Vier boekentips

📓 Nora of Brand Oslo Brand door Johanna Frid 📓

💭 De Zweedse Johanna is ziekelijk jaloers op Nora, de ex van haar Deense vriend Emil. In Johanna’s optiek is Nora alles wat zij niet is: mooi, Noors en populair op sociale media. Als Johanna er toevallig achter komt dat Emil en Nora met elkaar willen afspreken, raakt ze van streek. Geobsedeerd door Nora begint ze via Instagram een onderzoek naar haar leven en ze houdt haar vanaf dat moment nauwlettend in de gaten. Voortdurend in de greep van haar jaloezie, wordt Johanna ook fysiek geplaagd: ze heeft een constante, doordringende pijn in haar baarmoeder.

Dit boek deed me een beetje denken aan het boek Rebecca van Daphne Du Maurier, maar in plaats van dat de andere vrouw dood is, woont ze in Noorwegen en kun je haar eeuwig blijven stalken via social media. Als je bovenstaande samenvatting leest, dan klinkt het niet als een heel gezellig verhaal, maar toch vond ik dit boek best wel grappig. Johanna Frid schrijft heel scherp en haar humor is vrij droog. Wat ik ook leuk vond waren alle verwijzingen naar de Scandinavische cultuur en de onderlinge rivaliteit tussen de landen. Veel herkende ik van mijn tijd in Zweden. Het was fijn om weer even terug te zijn, al was het maar via een boek.

Cijfer: 3/5

📓 Olive door Emma Gannon 📓 

💭 Olive and her friends have shared every milestone. From first loves and first heartbreaks to flatshares and the first scary steps into the real world, they’ve been through it all – together. But in the maze of life, through the winding paths that lead to different choices and different futures, will the bonds of friendship hold strong when Olive needs them most?

Dit vond ik een heerlijk boek! Literair geen hoogstandje, maar soms zit ik daar ook helemaal niet op te wachten. Het behandelt alle grote vraagstukken in het leven van de moderne vrouw, zonder ook maar op enig moment veroordelend te zijn. Ik vond de personages allemaal leuk en geloofwaardig, situaties herkenbaar en het las lekker weg. Gewoon, een hele fijne roman. Als de synopsis je al aanspreekt, zet het dan zeker op je lijstje!

Cijfer: 4/5

📓 Zomerburen door Rianne Robben 📓

💭 Olivia heeft haar toekomst al helemaal uitgestippeld: na de zomer gaat ze Nederlands studeren en samenwonen met haar vriendje Niels. Dat plan valt echter in duigen als hij in de eerste week van de zomervakantie in zijn eentje naar Australië vertrekt. Verdrietig en in de war besluit Olivia de zomer door te brengen bij haar opa en oma in Drenthe, waar ze elke dag afspreekt met hun buurmeisje Ilse. Met Ilse durft ze haar twijfels te delen; over haar vriendje, haar studie en haar toekomst. Olivia merkt dat ze langzaam weer vrolijker wordt. Zou dat komen door de lieve lach en de mooie krullen van Ilse waar ze opeens zo vaak aan moet denken?

Dit boek kwam ik tegen op mijn werk en ik herkende het direct aan de leuke kaft die ik al eerder op de instagramaccount van uitgeverij van Blossom Books voorbij had zien komen. Ik lees niet heel vaak Young Adult (niet dat ik er iets tegen heb; het komt er gewoon niet zo vaak van) en ik ben blij dat ik deze toch heb meegenomen, want de inhoud bleek net zo leuk als de kaft. Zelf ben ik allang geen zeventien meer, maar ik vond het heerlijk om te lezen over hoe Olivia bij haar opa en oma gaat logeren op het Drenthse platteland en haar zomer daar doorbrengt. Het deed mij denken aan mijn zomers bij mijn opa en oma in Zeeuws Vlaanderen, waar ze ook zo hun eigen gebruiken en taaltje hebben. Olivia’s twijfels met betrekking tot studie en het maken van belangrijke keuzes vond ik ook heel herkenbaar en het “advies” wat Rianne Robben (indirect) daarop geeft vond ik top. Dat het ook nog eens een heel divers boek is, met de aandacht voor LGBTQ+ mensen en -relaties, maakt dit een roman die ik met heel veel plezier zal aanraden bij jongeren (en wellicht ooit mijn eigen kinderen- maar dat is wel erg voorbarig, haha).

Cijfer: 4/5

📓 Verheven Koninkrijk door Yaa Gyasi 📓

💭 Gifty is een briljante studente neurowetenschap aan de universiteit van Stanford en is vastberaden om de wetenschappelijke oorzaak te vinden van al het verdriet en lijden dat haar leven domineert. Dan zet een telefoontje haar eenzame leven in haar laboratorium volledig op zijn kop. Haar moeder is (weer) depressief en ten einde raad neemt Gifty haar in huis. Terwijl haar moeder in bed blijft liggen worstelt Gifty tussen geloof en wetenschap, en zoekt naar een manier om haar liefde voor haar familie in daden om te zetten.

Over het vorige boek van Yaa Gyasi dat ik las (Homegoing) was ik heel erg enthousiast. Soms zijn er van die boeken die de hype niet waarmaken, maar Homegong stelde absoluut niet teleur. Ik keek daarom ook erg uit naar Gyasi’s nieuwste roman: Transcendent Kingdom (of in het Nederlands: Verheven Koninkrijk). Het voelt echter niet helemaal eerlijk om dit boek met Homegoing te vergelijken. Ja, er zijn overkoepelende thema’s (je zou dit boek als een soort voortborduursel kunnen zien op de laatste hoofdstukken van Homegoing over de huidige generaties), maar verder zit het totaal anders in elkaar. Als ik het boek opzichzelfstaand zou beoordelen dan krijgt het van mij een 3,5. De schrijfstijl van Yaa Gyasi is heel fijn (ik heb trouwens de vertaling gelezen), de thema’s zijn interessant en verhaal zit gewoon goed in elkaar. Als ik het wel vergelijk, tja, dan moet ik toch eerlijk zeggen dat ik Homegoing beter vond. Het raakte me simpelweg een stuk meer. Dat is tegelijk een heel groot compliment, want Verheven Koninkrijk is óók een goed boek, maar Homegoing was gewoon nóg beter. Het is moeilijk om zo’n prachtig debuut te moeten evenaren.

Cijfer: 3,5/5

Heb jij één van deze titels al gelezen? Zo ja, dan ben ik benieuwd wat jij er van vond. Alle drie de boeken (afgezien van Olive) leende ik trouwens uit de bibliotheek. Ben jij al lid? Ik verbaas me echt over het grote aanbod dat ze hebben. En wist je dat je ook altijd een boek bij je bibliotheek kunt aanvragen?

Ik hoop dat er iets voor je tussenzit. ♥
Liefs,
Ash

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

Dingen die ik even kwijt wil

Soms kun je de woorden niet vinden en dat is waar ik de afgelopen twee weken een beetje last van had. Veel ideeën, veel om over te schrijven, maar hoe ik moet beginnen? Geen idee. En dan gaat er zo weer een week voorbij en baal ik er van dat ik niet drie keer per week heb geüpdatet, zoals ik eigenlijk van plan was. Maar hier ben ik weer! En daar gaat het om, toch? Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik nou moet schrijven, maar ik weet wel dat het vaak een kwestie is van gewoon maar beginnen. Hoe langer ik wacht, hoe hoger de drempel wordt. Daarom hier een stukje met allemaal dingen die ik wil delen (ik ga even lekker braindumpen, zoals ze dat zo mooi zeggen).

Het nieuws over Sarah Everard maakte me deze week zo verdrietig (en boos). Ik merk dat het me nog steeds niet loslaat. Ik schreef er gisteren een stuk over, maar publiceerde het niet. Omdat ik me er niet klaar voor voel. Omdat mijn eigen schaamte al genoeg is en de angst voor “maar in hoeverre was het je eigen schuld”-reacties te pijnlijk is. Het was ook zo’n boos stuk en ik voel(de) me zo gefrustreerd. Ik schreef over hoe je als jong meisje al leert op te passen, over de keren dat ik me zelf in onveilige situaties heb bevonden met mannen en over de schaamte en tegelijkertijd woede en verdriet die ik daar nog steeds over voel. Dat zij waarschijnlijk geen idee hebben dat het niet ok was, hoe ik degene was die zelfs sorry zei, maar hoe wij vrouwen het altijd meedragen (en er heel wat uren therapie voor nodig hebben). Hoe er altijd een zwijgende vrouw is, dichterbij dan je denkt. Ik ben woedend voor mezelf, maar ook voor mijn vriendinnen en alle andere vrouwen. Not all men, nee. Maar het waren wel allemaal mannen.

Iedere vrouw (of man) die een vorm van seksueel geweld en/of seksueel overschrijdend gedrag heeft meegemaakt: I see you, I feel you, I got you. Wees even extra lief voor jezelf deze week.

♥ Nog even in lijn met mijn vorige stukje: dit artikel, ‘Britney Spears was never in control – How Could I ever believe a teen girl could hold all the power?‘, vond ik zó sterk.

♥ Waar zouden we toch zijn zonder boeken? Heerlijk om er even in te verdwijnen, vooral als het “echte” leven (of het nieuws) af en toe wat pittiger is. Ik las weer een paar fijne de afgelopen weken. Bij het uitlezen van de Harry Potter reeks jankte ik deze keer tranen met tuiten (ik vermoed dat PMS hier wat mee te maken had), daarna las ik Ghosts van Dolly Alderton (zal er nog een stukje over schrijven) en nu ben ik bezig in The Gifts of Imperfection van Brené Brown. Wat een boek! Waarom had ik het nog niet eerder gelezen? Ik ben er aardig wat van aan het overschrijven in mijn journal. Super leerzaam.

Ook bestelde ik het boek Klara and The Sun van Kazuo Ishiguro. Daar was ik namelijk echt super benieuwd naar, vooral omdat ik zijn andere boeken Never Let Me Go and The Remains of the Day ook zo goed vond. Ik zal laten weten of ik Klara and The Sun ook een aanrader vind. Hebben jullie het toevallig al gelezen?

♥ De afgelopen twee maanden ging ik weer op een paar sollicitatiegesprekken. Uiteraard kan ik er niet al te diep op ingaan (lijkt me niet zo netjes), dus ik houd het vaag. De één was leuker dan de ander, maar allemaal waren ze leerzaam. Het heeft me geleerd dat ik op mezelf kan vertrouwen en op mijn gevoel kan en mag afgaan. Eerst dacht ik dat ik iedere baan zou aannemen, als ik maar iets had, maar ik zie nu in dat deze instelling me niet verder gaat helpen. Dat klinkt natuurlijk absurd, want natúúrlijk mag je eisen stellen aan een baan en natúúrlijk hoef je geen baan aan te nemen die ruk vind. Maar als je al een paar jaar werk zoekt en druk bezig bent met het loskoppelen van je eigenwaarde aan het hebben van een baan, dan is dat een vooruitgang. In plaats daarvan probeer ik in te zien dat ik prima ben zoals ik nú ben (met of zonder baan) en dat ik zelf mag bepalen waar ik happy van word, of dat nou een drukke baan is of niet. (Even een disclaimer: als ik mijn huur niet zou kunnen betalen of mijn kinderen te eten moet geven, dan zou ik uiteraard minder kieskeurig zijn) Of ik nu een baan heb weet ik overigens nog niet (ik moet van één gesprek nog iets terughoren *duimt*), maar ik ben in ieder geval weer wat ervaringen rijker.

♥ Vorige weekend zag ik op Netflix de film Moxie. Deze film is geregisseerd door Amy Poehler (love her!) en gaat over de 16-jarige Vivan. De synopsis: “Inspired by her mom’s rebellious past and a confident new friend, a shy teenager publishes an anonymous zine calling out sexism at her school.” Ik vond het een schattige film en hoewel er genoeg op aan te merken valt, vond ik het prima voor een zaterdagavond.

♥ In mijn omgeving krijgen inmiddels gelukkig steeds meer mensen het vaccin. Merken jullie het ook? Vermoedelijk duurt het voor ons zelf nog wel even, maar het idee dat zij in ieder geval minder kwetsbaar zijn geeft al heel veel lucht. We zijn bijna een heel jaar verder sinds het begin van de pandemie en eindelijk durf ik een beetje optimistisch te zijn. Voelt goed!

♥ Vandaag is mijn vriend jarig en dus maakte ik op zijn verzoek gisteravond weer eens een Blueberry Cheesecake. Mijn moeder heeft het recept op haar instagram staan, en je kunt het recept hier vinden. Het is echt héél lekker, dus je bent gewaarschuwd.

♥ Als laatste nog een Podcast tip: de podcast All The Small Things van Venetia La Manna. Ik luisterde de eerste aflevering met Rina Sawayama tijdens een wandeling en dat was echt heel gezellig. Ik had nog nooit van Rina gehoord, maar blijkbaar is ze een bekende Britse artieste (en haar laatste album is zelfs genoemd door Elton John als het beste album van 2020). Ik snap niet hoe ik het gemist heb! Eenmaal thuis heb ik meteen haar muziek opgezocht en het is echt super tof. STFU bijvoorbeeld, of het nummer Lucid en XS (over het kapitalisme).  Ze gaan in ieder geval direct op mijn hardloopplaylist!

Fijne weekend ♥

Liefs,
Ash

Playlist: lovely covers

Er zitten weinig dingen in mijn irritatiezone. Nee, wacht, dat neem ik terug, er zitten aardig wat dingen in mijn irritatiezone (hey, ik ben ook maar een mens), maar ik kan ook aardig wat dingen tolereren, dus ik heb gelukkig nog best een leuk leven. Dingen die ik wel moeilijk te verdragen vind hebben vaak met muziek te maken. Zo zet ik de zender altijd over als ik Ed Sheeran hoor én kan ik heel slecht tegen melige covers. Dan zit je lekker van je koffie te genieten in een caféetje (weet je nog?) en dan hoor je op de achtergrond zo’n cd met indie covers… Een slow motion versie van een Fleetwood Mac nummer bijvoorbeeld (echt, wáárom moet iedereen Dreams opnieuw uitvinden met een tokkelgitaar en een semi-dramatisch kreuntje? Just don’t do it).

Je begrijpt het: dit is een heel groot probleem. Als je je afvraagt waarom ik in therapie zit… het is ALLEMAAL Ed Sheeran’s schuld.

He, dat voelde goed, even lekker zeuren.

(In Uppsala is er een studentenwijk die Flogsta heet. Ik woonde daar zelf niet, maar een paar mensen uit mijn klas wel en ik ben er dus wel eens geweest op feestjes. Het is een verzameling van hopeloos verouderde flats, waar voornamelijk internationale studenten wonen. En ik zweer het, hand op mijn hart: iedere avond om 22:00 schreeuwen ze er met z’n allen heel hard uit het raam. Volgens één van mijn vrienden was dit allemaal uit pure frustratie en deed ze zelf vaak mee. Zeker na afgelopen jaar begin ik dat steeds meer te begrijpen. Lekker schreeuwen dus! Of in mijn geval, even zeuren).

Maar dan nu door naar de playlist, want ik begin op zo’n kookboek te lijken waar je eerst een heel essay voorgeschoteld krijgt voor ieder recept. Ik weet dat ik net driehonderd woorden heb besteed aan het afkraken van covers, maar soms worden er natuurlijk ook goede geschreven. Het leek me leuk om daar een playlist van te maken. Trouwens, als je streng zou zijn, dan zou je sommige van de covers in de lijst misschien als “melig” kunnen bestempelen. Ik weet zelf ook niet precies wanneer het bij mij van “ja, leuk” naar de irritatiezone verschuift, maar bij deze versies heb ik daar dus geen last van.

Niet in de lijst (omdat ik ‘m niet op spotify kan vinden), maar wel de moeite waard: Chiquitita door First Aid Kit.

Ik heb de playlist zo gemaakt dat je eerst de lijst van covers krijgt en dan de originelen. Veel luisterplezier!

Liefs,
Ash

Week 9

De maand maart is aangebroken. Kunnen jullie het geloven, dat we nu ruim een jaar in een pandemie zitten? Wat een gek idee. Maart is de maand waarin ik vorig jaar terugvloog naar Nederland, maar ook de maand waarin we hopelijk eindelijk écht lente gaan hebben, de klok een uurtje vooruit gaat en mijn vriend toevallig weer een jaartje ouder wordt.

Ik zit er hard over na te denken hoe we dat nou een beetje leuk kunnen gaan vieren. Een paar jaar geleden bestelde ik bij de Hema een taart met zijn gezicht erop (jup, zo ben ik), maar ik vermoed dat we dit jaar heel wat minder visite gaan krijgen, en om nou in ons eentje een hele taart op te gaan eten? Ach, wie houd ik voor de gek, dat zouden we prima kunnen. Maar toch, ik wil niet weer precies hetzelfde doen. Misschien gewoon zelf een taart bakken (niet de mango taart!) en voor de avond een etentje regelen? Als jullie nog leuke lockdown-proof verjaardagsideeën hebben, let me know! :)

read more…

February diary

Februari, de maand die dit jaar perfect op de kalender paste; het is alweer voorbij! Het was zo’n gekke maand eigenlijk. Veel kou en dan aan het eind opeens weer lente. Ik voel dat er nu eindelijk weer een beetje ruimte in mijn hoofd komt om vooruit te durven kijken. Niet zozeer om grootse plannen te maken, hoor. Maar het idee dat er een einde komt aan deze donkere winter is voor nu genoeg.  Voordat we aan maart beginnen, is hier nog even mijn februari dagboekje:

read more…

Tarot, taart, tv (vijf)

Goedemiddag! Vandaag heb ik weer een post met vijf dingetjes die ik graag met jullie wil delen. Misschien zou ik ze eigenlijk over vijf losse stukjes moeten verdelen, maar volgens mij is het veel leuker om lekker te kunnen scrollen.

1. The Harmony Tarot: A deck for growth and healing

Dit is misschien niet iets wat jullie direct van mij zouden verwachten, maar ik heb dus een tarotdeck gekocht. Ik zou mezelf niet per se een spiritueel mens noemen (niet dat er iets mis mee is, overigens), maar er zijn dingen die ik dan wel weer interessant vind en die wellicht onder die noemer vallen. Tarot zie ik echter zelf niet als iets spiritueels, maar eerder als een vorm van mindfulness. Ik geloof niet dat de kaarten je toekomst voorspellen of dat er een verborgen betekenis in ligt. In plaats daarvan gebruik ik het meer als een tool om mijn gedachten te ordenen. Als ik ergens mee zit, dan trek ik wat kaarten (bij het deck kwam ook een handig boekje overigens) en dan denk ik er aan de hand van de betekenis van de kaarten over na. Het klinkt een beetje vaag, maar ik vind het tot nu toe wel fijn.

Dit tarotdeck komt van een meisje dat ik volg op Youtube (Harmony Nice) en ik vind het echt zo mooi! Ik bestelde het via The Book Depository.

read more…

Random posts

No Results Found

The page you requested could not be found. Try refining your search, or use the navigation above to locate the post.