komen? Geen probleem, want je kunt nog steeds op de oorspronkelijke post reageren en dan “neem ik je mee” in de volgende “jullie blogs” lijst.

Goed, op naar de eerste tien blogs. Veel leesplezier! ♥

read more…

Even een kleine update

Hello, this is Ashley reporting from her bed. Ik zit na een paar lange drukke dagen even rustig op bed te schrijven en dit hierboven in mijn uitzicht. Ik vind dit zo’n fijn kamertje. Als ik uit mijn raam kijk zit ik met een beetje fantasie in een Zweeds bos (zoveel groen!) en onze vloeren zijn ook zo mooi gelukt. Het is nog veel mooier geworden dan ik had verwacht.

De afgelopen dagen waren super hectisch, maar het is allemaal goedgekomen. Had ook niet anders verwacht hoor, maar je moet het natuurlijk nog wel allemaal even doen. Vrijdag zijn we officieel verhuisd en vanochtend hebben we de sleutels ingeleverd van ons vorige appartement. Nu wonen we hier ECHT!

En nu? Het voelt alsof ik echt een paar weken in een alternatieve realiteit heb geleefd. Mijn dagelijkse routine is ver te zoeken. Werk heb ik veel “even tussendoor” gedaan en er moest zoveel geregeld worden voor de verhuizing. We hebben eigenlijk geen moment stilgezeten. Gisteravond kwamen we thuis na alles in onze oude appartement geregeld te hebben, zijn we als zombies met pizza op de bank gaan zitten voor de nieuwe Game of Thrones (OH YES!) en konden we allebei amper praten van de vermoeidheid. Voelde echt heel fijn om eventjes als “vanouds” lekker voor de televisie te hangen. Het was niet eens zo lang geleden, maar zo voelde het wel! Ik kan me niet voorstellen hoeveel vermoeider we nog waren geweest zonder alle hulp van iedereen. Zo lief, dat iedereen ons zo goed heeft geholpen.

Na vandaag, met het inleveren van de sleutels, kunnen we eindelijk een beetje relaxen en meedraaien met de normale wereld. Er is immers meer dan verhuizen! Vanavond heb ik een werkvergadering, morgenavond (als het weer een beetje mee zit) een shoot en donderdag gaan we even naar de Ikea voor wat laatste dingetjes. Er moet nog genoeg gedaan worden in huis, maar de tijdsdruk is weg. Nu is het tijd om stil te staan bij ons fijne huis en hoeveel geluk we hebben gehad! ♥

Liefs,
Ash

Dagboek 23 april

Ons appartement wordt steeds leger en ons huisje begint na ieder likje verf steeds meer van ons te voelen. Eerst had ik best wel moeite met het idee wat we weg zouden gedaan. Het was zo plotseling en ik moest echt even aan het idee wennen. Het voelde nogal onwerkelijk. Nu zijn we bijna twee weken verder, zit bijna alles in dozen, heb ik bijna iedere dag geverfd, gaan we bijna verhuizen (nog een paar nachten slapen) en heb ik er héél veel zin in. Gisteren stond ik in onze nieuwe slaapkamer en besefte ik weer even hoeveel geluk we hebben gehad! Beseffen dat we er straks echt wonen doe ik het nog steeds niet helemaal, maar dat komt vast goed als we er eenmaal ons bed hebben staan.

De afgelopen 1,5 week stond dus voornamelijk in het teken van klussen, maar tussendoor heb ik ook nog veel leuks gedaan! Hier een dagboekje.

read more…

5 levenslessen voor m’n 29e

Sinds afgelopen zondag hoor ik bij de club van 29! Fijn om weer een jaartje ouder te mogen zijn geworden. Het leek me leuk om wat levenslessen op een rijtje te zetten (ook onder het mom van heart hugs). Deze dingen heb ik niet spontaan dit jaar geleerd natuurlijk. Het zijn eerder van die lessen waar ik al een tijdje mee bezig ben en waaraan ik mezelf steeds weer even opnieuw moet herinneren, want ja, deze ezel stoot zich honderd keer aan dezelfde steen. Ach, maakt niet uit. Ezels zijn best schattig, toch?

1. Jij, en jij alleen, mag voor jezelf bepalen wat de prioriteiten zijn in je leven
Wat is normaal en wat zijn de regels van het leven? Hoe ouder ik word, hoe meer ik weet: er bestaat geen normaal (wel een norm) en er zijn geen regels (afgezien van de wet). Als ik nu terugkijk zie ik dat ik een heleboel dingen heb gedaan die ik zelf eigenlijk helemaal niet per se wilde, maar waarvan ik het gevoel had dat het moest. Een rijbewijs halen bijvoorbeeld, dat vond ik echt vreselijk en ook nu rij ik bijna nooit. Maar ja, het “moest”. En natuurlijk is het handig, ik heb er verder geen spijt van, maar ik had mezelf ook een heleboel ellendige uren bespaard als ik had gewacht totdat IK er klaar voor was.

Verder zie ik dit vooral als een heel positief inzicht. Ik kan zelf bepalen hoe ik mijn leven inricht (wat een luxe) en waar ik aandacht aan wil besteden. Wil ik op een vrijdagavond een boek lezen of op zaterdag een hele dag gaan wandelen? Dan doe ik dat! Wil ik tijd besteden aan fotografie, duurzaam leven of stukjes schrijven? Dan doe ik dat ook! Wil ik geen 40 uur per week werken, maar richt ik mijn eigen werkweek in? Helemaal niets mis mee. Willen mijn vriend en ik op een bepaalde manier een huis opknappen, waar wij ons goed bij voelen? Onze keus! Ik vind het nog niet altijd makkelijk, zeker als er mensen zijn die aangeven dat ze het gek vinden of zelf anders zouden doen. Of als ik het gevoel heb dat ik niet aan een verwachting voldoe. Ik krijg dan toch een schuldgevoel, alsof ik iets “verkeerd” doe. Maar over het algemeen voel ik me zoveel beter als ik iets doe waar ik achter sta en niet omdat het “moet”. Logisch natuurlijk!

read more…

Feministen dragen geen roze (en andere leugens)

Feministen dragen geen roze

Een van de eerste keren dat ik doorkreeg dat “feminist” of “feminisme” niet voor iedereen positieve begrippen zijn, was toen ik een jaar of dertien was en ik in de klas tegen wat vriendinnen verkondigde dat ik mezelf een feminist vond. Geen idee waar het over ging, of waarom ik dat precies zei, maar ik was er van overtuigd dat ik het was. Gelijke rechten voor mannen én vrouwen? Ja, natuurlijk! Nu was ik wel zo’n vroegwijs irritant betweterig kind, dus ik vind het helemaal niet zo gek dat ik daar geen overwegend positieve reactie op kreeg, maar dat ik werd uitgelachen door een vrouwelijke docent nota bene, heeft me achteraf wel verbaasd. “Nee joh, jij bent helemaal geen feminist!”. De toon waarop ze het zei maakte me duidelijk dat het iets was dat je niet zomaar over jezelf moest zeggen, want feministen waren boze vrouwen, en ik was toch niet zo’n moeilijk mens?

read more…