Gelezen: Exciting Times – Naoise Dolan

In Exciting Times volgen we de Ierse twintiger Ava, die naar Hong Kong is verhuisd en daar nu Engelse taalles geeft aan jongeren. Ze woont samen met huisgenoten in een klein appartement, tussen de kakkerlakken, en gaat iedere dag met weinig enthousiasme naar haar werk. Je vraagt je al snel af wat ze eigenlijk in Hong Kong te zoeken heeft.

Wanneer ze de Britse Julian leert kennen brengt ze steeds meer tijd met hem door in zijn dure appartement. Het wordt nooit echt helemaal duidelijk of ze nu wel of geen relatie hebben en je vraagt je af en toe af of ze het überhaupt wel leuk hebben met elkaar. Als Julian voor een paar maanden op zakenreis gaat is Ava weer alleen en dan ontmoet ze Edith, met wie ze uiteindelijk wel overduidelijk een liefdesrelatie krijgt. Maarja, Julian komt ook weer terug en op haar eigen gekke manier was ze ook gehecht geraakt aan hem, dus hoe moet het dan verder?

Het boek bestaat uit drie delen: I. Julian, II. Edith en III. Julian & Edith, waarbij ieder deel van het boek zich weer op een ander focust. We leren de personages trouwens alleen kennen door de ogen van Ava, waarbij je je kunt afvragen of we juist door ieder van haar observaties niet veel meer over haar leren dan over de ander (“Julian assessed whether women made jokes, decided we did, and laughed”). Maar dat lijkt ook de bedoeling te zijn van deze roman. Hoe is het om een 22-jarige Ierse (queer) vrouw te zijn en je in het leven, tussen mannen en vrouwen, te moeten manoeuvreren? Om je plek te moeten vinden?

Al snel ben ik tijdens het lezen begonnen met het markeren van passages. Ik doe dat vrijwel nooit met boeken, maar hier kon ik niet laten. Om sommige zinnen moest ik lachen, want ik vond ze gevat (“Periodically she touched her Celine trapeze bag. I thought: it’s still there, Victoria. It’s not going anywhere. The cow’s dead”). Andere delen zetten me aan het denken (“Men wore suits at the time, I’d say. They earned more than women. In Ireland you got five years for rape, fourteen for aborting your rapist’s foetus, and a lifetime in the laundries for the fact of being raped. None of this was directly the fault of the men you fucked, but it influenced how you went about fucking hem, especially in Dublin where you might need to ask them for money“) en van sommige zinnen werd ik, samen met Ava, voornamelijk boos (“Undoubtedly he told himself he’d do something once he had the power – and when he got there, he’d wonder where all the women had gone”).

Het boek heeft ook wat kritiek ontvangen: zo zou het pretentieus zijn of geschreven zijn voor the white millennial. Ik vind het altijd lastig om daar iets over te zeggen, want ik bén een white millennial. Het boek kwam op mij niet over alsof het mensen uitsluit, maar wie ben ik om het tegen te spreken als iemand dat wel zo ervaart? Zelf heb ik het boek met plezier gelezen. Het is vlot geschreven, de observaties zijn grappig en scherp, de personages interessant en veel was herkenbaar. Al met al zijn dat dingen die ik altijd waardeer in een roman.

Liever niet Engelstalig lezen? Ik zag dat de Nederlandse vertaling inmiddels ook verkrijgbaar is. Deze heet “Opwindende Tijden”. Ik ben trouwens super benieuwd of ze bij het vertalen de toon van Naoise hebben weten te vangen. Ik ga het zelf niet lezen (lijkt me wat dubbelop), maar mocht jij ‘m al gelezen hebben, laat me even weten wat je ervan vond. Ik ben benieuwd!

Liefs,
Ash

Hoi! Mijn naam is Ashley, dat daar is een foto van mij en dit is mijn dagboek. Het is een verzameling van foto’s, films, boeken, recepten, reizen en eigenlijk alles wat ik niet wil vergeten. Leuk dat je meeleest!

Op deze blog worden cookies gebruikt om er voor te zorgen dat je niet steeds opnieuw je gegevens hoeft in te vullen wanneer je een reactie achterlaat. Die cookies worden alleen opgeslagen als je dat zelf aanvinkt. Je kunt deze instellingen later altijd zelf aanpassen in je browser. Klik hier voor een link naar mijn privacybeleid.


all pictures/illustrations on this blog are mine (unless otherwise stated), please don’t use them without my permission, thank you!

Verder lezen?

 

 

Of scroll verder voor meer stukjes

February diary

Februari, de maand die dit jaar perfect op de kalender paste; het is alweer voorbij! Het was zo’n gekke maand eigenlijk. Veel kou en dan aan het eind opeens weer lente. Ik voel dat er nu eindelijk weer een beetje ruimte in mijn hoofd komt om vooruit te durven kijken. Niet zozeer om grootse plannen te maken, hoor. Maar het idee dat er een einde komt aan deze donkere winter is voor nu genoeg.  Voordat we aan maart beginnen, is hier nog even mijn februari dagboekje:

read more…

Tarot, taart, tv (vijf)

Goedemiddag! Vandaag heb ik weer een post met vijf dingetjes die ik graag met jullie wil delen. Misschien zou ik ze eigenlijk over vijf losse stukjes moeten verdelen, maar volgens mij is het veel leuker om lekker te kunnen scrollen.

1. The Harmony Tarot: A deck for growth and healing

Dit is misschien niet iets wat jullie direct van mij zouden verwachten, maar ik heb dus een tarotdeck gekocht. Ik zou mezelf niet per se een spiritueel mens noemen (niet dat er iets mis mee is, overigens), maar er zijn dingen die ik dan wel weer interessant vind en die wellicht onder die noemer vallen. Tarot zie ik echter zelf niet als iets spiritueels, maar eerder als een vorm van mindfulness. Ik geloof niet dat de kaarten je toekomst voorspellen of dat er een verborgen betekenis in ligt. In plaats daarvan gebruik ik het meer als een tool om mijn gedachten te ordenen. Als ik ergens mee zit, dan trek ik wat kaarten (bij het deck kwam ook een handig boekje overigens) en dan denk ik er aan de hand van de betekenis van de kaarten over na. Het klinkt een beetje vaag, maar ik vind het tot nu toe wel fijn.

Dit tarotdeck komt van een meisje dat ik volg op Youtube (Harmony Nice) en ik vind het echt zo mooi! Ik bestelde het via The Book Depository.

read more…

Week 8

Een kwartier geleden dacht ik: vandaag gaat het niet meer lukken om iets te schrijven, en dat is ok. Nu zit ik dan toch weer op bed met mijn laptop op schoot om op de valreep nog even een maandagstukje achter te kunnen laten. De lat ligt trouwens laag (ik zeg het maar alvast), dus doe jezelf een plezier en verwacht er niet teveel van, haha.

Ik wil jullie allereerst heel erg bedanken voor al jullie fijne reacties op mijn “Week 7” stukje van vorige week. Zoals ik al schreef is het altijd spannend om jezelf kwetsbaar op te stellen, maar in dit geval hebben jullie voor mij bevestigd dat het ook heel waardevol kan zijn.

Dat is iets waar ik de afgelopen week op door heb gebouwd- ik ben de afgelopen week heel eerlijk geweest over hoe ik me nou eigenlijk echt voel. Ergens had ik niet eens gemerkt dat ik weer een beetje op slot was gegaan. Dat soort dingen sluipen er in en voordat je het weet ben je zelfs je therapeute aan het ontzien “omdat je haar er niet mee wil belasten” (waarvan ik overigens nu achteraf wel inzie hoe absurd dat is, haha).

Hoewel ik daar een soort van ontlading van merk, voel ik me tegelijkertijd ook heel kwetsbaar en een beetje “wiebelig”. Vandaag voelde ik dat heel sterk en het lukte me maar niet om er een goed stukje uit te krijgen. In plaats daarvan ging ik hardlopen; rende ik als een malloot met mijn armen wijd over de bunkers, terwijl Mick in mijn oren schreeuwde dat zelfs wilde paarden hem niet tegen zouden houden. (Ik keek nog wel even achterom om te checken of niemand me kon zien)

Die zon van de afgelopen dagen, die doet me trouwens echt goed. Ik voelde me gisteren, al liggend in het zonnetje op de dijk, zo licht. Alsof er even geen pandemie was, helemaal geen zorgen. Licht én kwetsbaar, dat wel. Maar weet je, dat mág. En hoewel ik me er nog niet helemaal bij neerleg (mijn eerste instinct is om harder te gaan rennen), voel ik langzaam maar zeker iets in mijn binnenste gebeuren. Wat het is weet ik nog niet precies, maar ik begin de zinnen die ik in mijn dagboek schrijf bijna te geloven. Ik kan het, dat kwetsbaar zijn. Ik kan dat.

Welterusten.

Liefs,
Ash

Gelezen: Untamed – Glennon Doyle

Glennon Doyle untamed

Het boek Untamed van Glennon Doyle (en een bosje tulpen dat ik van iemand kreeg)

For many years Glennon Doyle denied her discontent. Then one day, at a conference, she glanced up at a woman and three words flooded through her mind: There. She. Is. (…) Glennon decided to let go of the world’s expectations of her and reclaim her true untamed self.

Toen ik bovenstaande tekst op de achterflap van het boek van Glennon Doyle las, dacht ik: “oh, dit is vast weer zo’n boek waarin een geslaagd persoon je gaat vertellen hoe ze “ontwaakt is” en ze sindsdien haar droomleven leeft. Of, dat als je het maar graag genoeg wilt, je álles kunt doen. En dat als je dat eenmaal doet, je ontwaakt bent, het dán opeens allemaal goed is.” Is dat niet een boodschap die we inmiddels allemaal wel kennen? Boy, was I wrong…

read more…

Mijn favoriete kringloopvondsten (+ tips!)

In één van mijn vorige posts noemde ik het al even: ik mis het zo om even lekker rond te neuzen in de kringloop. Ik ben niet zo van het winkelen, maar een kringloop- en boekenwinkel vind ik erg lastig om over te slaan. Ik vind het een mooi idee dat je spullen een tweede leven kunt geven en het assortiment is vaak heel anders dan in reguliere winkels. Als we in het buitenland zijn (ik kan me nu niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst buiten de gemeentegrenzen ben geweest, maar ooit kwam het voor), dan zoeken we negen van de tien keer ook de kringloop of charityshops op. Voor mij geen magneten of sleutelhangers; liever neem ik een tweedehands souvenir mee voor in huis. Dat bracht me op het idee om eens op een rijtje te zetten wat mijn favoriete kringloopvondsten zijn. Door de jaren heen heb ik namelijk heel wat leuke vondsten gedaan.

read more…

Week 7


Praten (en schrijven) over mentale gezondheid en mentale stoornissen wordt altijd omgeven door een aura van taboe, en daarmee schaamte. Voor mij wel, althans. Dat verbaast je misschien, vooral als je al een tijd meeleest en wat stukjes van mijn hand hebt gelezen de afgelopen jaren. Ik heb er namelijk af en toe wel eens over geschreven, heel soms direct, nog veel vaker tussen de regels door. Het blijft echter altijd weer lastig om het er over te hebben of om er hier over te schrijven. “Vinden ze niet dat ik me aanstel? Denken ze niet: heb je haar weer, met haar gezeur? Waarom kan ze nou niet gewoon even normaal doen? Het is ook altijd wat met haar. Er is iets serieus mis met haar. Ze is zwak!” Die drempels moet ik iedere keer weer over. Soms lukt dat, maar meestal niet. Er staan heel wat niet gepubliceerde stukjes in mijn archief.

read more…

Random posts

No Results Found

The page you requested could not be found. Try refining your search, or use the navigation above to locate the post.